.
هنگامی متوجه می‌شوید فیلمی خاص است که به شما کمک ‌می‌کند بیشتر در مورد خودتان بدانید. فیلم «درخت زندگی» (The Tree of Life) ترنس مالیک چنین فیلمی است؛ شاهکاری باشکوه با محتوای «تولد و مرگ» (در بهترین حالت آن) و آنچه در میانه‌اش «زندگی» می‌نامیم.


@Filmosophy

.
نظر میشائیل هانکه و کیارستمی دربارهٔ همدیگر.

‍▪ [مجلۀ سینمایی] فیلم کامنت: اگر به منظرۀ فیلمسازی معاصر نظری بیندازید، از کدام همکار می‌توانید به عنوان متحد خود نام ببرید، کار کدام همکار را عزیزتر می‌دارید؟

‍— ️میشائیل هانکه: در جواب‌تان باید بگویم کیارستمی. هنوز که هنوز است او بی‌همتا است. به قول برشت، «دست یافتن به هیچ چیز به دشواریِ سادگی نیست.» هر کسی در رؤیای خود به این فکر می‌کند که کارهای ساده انجام دهد و با این حال کل جهان را در کارش بگنجاند. فقط بهترین‌ها به این مرتبه می‌رسند. کیارستمی رسیده است، همچنان‌ که برسون. [- میشائیل هانکه در مصاحبه با مجلۀ سینمایی «فیلم‌ کامنت»، ۲۰۰۹ ــ ترجمۀ صالح نجفی]

———————
‍▪ شما کمتر از فیلمسازان معاصر نام می‌برید. از بین آنها کدام‌یک را دوست دارید؟ کدام‌یک به پروژه‌ای که خودتان دنبال می‌کنید نزدیک‌تر است؟

— کیارستمی: ... کارگردان فیلم «پنهان» (۲۰۰۵) که نامش یادم نیست. هانکه. از جهاتی بسیار تحت‌تأثیر فیلم «پنهان» بودم، همین‌طور فیلم‌های دیگرش. تحت‌تأثیر تکنیک فیلمسازی‌اش بودم و می‌خواستم بدانم آدم‌های فیلم سیاهی‌لشکرند یا واقعی. و چطور آنها را کنترل کرده. البته هروقت فیلمی این نوع سؤال‌ها را به ذهنم می‌آورد از فیلم جدا می‌شوم و به فیلمساز فکر می‌کنم. فیلم‌هایی را دوست دارم که در طول تماشای آنها سؤالی به ذهنم نیاید، یعنی فقط خودِ فیلم را تعقیب کنم. بعداً ممکن است به طرز ساختنش فکر کنم اما ترجیح می‌دهم در آن لحظه، به‌قول سهراب، ما هیچ ما نگاه باشم. [_ کیارستمی در گفتگو با صالح نجفی. از کتاب "گفتگوهایی با عباس کیارستمی"، انتشارات لِگا، چاپ دوم]


@Filmosophy

🎬
فیلم آسان‌یابی نیست. لحن متنوعی دارد از تمِ عاشقانه و شهوانی تا مضامینِ روشنفکرانه و خشم. از معصومیت و بی‌گناهی پا می‌گیرد و همچنان که پیش می‌رود، عمیق و عمیق‌تر می‌شود و شخصیت‌ها پیچیده و پیچیده‌تر.
.
‌«رؤیابین‌ها» [The Dreamers] مجموعه تصاویری است از رابطۀ مثلثیِ توأم با دوستی. فیلم نه عشقی صمیمی بلکه دوستی‌ای صمیمی را نشانمان می‌دهد. در نگاه نخست فیلم به نظر شهوانی می‌رسد، اما عناصر فراوانی را برای ملاحظه، بحث و گفتگو به میان می‌کشد: «بیداری سیاسی، آزادی جنسی و بحران بلوغ در بستر مه ۱۹۶۸ پاریس.»
«رؤیابین‌ها» نشان می‌دهد مردم دهۀ ۶۰ چگونه فیلم و سینما را دوست داشتند و سبک عشق‌شان چقدر متفاوت بوده! ما شاید خیلی از آن فیلم‌ها را تماشا نکرده باشیم، اما حسی «نوستالژیک» داریم... .

