خب من نیاز دارم برای این موجود دیوونه‌کننده، هری استایلز، یک چنل مستقل داشته باشم؛ پس من این‌جام.

— به وقت روز بعد از شبی(گِرمی) که لبخندای تو شبیه یک مرز عمل کرد و باعث شد من مرز باریک خودم رو بسازم.

— سیزدهِ دسامبر دوهزارو‌نوزده.
من تبدیل به یک مرز باریک شدم. من روبه‌راه شدم. «شکافتن تو، تنها راه شناختن تو.»

گلدن یک آهنگِ غمگین خوشحاله. یک ترانه‌ی غمگین با ملودی خوشحاله.

هری استایلز فقط حرف نمی‌زنه. اون بالرین می‌شه، پری دریایی می‌شه، دامن می‌پوشه و لاک می‌زنه و هنوز یک مرد جذاب باقی می‌مونه. اون ثابت می‌کنه که جنسیت هیچ معنایی نداره و علایق آدم‌ها، خواسته‌ها و ارزش‌هاشون به جنسیت محدود نیست. اون داره پشتِ پا می‌زنه به جنسیت‌زدگی و نسل‌های بعد رو نجات می‌ده. اون داره توی این دنیای جنسیت‌زده با جرئت بیشتر پیش می‌ره و فرهنگ‌سازی می‌کنه. اون داره تاریخ‌سازی می‌کنه. هری استایلز داره تاریخ‌سازی می‌کنه. و قطعا قرن بعد و نسل‌های بعدی از اون به عنوان یکی از تاثیرگذارترین و الهام‌بخش‌ترین هنرمند‌ها برای درهم شکستن کلیشه‌ها یاد می‌کنن و آزادی‌شون رو مدیونشن.

اون امیدواره که یک روزی، هم اون پسر و هم خودش آزاد شن :)

- بیست‌و‌پنج اپریل

— به وقتِ ۴ می، شروعِ اپدیت‌های پایان من.

— Whoops

آیدلم با آیدلش.

چشم‌های سبزش، جوری که ابروهاش رو تقریبا بالا داده و باعث شده روی پیشونی‌ش سه‌تا چین بیفته، خالِ کنار صورتش، زاویه‌ی فکش، موهای نسبتا بلند و شکلاتی‌ش، لب‌های صورتی‌ش، پوستِ روشنش، تتوهای پرستوی روی سینه‌ش، تتوی 1957ش، گردن‌بند‌هاش، موهای روی سینه‌ش، استخون‌های گردنش، پیرهنِ سفیدش، کت و شلوارِ مخملِ آبیِ خوش‌رنگش، جوری که دستاشو توی جیبش جا داده، جوری که دستاشو روی شونه‌ی آیدلش گذاشته، انگشت‌های جادویی‌ش، ناخن‌های لاک‌‌زده‌ی صورتی و سبزآبی‌ش، انگشتر‌هاش، احساس تحسین و افتخاری که توی وجودشه برای بودن در کنار آیدلش، تک‌تک عناصر ظاهری‌ش، تک‌تک عناصر روحش، تک‌تک عناصر وجودی‌ش، همه و همه رو می‌پرستم. می‌پرستم. می‌پرستم. می‌پرستم.

خوش‌حال‌ترینِ جهانم.
لویی بالاخره با لیبل bmg که یکی از بهترین لیبل‌های انگلیسیه قرارداد بسته و آلبوم دومش هم در راهه؛ این می‌دونید یعنی چی؟
راستی دیوید بویی هم با این لیبل کار می‌کرده؛ زیادی بهش افتخار می‌کنم. عزیزِ قلبِ من.