@Filmosophy

در سومین مقاله ی تبار شناسی اخلاق،نیچه به تعریف کانتی از امر زیبا به مثابه ی رضایت فاقد علاقه،نقدی رادیکال وارد می کند:کانت می‌پنداشت که از هنر تجلیل می کند،هنگامی که در میان متعلقاتِ امر زیبا تاکید می‌گذارد و اهمیت را بر آنهایی که نشانِ[افتخار] شناخت را دارند می دهد: کلیت و غیرشخصی بودن.اینجا محل این نیست که این [تعریف] مورد پرسش قرار بگیرد که آیا ضرورتا اشتباه است یا نه؛همه ی آنچه که امیدوارم مورد تاکید قرار دهم این است که کانت،همچون همه ی فیلسوفان،به جای در نظرآوردن معضلِ زیبایی شناختیِ ناشی از نظرگاه هنرمند(خالق)،هنر و امر زیبا را صرفا ناشی از نظرگاه ''تماشاگر'' در نظر می گیرد و نا خودآگاهانه تماشاگر را به مفهوم ''زیبا'' وارد می کند
انسان بی محتوا-جورجیو آگامبن

“ برای من تاریخ، به تعبیری، اثرِ اثرهاست، یعنی شامل همه‌ی آثار‌ست. تاریخ نام خانوادگی‌ست، والدین و بچه‌هایی وجود دارند مثل ادبیات، نقاشی، فلسفه... اجازه دهید بگویم تاریخ، کل این چیز‌هاست. بنابراین یک اثر هنری، اگر خوش‌ساخت باشد، بخشی از تاریخ است. شما از ورای آن احساسی را دریافت می‌کنید، چراکه به شکل هنری ساخته‌ شده است. علم و دیگر رشته‌های علمی فاقد این خصلت‌اند. این‌طور به نظرم آمد که تاریخ می‌توانست اثری هنری باشد”

گدار درباره‌ی فیلم تاریخ‌های سینما
باستان‌شناسی سینما-گفت‌و گوی گدار و یوسف اسحاق پور-ترجمه‌ی مازیار اسلامی

@Filmosophy | فیلموسوفی

برداشت شما از خلق اثر سینمایی چیست؟

آلن رنه: توضیح دادنش برایم سخت است،اما برای من سینما پیش از هرچیز یک شغل است،یک شغل عینی.در زمان فیلم‌برداری است که بیشتر از همیشه احساسش می‌کنم،چون فضای صحنه‌های فیلم‌برداری و عالم دستگاه‌ها،دوربین‌ها و...را خیلی دوست دارم
در واقع اگر می‌گویم این یک شغل است به‌این خاطرست که تنها زمانی احساس می‌کنم به کار سینما می‌پردازم که فیلم دارد ساخته می‌شود و در تدوین بوجود می‌آید.من نیاز دارم احساس کنم که دارم روی ماده‌ی زنده و قابل لمسی کار می‌کنم. اصلا استعداد نوشتن ندارم و در پرداختن به ایده‌ها مشکل دارم.این کار خیلی خسته‌ام می‌کند و معمولا این وظیفه‌ی سخت‌را به فیلم‌نامه‌نویس می‌سپارم.
.... من معتقدم یک کارگر هستم و سینما برایم راهی برای بیان است که سعی می‌کنم از طریق یک تکنیک به آن برسم.

@Filmosophy

تمام‌ خاطره‌ی دنیا-مصاحبه‌ها با آلن رنه

نماهایی نزدیک به هم بلحاظ فرمی و محتوایی از #پیرمرد_و_دریا، #جان_استرجس، ۱۹۵۸
@Filmosophy

جان استرجس (۱۹۹۲-۱۹۱۰) کارگردان آمریکایی
@Filmosophy

بررسی، نقد، ترجمه و تألیفِ فلسفی‌ـ‌ سیاسی‌ـ‌ روانکاوانه‌ در باب سینما و آثار سینمایی
@Filmosophy

اُزو و بوطیقای سینما، گفتگو با روبرت صافاریان، قسمت اول
@Filmosophy

اُزو و بوطیقای سینما، گفتگو با روبرت صافاریان، قسمت دوم
@Filmosophy

علاقه ما به مردگان کم می‌شود و این به علت مردن آنها نیست بلکه به این علت است که خود ما می‌میریم. (#پروست: آلبرتین گمشده)
در میان چیزهایی که در جهان رویا نامیده می‌شوند شعله یکی از بزرگترین تصویربرداران است. (#گاستون_باشلار: پرتو یک شمع)
🎞 تصویر: اتاق سبز، #فرانسوا_تروفو، ۱۹۷۸
@Filmosophy

دوستتان دارم اما می‌دانم برای نزدیک شدن به شما باید بمیرم...

