♧ مینیاتور ایرانی| رنگ‌های نور: آینه و باغ

♤ نویسنده: یوسف اسحاق‌پور

◇ مترجم: جمشید ارجمند

☆ ناشر: دمان

@Filmosophy

☆ ماها آلت دست عالیجناب نکبت‌ایم. او صاحب اختیار ماست.
@Filmosophy

☆ لوئیس بونوئل
♧ نوشته: فردی بوش
♤ ترجمه: مصطفی اسلامیه
◇ انتشارات سازمان جشن هنر
@Filmosophy

☆ سناریوی فیلم شبح آزادی
♧ ساخته لوئیس بونوئل
◇ ترجمه بهرام ری‌پور
♤ سینما ۵۳ (۱۴ آذر ۱۳۵۳)، سومین جشنواره جهانی فیلم تهران
@Filmosophy

☆ تاریخ سینما
♧ تالیف: لو دوکا
◇ ترجمه: حسن صفاری
♤ کتابفروشی و چاپخانه علی‌اکبر علمی، تهران ۱۳۲۷

@Filmosophy

☆ بریده کوتاهی از کتاب "برسون از زبان برسون"
♤ گفتگوهای برسون از ۱۹۸۳-۱۹۴۳
◇ گردآورنده: میلِن برسون
♧ نشر شَوَند
@Filmosophy

☆ ترجمه بخشی از کتاب "یادداشتهایی درباره سینماتوگراف"
♧ روبر برسون
◇ ترجمه جلال ستاری
♤ مجله فرهنگ و زندگی

@Filmosophy

☆ برای شکست‌خوردگانِ گذشته، فاتحانِ آینده
◇ داود معظمی
@Filmosophy

☆ زنبوربان، تئو آنجلوپولوس، ۱۹۸۶
@Filmosophy

☆ آهنگ‌هایی از طبقه دوم، روی آندرسون، ۲۰۰۰
@Filmosophy

☆ بررسی عقلانی حق، قانون و عدالت در اسلام
♧ م. کوهیار (شاهرخ مسکوب)
♤ انتشارات خاوران، ۱۳۷۴
@Filmosophy

☆ آخرین فیلم پازولینی، سالو، که با صحت و دقت بلورین و روشنی ۱۲۰ روز در سدوم را به روی صحنه آورده است و در واپسین روزهای جمهوری سالوی موسولینی به وقوع میپیوندد، ممکن است که به تحلیل آدورنو بسیار نزدیک شده باشد، اما این شباهت ظاهری تنها نشان از این دارد که شرح پازولینی چه میزان شرح آدورنو را، از لحاظ پیچیدگی و کمال، پشت سر گذاشته است. اصرار برشت بر صناعت و صحنه‌پردازی، بر روایت تاکید میکند و از دوچندان شدن تحریف تکنولوژیک در و توسط خود رسانه فیلم پرده برمیدارد؛ این به زاویه‌ی دید دوچشمی آخر فیلم تبدیل میشود که هم‌دستی و مشارکت در چشم‌چرانی تماشاگر [فیلم] را، همزمان، ابلاغ و تضعیف میکند...

♧ آدورنو با ساد، ربکا کامی، در: اخلاق ساد، گردآوری و ترجمه سامی آل مهدی، نشر سیب سرخ، ۱۳۹۹، صفحه ۸۳