- ویدئو: بُرشی از فیلم با صدای باب دیلن


@Filmosophy

🎬
«هر آدمی باید از دوران کودکیش یاد بگیرد که چگونه وقتش را در تنهایش سپری کند.» - فیلم «آینه» (۱۹۷۵) آندری تارکوفسکی



@Filmosophy

.
حشره‌شناسی به امید مطالعه بر روی یک گونهٔ نادر از حشره به منطقه‌ای دورافتاده سفر می‌کند، هدف او یافتن آن و نامگذاریش به نام خودش است... اما خود را در گودال ماسه‌ای بزرگ همراه با یک زن، گرفتار می‌یابد. زن هیچ اراده‌ای برای بیرون آمدن از میان شن و ماسه‌ها ندارد. شکسته شده است. اما مرد سعی می‌کند از زندگی «بی‌معنی» در گودال ماسه امتناع کند. او در تکاپوست تا بیرون بیاید، اما بیهوده است. دیوار شنی مانعی غیرقابل نفوذ بین او و «آزادی» است... .

فیلم «زن در ریگ روان» (Woman in the Dunes، ۱۹۶۴) رنجِ زیستن به همراه تلاش‌های بسیار انسان برای رسیدن به هدف یا معنای زندگی را به تصویر می‌کشد. و مایه‌های پررنگی از فلسفهٔ اگزیستانسیالیسم را در خود دارد و به پیچ و خم‌های مسیری اشاره می‌کند که انسان طی می‌کند تا معنایی برای ماهیتِ  افکار یا عملکرد یا زاویهٔ نگاهش به «هستی» ایجاد کند.
زندگی در این گودال (جهان) بی‌معناست، راه گریزی نیست. زندگی پوچ است. درک این موضوع که زندگی پوچ و بی‌معناست، شخصیت اصلی را به سمت تلاش برای معنابخشیدن به چیزی که اساساً بی‌معنی است هدایت می‌کند.

گودال شن در فیلم، استعاره‌ای از وضعیتِ  اسفبار اگزیستانسیالیستی (هستی) بشریت است. همچون سیزیف اساطیری، که برای ابدیت محکوم بود تا سنگی را به بالای تپه حمل کند، اما سنگ دوباره به پایین بغلتد، دو شخصیت در فیلم، شن‌ها را از گودال بیرون می‌رانند - اما شن‌ها دوباره سرازیر می‌شوند و برمی‌گردند ... تا اینکه این سؤال پیش کشیده می‌شود: آخر که چی؟ اگر زندگی بی‌معنی است - همانطور که ساتر و کامو اذعان دارند - ما چه باید بکنیم؟ آیا به حفاری (تلاش به زیستن) ادامه دهیم؟ یا خودکشی را برگزینیم؟ یا که چی؟

«زن در ریگ روان» گنجینهٔ سینمایی (متأسفانه) بسیار کم‌شناخته‌ای است که تأمل‌برانگیز، زیبا، اروتیک و حتی وهم‌آور است. این فیلم، جزء ۱۰ فیلم برتر تاریخ سینمای جهان، به انتخاب آندری تارکوفسکی بود.

#کارگردانی #هیروشی_تشیگاهارا

گروه فلسفه‌علم امیرکبیر برگزار می‌کند:

⭕️ بحران، فلسفه و سیاست

👤 سخنران: دکتر نوید گرگین، مترجم و پژوهشگر فلسفه
دانش آموخته دکتری فلسفه دانشگاه شهید بهشتی


🕕 زمان: یکشنبه ۱۲ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۵ تا ۱۷

🌐 لینک ورود به جلسه:

  http://meetings.aut.ac.ir/Phil-Sci-AUT

شرکت برای عموم آزاد است.

#سخنرانی_آنلاین
@PhilSciAUT

🎥
نمایش و تحلیل فیلمِ «قاتلان ماه کامل» با مازیار اسلامی
در حلقهٔ فیلم فلانور (میدان فاطمی)، فردا دوشنبه، ساعت ۱۷
ثبت نام: ۰۹۳۵۴۸۶۸۷۰۸


@Filmosophy

.
- روز چهارشنبه (۲۷ دی) در حلقهٔ هنر فلانور (نرسیده به سه راه فاطمی) نقد و بررسی مجموعهٔ «کینو-آگورا» برگزار خواهد شد.

به علت محدود بودن ظرفیت برای هماهنگی و رزرو به شماره‌ی ۰۹۳۵۴۸۶۸۷۰۸ در تلگرام پیام دهید.


