صبح به‌خیر فقط به شرقی زندگی‌‌م و موج‌ به‌ موج صداش.

واقعا نمی‌دونم؛ اما چرا آسمون زمین نمیاد؟ چرا این دنیا وارون نمی‌شه؟ چرا خورشید مثل همیشه طلوع کرده؟ وقتی امشب آخرین اجرای عشق در توره. چرا من نرمال دارم نفس می‌‌کِشم؟

لیتل فرک آخ

تو گوستس وای

به فالینگ

:)

بست سانگ اور کامل
تمام
تمام
تمام

داره پیانو می‌زنه
زهرَها مرد

رفت رفت رفت
زندگی‌م رفت
همه‌چیزم رفت

فقط نیاز دارم تا طلوع آفتاب شدید گریه کنم و بالا بیارم تا فقط به حالتی برسم که هر نفسم در گلوم گیر نکنه. رفت رفت رفت رفت.

دو ساعت خوابیدم و
حالا بیدارم.
همه‌چیز اطرافِ سرم در حال چرخشه.
لاو ان تور به اتمام رسیده!
هری!
هری!
هری هری هری!

— سیزده
فشردگی قلبِ منی. گذشته‌ی منی. احساست می‌کنم. اولین تعلق‌داشتنمی. سال‌ها قبل به وجود اومدی و تا زمانی که نفس می‌‌کِشم هستی در وجودم. اسمت به گوشم می‌رسه، صدات رو می‌شنوم، نگاهم به تصویرت می‌افته، به هر طریقی از حوالی‌ت گذر می‌کنم، می‌ایستم و نفس می‌‌کِشم: قلبم می‌تپه، فشرده و دلتنگم، از فرات تمام این زمان‌ها رو می‌گذرونم و می‌گم این یک جهتِ منه. تولدت مبارک.

یک جهت باشی یا پنج‌ جهت، من احساسِ شور و روشنی و شوق رو در چشم‌هات می‌خوام. چه زمانی که پنج جفت چشم جدا از هم باشی و چه زمانی که پنج جفت چشم کنار هم. پنج‌سال یک احساس و موقعیت و حالت و مسیر بودی، یک جهت بودی، تلاش کردی و شکوفا شدی، به اوج رسیدی و پس نکشیدی؛ به قدری شجاع بودی تا زمانی که حس کردی نیاز به استقلال و پیش‌گیری مسیرهای متفاوت داری، از پسش بربیای و به درونش بری. بهت افتخار می‌کنم؛ به هر چیزی که ابراز کردی و نکردی، به هر سختی آشکار و پنهانی که باهاش روبه‌رو شدی، به پنج‌سالی که یک جهت بودی و به هشت سالی که پنج جهتی. ارزشش رو داشت و داره، این‌طور نیست؟ به طرزی وجود داشتی که انسان‌های خودت رو بسازی! مسیر و سبک و حالتِ خودت رو برای انسان‌هات بسازی! دوستت دارم. و دلتنگتم. همیشه.