Пiпал хавае. Кантора пiшэць.
Адольф Гитлер, 1923 г.
Бенито Муссолини, "Доктрина фашизма", 1932 г.
Мао Цзедун, "Против либерализма", 1937 г.
Иосиф Сталин, 1952 г.
Владимир Путин, 2019 г.
"А что, собственно, такое весь этот либерализм? Инструменты финансового еврейства... Всемирная идея наступления века либерализма сменяется... диктатурой"Адольф Гитлер, 1923 г.
"...не следует преувеличивать значение либерализма... теперь либерализм закрывает опустевшие храмы..."Бенито Муссолини, "Доктрина фашизма", 1932 г.
"Либерализм... это гнилой, обывательский стиль, который приводит к... загниванию. Он является... разъедающим началом, вызывающим распад... Мы должны преодолеть либерализм..."Мао Цзедун, "Против либерализма", 1937 г.
"Теперь от либерализма не осталось и следа".Иосиф Сталин, 1952 г.
"Современная так называемая либеральная идея, она, по-моему, себя просто изжила окончательно"Владимир Путин, 2019 г.
365 дзён без Славы
Mixtape Of The Week: Slava Dribas
Ільля Сін:
... я зразумеў, што пра ролю гэтага чалавека ў беларускай культуры ніхто дасюль не сказаў і ня скажа. Бо яе проста цяжка вызначыць. Слава купляў, перакупляў, мяняў фірмовыя плыткі розных там штаальплятаў і колдмітіндастры.
Кажуць, ён прадаў нешта (або некага), каб набыць поўную дыскаграфію :zoviet*france:
Прычым Слава ніколі ня быў аднаасобнікам. Ягоны сэзам (ад якога ў гады культурнага голаду зводзіла мозг) адкрываўся за даволі памяркоўную плату. За нарэзаную ўласнаручна балванку Слава браў прыбізна столькі ж, колькі на звычайнай точцы каштавала сідзішка руківверх. Хаця арыгніал той балванкі мог быць калекцыйнай рэдкасьцю. Ня думаю, што ў выніку ён на гэтым нешта зарабляў. Хутчэй, гэта быў выключна спосаб культурніцкай дзейнасьці.
У эпоху, якую ў пэўным сэнсе можна назваць эпохай Славы – калі мы сьпярша перапісвалі касэты, а потым мяняліся дыскамі (дарэчы, аднойчы на глебе такога абмену альбомамі Coil я нават выпадкам пазнаёміўся са сваім уважлівым чытачом!) – цікаўных і прыдзірліівых прыхільнікаў добрай музыкі было болей, ніж цяпер. І ў гэтым – заслуга такіх культуртрэгераў, як Слава.
Mixtape Of The Week: Slava Dribas
Ільля Сін:
... я зразумеў, што пра ролю гэтага чалавека ў беларускай культуры ніхто дасюль не сказаў і ня скажа. Бо яе проста цяжка вызначыць. Слава купляў, перакупляў, мяняў фірмовыя плыткі розных там штаальплятаў і колдмітіндастры.
Кажуць, ён прадаў нешта (або некага), каб набыць поўную дыскаграфію :zoviet*france:
Прычым Слава ніколі ня быў аднаасобнікам. Ягоны сэзам (ад якога ў гады культурнага голаду зводзіла мозг) адкрываўся за даволі памяркоўную плату. За нарэзаную ўласнаручна балванку Слава браў прыбізна столькі ж, колькі на звычайнай точцы каштавала сідзішка руківверх. Хаця арыгніал той балванкі мог быць калекцыйнай рэдкасьцю. Ня думаю, што ў выніку ён на гэтым нешта зарабляў. Хутчэй, гэта быў выключна спосаб культурніцкай дзейнасьці.