@Filmosophy

.
مجموعهٔ «کینو-آگورا» جایی برای فکرکردن به سینماست اما نه به شیوۀ آکادمیک که مبتنی بر تحلیل‌های طویل و تفصیل است و نه حتی بر سیاق مقاله‌های نشریه‌ها و مطبوعات که ناگزیرند ایده‌ای را موجز و کوتاه به دست خوانندگان برسانند. «کینو-آگورا» بازار آزاد ایده‌هاست، ایده‌هایی که یا محذوف و مطرود مانده‌اند یا نوآورانه قدم‌های تازه‌ای برای مواجهه با سینما برمی‌دارند؛ گفتگویی صمیمی با خوانندگان و دانشجویان سینما بی آنکه از هزارتوی مبانی و اصول سخت و طاقت‌فرسا بگذرند، همچون قایقی سیال بر امواج ایده‌ها سوارند و هدفشان این است که بتوانند هر مخاطبی را که درگیر و مبتلا به سینما و زیباشناسی آن است با خود همراه کنند.

این مجموعه، با تبارشناسی مفاهیم و ایده‌های سینمایی تاریخچۀ ادبیات انتقادی موضوع خود را به میان می‌کشد و از این رهگذر سیر تحولات و دگرگونی این مفاهیم را کنکاش می‌کند. این رویکرد تبارشناسانه و انتقادی هم خاستگاه مفاهیم را از نو صورت‌بندی می‌کند و هم سیر تکوین آن را به پرسش می‌کشد.

مجموعهٔ «کینو-آگورا» از سال ۱۳۹۸ به سردبیری مازیار اسلامی و از سوی نشر لِگا وارد بازار کتاب ایران شده است و تا به حال ۸ کتاب از این مجموعه منتشر شده و کتاب‌های دیگر آن در دست انتشار است. مترجمان این مجموعه از نسل‌های گوناگون مترجمان سینمایی هستند و نشر لگا تلاش کرده این کتاب‌ها را با کیفیت و قیمت مناسب در اختیار خوانندگان قرار دهد؛ کتاب‌هایی در قطع پالتویی که می‌توانید از اتوبوس و مترو تا هر جایی که در انتظار دوستی هستید آن‌ها را در دست بگیرید و برای لحظاتی در مباحث زیباشناختی و اجتماعی سینما غرق شوید.

- کتاب‌های منتشرشدهٔ از مجموعهٔ «کینو-آگورا»:
زندگی مؤلف ... ترجمهٔ روبرت صافاریان
بدن به مثابه شیء سینمایی ... ترجمهٔ صالح نجفی
چرخش کینماتیک ... ترجمهٔ رامتین شهبازی
سینه‌فیلیای نوین ... ترجمهٔ نوید پورمحمدرضا
میزانسن ... ترجمهٔ حسام‌الدین موسوی
مونتاژ ... ترجمهٔ مهدیس محمدی
دکوپاژ ... ترجمهٔ قاسم مؤمنی
سینمای نقد اجتماعی ... ترجمهٔ کیانوش اخباری

- کتاب‌های در دست انتشار از مجموعهٔ «کینو-آگورا»:
میزانژو و میزانژست ... ترجمهٔ حسام نصیری
پانزده درس با گُدار ... ترجمهٔ مازیار اسلامی
دوربین سیاسی ... ترجمهٔ کیانوش اخباری


@Filmosophy

🎬
فیلم «انجمن برف» [ ۲۰۲۳ ,Society of the Snow]

.
فیلم «انجمن برف» داستانی حقیقی‌ست دربارهٔ سقوط هواپیمایی مسافربری متعلق به اروگوئه در دل کوه‌های پوشیده از برف.
فیلم بر مفاهیم بزرگی چون ارزش‌های اخلاقی، دین و ماورالطبیعه، طبیعت، قانون و جوامع بشری و ... سوار است. «برف»، به نمایندگی از نیروی برتر طبیعی؛ توهمات بشری و ارزش‌های خودساخته گونهٔ انسان را برملا می‌کند و انسان را به ذات حقیقی خود برمی‌گرداند و چهرهٔ بی‌روتوش او را در قالب بدوی‌ترین و حقیقی‌ترین خصوصیات انسان نشان می‌دهد.