#اتاق_سبز (La Chambre Verte)، فرانسوا تروفو، ۱۹۷۸
@Filmosophy

#خداحافظی_طولانی (۱۳۹۳) کار #فرزاد_موتمن اتصالیست بین درونمایه‌های عشقی و جنایی؛ میل، خیانت و جنایت. آیا کاراکتر مرد فیلم از روی عشق زنش را کشته یا میلی ناخودآگاه به جنایت و خیانت داشته؟ ردپا و اثر همسر پیشین هرگز از ضمیر او پاک نمیشود و در هر زمان و مکان با اوست، شبحی که دست‌بردار نیست و همیشه بازمی‌گردد...
✍ م. زمانی
@Filmosophy

اُزو و بوطیقای سینما، گفتگو با #روبرت_صافاریان، بخش سوم و پایانی
@Filmosophy

🎞 The Bad Sleep Well, Akira Kurusawa, 1960

من حقیقت را می‌دانم؛ همه چیز ساده است و زشت؛ ولی هیچ درکی از آن ندارم؛ آیا این منطقی است؟!

@Filmosophy

بدها خوب می‌خوابند نگاه تیره و نومید #کوروساوا است به ژاپن پس از جنگ دوم جهانی در روایتی #شکسپیری ملهم از #هملت. به طور مشخص او فساد شرکتی در ژاپن دهه ۶۰ را مطرح میکند که چهار نعل در حال تاختن در مسیر توسعه و صنعت است. سای (#توشیرو_میفونه) مدیر شرکتی است که روسای اصلی‌اش برای پنهان کردن اسناد مالی شرکت، پدر وی را به قتل رسانده‌اند و اینک او در هیات داماد رییس شرکت به دنبال کشف حقیقت است، حقیقتی که به قیمت جانش تمام میشود و به قیمت آشفته شدن روح و روان همسرش (دختر رییس شرکت که بهره چندانی از سعادت و عشق نصیبش نمیشود). در صحنه‌ای از فیلم ما شاهد گفتگوی سه دوست صمیمی هستیم بر روی مخروبه‌ای باقیمانده از جنگ دوم جهانی که نمایشگر نگرش نومیدانه کارگردان به سرنوشت تلخ انسان قرن بیستم هم است. دوربین کوروساوا بخصوص آنجا که نشانه‌های تغییر و تحولات اقتصادی اجتماعی ۱۵ سال پس از بمباران ژاپن توسط آمریکا را به تصویر میکشد گویای همه چیز است در قالب یک تراژدی که مشخصه‌های سینمای پس از جنگ را با خود دارد...
✍م. زمانی
@Filmosophy

#گلچین_گیلانی (۱۳۵۱-۱۲۸۸؛ با نام اصلی سیدمجدالدین میرفخرایی) شاعر ایرانی بیشتر بخاطر شعر "باز باران با ترانه‌"اش مشهور است. او در انگلستان پزشکی خواند و این شعر را در دهه ۴۰ میلادی در لندن سرود. علیرغم این شهرت و محبوبیت، کسانی چون #محمد_حقوقی (۱۳۸۹-۱۳۱۶) نظر مثبتی به او نداشته‌اند. حقوقی درباره‌اش می‌گوید: "شعر گلچین سبب رکود شعر ما در دهه ۲۰ بوده است، چرا که باعث شده جریانهای اصلی شعر دیرتر شناخته شوند".

@Filmosophy

انتشارات علمی فرهنگی منتشر کرد:
📚 #نسبی‌گرایی
📝 #تیموتی_ماستلر
🖋#رحمان_شریف‌زاده

نسبی گرایی، به منزلۀ مهم ترین نگرانی بنیادی در فلسفه و در زندگی، به امری چنان دهشت بار بدل شده است که افراد را صرف نظر از مواضع نظری شان به موضع گیری در برابر آن وا می دارد.
این کتاب عمدتاً در پی نمایاندن مشکلات تفکر نسبی گرایانه است و از این روی می توان آن را ضدنسبی گرایی تلقی کرد، اما این بدان معنی نیست که از نظر نویسنده نسبی گرایی ریشۀ همۀ شرهاست. به یقین چنین نیست. باورهای غلط، تبیین های نادرست از واقعیت و شرارت های اخلاقی در غیاب نسبی گرایی نیز وجود دارند.

@Filmosophy

یک راننده نعش‌کش علاقمند به فلسفه، یک سیّد بی غل و غش روستایی، تقدیس یک طبیعت زیبا به سبک سهراب سپهری، زوجی عاشق و افسانه‌ای، خاطره دو عاشق و معشوقِ اینک در گور خفته، پنجره، نقاشی، دیالوگهای بی سر و ته و کلیشه‌ای، ابهامی نچسب و تصنعی و عرفانی باسمه‌ای و سمبولیسمی نخ‌نما و سایر اِلِمانهایی این چنینی در مجموع فیلمی ساخته‌اند به نام #باغهای_کندلوس (#ایرج_کریمی، ۱۳۸۳). ظاهرا عمر این نوع سینما هرگز تمام نمی‌شود هرچند عمرش دیرهنگامی است به سر آمده. ساختن این فیلمها نه سخت است نه نیاز به زحمتی دارد. حتی یک نگاه یا ایده خاص و فردی و یکتا هم پشت این فیلمها نیست. کافیست چند سکانس و نما و دیالوگ و یک سری اشیای قالبی مخصوص چنین فیلمهایی داشته باشید؛ بقیه کارها غریزی و خودبخود و روتین انجام می‌شود‌. ولی البته نام کارگردان همواره بعنوان نابغه‌ای بی‌بدیل باقی میماند!
🖋م. زمانی
@Filmosophy