روی تخت بی‌روح دراز کشیده بود و مثل سیب ممنوعه می‌درخشید. اولین گناه بشریت. اولین نعمت من. حس می‌کردم فقط با دیدن درخشش روحش دارم سقوط می‌کنم. ذهنم مخالفت می‌کنه برای زنده‌موندن ولی انگار این سیب سرخ پُرامید نازل شده تا من رو نجات بده. دستم رو بگیره و با هم پایین کشیده بشیم. به جایی که نور به زخم‌هام بتابه و درمانگرم باشه.

— آناتومی روح‌های شکسته

Harry Lou Year.

"You’ve been having the time of your life;
so celebrate."

"Everything to achieve and nothing to prove."

می‌خوام از هری بگم و نمی‌دونم چطور اصلا چیزی رو که درم وجود داره ابراز کنم. حتا حالا چندبار اسمش رو نوشتم و بلافاصله پاک کردم چون حس کردم نمی‌تونم واقعا بنویسم «هری»! آخه می‌نویسم هری اما واقعا نمی‌دونم چطور بنویسمش که بشه اون چیزی که می‌خوام و منظورمه و در ذهن دارم. در عین حال که می‌تونم تک‌تک این کلمه‌ها رو هم تبدیل کنم به اسمش و یک نوشته‌ی طولانی رو فقط با اسمش که هربار به‌جای یک کلمه‌ی متفاوت قرار می‌گیره بنویسم، یک‌بار نوشتنِ اسمش هم باعث می‌شه حالتی بهم دست بده که نتونم انجامش بدم. اصلا احساس می‌کنم این‌قدر درم واضح و مشخصه که نیازی نیست حتا اسمش رو به زبون بیارم تا کسی متوجه بشه چه کسی رو منظور دارم و حتا گاهی این‌طورم که: حسم، حسم، حسم، حسم ذره به ذره اونه و چرا اسمش رو بنویسم که مشخص کرده باشم؟ هیچ نمی‌دونم. اما حالا باید بنویسم. باید بذارمش در این‌جا چون می‌خوام ردش بمونه، اثرش بمونه؛ واقعا این رو می‌خوام؟ باز هم هیچ نمی‌دونم. اما می‌دونم باید ابرازش کنم به این دنیا و از این حجم از دریافت‌کردن ظرفیتش رو ندارم و باید ابراز بشه؛ باید اچ؟
I need sth,
Tell me sth new!

شنیدن صدات شبیه رسیدن به خشکی بعد از بودن‌های متوالی در دریا و اقیانوسه. دوستت دارم آشنای بی‌وقفه‌ی من. بودنت مبارک زی.

این روزها تنها چیزی که از محیط بیرونی برای خودم می‌خوام و قابلیت این رو داره که ذهنمو آروم کنه، چیزی جز این یک دقیقه و سی‌ ثانیه نیست.

— الهی قربونت برم!

Brown my skin just ri-gh-t...

دیشب افترسان رو دیدم و دائم دارم به بخش‌هایی ازش برمی‌گردم و هر بار هری در ذهنم شکل می‌گیره. نمی‌تونم توضیح بدم این فیلم چطور هری رو به یادم می‌اندازه و با کدوم بخش‌هاش تداعی می‌شه. اما هری در هر چیز این فیلم خیلی زیاد برام وجود داره. هم شبیه خودشه، هم شبیه علاقه‌ش.