گونهٔ انسان در جوامع مختلف، ارزش‌ها و قوانینی برای خود شکل بخشیده، آجرهایی از جنس مذهب دور خود کشیده و جایگاه خود را ایمن تصور کرده. طبیعت جایگاه ایمن او را متزلزل می‌کند و یادآور می‌شود که انسان همچنان یک حیوان است. تو گویی، تمامی دم و دستگاه‌های خودساختهٔ جوامع بشری، دروغی‌ست زیبا و فریبنده برای لاپوشانی ذات حقیقی خود. برف به نمایندگی از طبیعت، اشرف مخلوقات(!) را با آن‌چه ترجیح می‌دهد نادیده بگیرد، مواجه می‌سازد.

فیلم اشاره‌ جدی به مفاهیم دینی و مذهبی دارد. مقابل طبیعت واقعی بشر، دین سناریویست بی‌سروته و رنگ‌ورو باخته. آموزه‌های دینی دیکته‌شده در جوامع، برای نجات بشر و مقابله با اضطراب وجودی انسان در مقابل طبیعت وحشی، بسی بی‌معناست. تو گویی، خدا و دستورها‌یش، تنها آن هنگام که آرامش برقرار است زیباست و نه در واقعیتی جانکاه تلاش بشریت برای بقا!

«انجمن برف» فیلمی‌ست ارزشمند نه دربارهٔ بقا بلکه زیرسؤال بردن تمامی ارزش‌های دینی خودساختهٔ بشری و اخلاقی!

@Filmosophy

🎬
Maggie Cheung

@Filmosophy

🎬
ده فیلم مهم با رویکرد اگزیستانسیالیستی
👇

@Filmosophy

.
مکتب اگزیستانسیالیسم بر این باور است که انسان با اعمال خود تعریف می‌شود و فرد با انتخاب‌هایی که انجام می‌دهد، معنای زندگی خود را شکل می‌بخشد: «تاکید بر سوبژکتیویته، آزادی انتخاب و ایجاد معنا توسط خود فرد».
هر شخص کاملاً مسئول اعمال، ارزش‌ها و معانی یافتهٔ خود است و از این مسئولیت آگاه است. این رویکرد ممکن است منجر به غم و اندوه شود، چراکه هیچ قدرتِ تعیین کننده یا مجموعهٔ اخلاقی بالاتری برای توجیه اعمال ما وجود ندارد. تنها و بی‌هیچ مسیر و راهنمایی رها شده‌ایم.

با توجه به این تعریف موجز، فیلم اگزیستانسیالیستی چه ویژگی‌ها می‌تواند داشته باشد؟
تاحدودی معیارهای زیر شاید مبین یک فیلم اگزیستانسیالیستی باشد:
«فیلم روایتی ساختگی و تخیلی داشته باشد.
دست کم یک شخصیت انسانی داشته باشد که روایت به طور کلی یا از منظر او یا با داستانی که حول کنش‌ها و اطراف او می‌چرخد، روایت شود.
فیلمساز از طریق عناصر ضروری فیلمسازی (مانند تدوین، دیالوگ، میزانسن و غیره) شخصیت محوری را در دنیایی نامشخص با انتخاب‌های متعدد به تصویر بکشد.
شخصیت اقداماتی انجام دهد که پیامدهایی داشته باشد و آگاه باشد که هیچ قدرتی سوای از خود او نیست که اعمال یا شرایط او را تعیین کند.
شخصیت(ها) دچار بحران وجودی شوند. به این معنا که در برابر وجودی پوچ و نامعین، باید به یک درجه‌ای از درد و اندوه، بر اثر اعمال خود برسند.»

در اینجا به ده فیلمی اشاره شده است که می توان گفت معیارهای فوق را برآورده می‌کنند و بارقه‌هایی از فلسفه و رویکرد اگزیستانسیالیستی را دارا هستند:

1. The 400 Blows (Francois Truffaut, 1959)
2. The Bicycle Thieves (Vittorio De Sica, 1948)
3. Solaris (Andrei Tarkovsky, 1972)
4. Anomalisa (Charlie Kaufman & Duke Johnson, 2015)
5. Wild Strawberries (Ingmar Bergman, 1957)
6. The Big Lebowski (Joel and Ethan Coen, 1998)
7. Things to Come (Mia Hansen-Løve, 2016)
8. The Seventh Seal (Ingmar Bergman, 1957)
9. The Tree of Life (Terrence Malick, 2001)
10. 2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick, 1968)



@Filmosophy