می‌خوام از ام‌وی بگم. می‌خوام از وجودش بگم. می‌خوام از نفس‌کشیدنش بگم. اما نمی‌تونم.

فردا بیست‌ویک جولای، سینگل زی ریلیز می‌شه. بیست‌و‌دو جولای، لاو ان تور به انتها می‌رسه. بیست‌و‌سه جولای هم، بیست‌و‌سه جولایه دیگه.
«در کوچه‌ پس کوچه‌ها، پله‌های اضطراری و راهروها چهره‌ت رو می‌بینم. از هواپیماها تا قطار تندروها، آسمون‌های تابستون تا بارونِ سیل‌آسا، تمام برنامه‌های آینده‌ای که هرگز بهشون نمی‌رسیم. از قلبی تپنده تا دوردست‌ترین مکان. تو همین حالا هم خونه‌‌ای. همین حالا هم خونه‌ای‌.»

صبح به‌خیر فقط به شرقی زندگی‌‌م و موج‌ به‌ موج صداش.

واقعا نمی‌دونم؛ اما چرا آسمون زمین نمیاد؟ چرا این دنیا وارون نمی‌شه؟ چرا خورشید مثل همیشه طلوع کرده؟ وقتی امشب آخرین اجرای عشق در توره. چرا من نرمال دارم نفس می‌‌کِشم؟

لیتل فرک آخ

تو گوستس وای

به فالینگ

:)

بست سانگ اور کامل
تمام
تمام
تمام

داره پیانو می‌زنه
زهرَها مرد

رفت رفت رفت
زندگی‌م رفت
همه‌چیزم رفت

فقط نیاز دارم تا طلوع آفتاب شدید گریه کنم و بالا بیارم تا فقط به حالتی برسم که هر نفسم در گلوم گیر نکنه. رفت رفت رفت رفت.