У эпоху, якую ў пэўным сэнсе можна назваць эпохай Славы – калі мы сьпярша перапісвалі касэты, а потым мяняліся дыскамі (дарэчы, аднойчы на глебе такога абмену альбомамі Coil я нават выпадкам пазнаёміўся са сваім уважлівым чытачом!) – цікаўных і прыдзірліівых прыхільнікаў добрай музыкі было болей, ніж цяпер. І ў гэтым – заслуга такіх культуртрэгераў, як Слава.
Денис Третьяков
Типа заметки на полях. По прошествии двадцати лет взялся перечитать «Логику смысла» Делеза. Тогда, в институте, мне не давалась эта книжка. Продирался через бесчисленные «денотации», «коннекции», «двойные каузальности» и «оральную судьбу Алисы». А сейчас она читается легко, весело, как хороший детектив. Подумал, почему так? И пришёл к выводу, что дело вовсе не в читателе (во мне). Это не я так поумнел. Делёз разбирает проблему смысла на примерах парадоксов «Алисы в Стране чудес» и логики абсурда. А его стало слишком много. Абсурд пронизывает все вокруг нас как электричество. Нет больше рациональных костылей, на которых стояла действительность двадцать лет назад. Поэтому книга так легко заходит и мгновенно откликается.Атмасферна-пост-рокавые American Football на Tiny Desk. У сакавіку гэтага года ў гурта выйшаў чарговы альбом з ужо традыцыйнай назвай americ anfootball.
YouTube
American Football: NPR Music Tiny Desk Concert
Watch American Football play "Every Wave To Ever Rise", "Uncomfortably Numb" and "Heir Apparent" at the Tiny Desk.
More from NPR Music:
Tiny Desk Concerts: https://www.npr.org/tinydesk
Twitter: https://twitter.com/nprmusic
Instagram: https://www.instag…
More from NPR Music:
Tiny Desk Concerts: https://www.npr.org/tinydesk
Twitter: https://twitter.com/nprmusic
Instagram: https://www.instag…
За Tiny Desk не паспець: Sting And Shaggy!
І хаця, магчыма, не ўсе з'яляюцца аматарамі музычнай творчасці гэтых творчых адзінак, сэт атрымаўся вельмі душэўным, у тым ліку дзякуючы вакалізацыям такога сонграйтера як Gene Noble.
І хаця, магчыма, не ўсе з'яляюцца аматарамі музычнай творчасці гэтых творчых адзінак, сэт атрымаўся вельмі душэўным, у тым ліку дзякуючы вакалізацыям такога сонграйтера як Gene Noble.
YouTube
Sting And Shaggy: NPR Music Tiny Desk Concert
Watch Sting And Shaggy play "Englishman in New York", "Don't Make Me Wait" and "Shape of My Heart/Lucid Dreams" at the Tiny Desk.
Watch Tiny Desk Concerts ONE WEEK before they go on YouTube at https://www.npr.org/tinydesk
Follow NPR Music:
Twitter: htt…
Watch Tiny Desk Concerts ONE WEEK before they go on YouTube at https://www.npr.org/tinydesk
Follow NPR Music:
Twitter: htt…
Forwarded from Менская хандра
"Албания есть одиночество. Эта мысль приходит мне в голову, когда я вспоминаю ранний вечер в Корче. Старый базар, помнящий еще времена Оттоманской империи, уже опустел. Уехали старинные «мерседесы» и конные двуколки. Женщина подметала площадь. В тот день небо было серым, и теперь, когда толпа разошлась и исчез разноцветный хаос товаров, эта серость стекала сверху, заполняя пустоту рынка. Нежилые двухэтажные дома впитывали ее, как камень впитывает влагу. Все пространство базара было мертво и неподвижно, словно никто никогда сюда не заглядывал. И тогда в дальнем углу площади я увидел троих мужчин. Они сидели на корточках вокруг миниатюрного гриля и пекли початки кукурузы. Их фигуры почти терялись на фоне серых стен. Густеющий мрак стирал силуэты. Собственно, различить можно было только пламя, беспокойный красный огонек, колеблемый ветром"