@Filmosophy

☆ نقطه‌ضعف، محمدرضا اعلامی، ۱۳۶۲
@Filmosophy

☆ آثار سینمایی ساخته شده درباره رژیم پهلوی همگی از فرمولهایی یکسان تبعیت می‌کنند که هیچ عنصری از شخصیت و بداعت در آنها نیست. در طول ۴ دهه همه با این فرمولهای کلیشه‌ای آشناییم، فیلمهایی ملال‌آور و شعارزده و سطحی. اما در میان این آثار نقطه‌ضعف (محمدرضا اعلامی، ۱۳۶۲) چیز دیگری است و به جرات میتوان آنرا شاخص‌ترین کار در این زمینه دانست. تریلری روانشناختی که همزمان سیاسی نیز است. اعلامی آنچنانکه مشهور است این فیلم را بنا به توصیه محمدعلی سپانلو بر اساس رمان نقطه‌ضعف آنتونیس ساماراکیس نویسنده یونانی ساخته است. انتخاب این رمان برای ترجمه در سال ۵۷ با حال و هوای انقلاب ایران تناسب داشته است. نویسنده یونانی نیز در کشوری میزیسته شبیه ایران، دو کشور با سابقه کودتا و حکومت دیکتاتوری نظامیان و سرهنگها. این داستان همانقدر درباره ایران است که درباره یونان، پرتغال، ترکیه، شیلی، پاکستان، اروپای شرقی زمان جنگ سرد، آلمان، فرانسه، عراق، اندونزی و هر کشور دیگری با تاریخی مشابه. اما تریلر روانشناختی ساماراکیس بر خلاف آثار سطحی دهه فجری محدود به زمان و مکان خاصی نیست. ساواک میخواهد با پیاده کردن تکنیکی روانشناختی روی مسافری مظنون به همکاری با سازمانهای ضد رژیم او را به روشی که خودش نفهمد زیر نظر بگیرد. اما این روش شکست میخورد چرا که نقطه‌ضعف رژیم این است که در معادلات خود عامل انسانی را از قلم انداخته و غافل است از اتحاد و دوستی‌ای که کم‌کم در این بین میان یکی از ماموران و مسافر مظنون بخت‌برگشته شکل گرفته، اتحادی که ماشین سرکوب سیاسی اجتماعی را تهدید و آنرا تخریب خواهد کرد. فیلم با فلاش‌بک‌ها و مونولوگهای درونی و نماهایی از زاویه‌دیدهای مختلف کاراکترها اقتباس موفقی است از رمان ساماراکیس و در نوع خود بدیع و بینظیر که آنرا بدل به فیلمی ماندگار و تحسین‌برانگیز در تاریخ سینمای ایران میکند.

◇ م.ز. زمانی

@Filmosophy

■ آنتونیس ساماراکیس (۲۰۰۳-۱۹۱۹)
@Filmosophy

● محمدرضا اعلامی (۱۳۸۹-۱۳۳۵)
@Filmosophy

☆ مقایسه دو فیلم

□ ردیف بالا: شنا در زمستان (محمد کاسبی، ۱۳۶۸)
■ ردیف پایین: یک اتفاق ساده (سهراب شهیدثالث، ۱۳۵۲)

@Filmosophy

☆ای ایران (ناصر تقوایی، ۱۳۶۸) روایت ناصر تقوایی است از انقلاب ایران، با همه مشخصات فکری او. منتقدان به وجود شباهتهایی میان این فیلم و سریال دایی جان ناپلئون (۱۳۵۳) اشاره کرده‌اند. روایت تقوایی از انقلاب ایران که با روایت رسمی حکومتی جور درنیامد منجر به عدم اکران فیلم شد. شاید بتوان گفت معلم سرود مدرسه - آقای سرودی (با بازی زنده‌یاد حسین سرشار)- نماینده دیدگاه خود تقوایی درباره انقلاب ایران است. در این روایت، وجه اسلامی انقلاب کمرنگ است و در عوض بر عنصر ملی‌گرایانه و اتحاد مردمی تکیه بیشتری شده است. معلم سرود مدرسه و گروه سرود وی متشکل از بچه‌های مدرسه راه خودشان را می‌روند و سرود خودشان را می‌خوانند. گویی از جماعت خشونت‌طلبی که وارد روستا شده است فاصله می‌گیرند. تقوایی همچنان به یک انقلاب با کمترین میزان خشونت و بیشترین میزان اتحاد مردمی با شعارهایی ملی‌گرایانه‌تر و کمتر اسلامیستی می‌اندیشد. او خود پیشتر فیلمش را با رزمناو پوتمکین (۱۹۲۶) مقایسه کرده بود. به همین علت ای ایران علیرغم نکات مثبت فراوان بایکوت و مسکوت گذاشته شد و فقط جایزه سیمرغ بلورین بهترین پوستر (مرتضی ممیز) را دریافت کرد.

@Filmosophy