Цi ня лепшая ксёнжка года. Нiколi з часоў «Навiнак» «мова нянавiсці» не гучала так весела і пазітыўна. Да Гамбровіча і Гогаля аутар пакуль не дабяжаў, але Бахарэвіча, Марціновіча і палову пэна пакінуў далёка ззаду. Карочы, Гедройць па ёй плача.

Як кажуць у рэкламе: любоў з першай лыжкі.
14 хвілін жыўцом
R'n'B з чалавечаскім ліцом.

Дэбютный альбом Over It 23-гадовай ураджэнкі Атланты Summer Marjani Walker ужо ірве штатаўскія чарты. Свае інспірацыі новадзіва не хавае — Jimi Hendrix, Erykah Badu і, канешне, Amy Winehouse.

Песня дня:
Навінка ад CocoRosie. І чаму Сярэбраная Свадзьба не здымала ў свой час такія відосы?

Севярынец vs. Бахарэвіч:
Бітва за масьць
Цяпер, калі ўсе прыстойныя людзі выказаліся на тэму, можам зрабіць гэта і мы.

Паважаны дзеяч сучарта Аляксей Талстоў усматрэл у скандальным лісце раздору дыск-жакея Севярынца шмат «Трампа і ранняга Лукашэнкі». І зусім не пабачыў Хрыста. Наконт апошняга мы згодныя, любові ў Пашы бракуе. Але ўважаць прэзідэнтаў СШ і РБ за слупоў капіталізму і традыцыйнага грамадства – перабор. Яны такія сама параждзенія тэхнічнага прагрэсу і закладнікі васстаўшых з медыйнага небыція массаў, як і «культурныя марксісты», «фашысты» і прочыя «лібералы». Бедныя (хоць і багатыя), залежныя ад настрою падагрэтага СМІ натоўпу зоркі шоў-бізу.
У сённяшнім свеце падзел на «левых» і «правых», «незалежных» «інтэлектуальных партызанаў» і вінцікаў «нэалібэральнай машыны» – проста недарэчны. Зачастую самыя агалцелыя крытыкі глабалізацыі – свядомыя і падсвядомыя агенты «матрыцы» (глядзіце перастроечнае кіно «Сістэма ніпель»). Яны ўсе «з цялявізара», як кажа чалавек «з народу» у эстонскім фільме «За грыбамі».
Цікава назіраць, як сучасныя «прагрэсісты» сталі певунамі цыфравога неататалітарызму: інтэрнэт і навука ўсіх спасуць, рай на Зямлі блізкі, трэба тока свінцовыя мерзасці патрыярхату вырваць са здаровага народнага цела.

Талстоў:

Праблема Севярынца і многіх іншых, у тым, што яны ня могуць слухаць і ня хочуць бачыць. Гэта страх немінуючых пераменаў, страх часу. Людзі не існуюць па-за часам, хоць многім прыемна бавіцца ілюзіямі. Бо фемінізм і ЛГБТК – гэта пра час, гэта тое, што гаворыць пра праблемы няроўнасьці, прагаворваньне антыдэмакратычнай сутнасьці патрыярхату. Жаданьне адмахнуцца, замесьці пад дыван, назваць шкоднымі, назваць вычварэньнямі – гэта нясьпелая і глупая рэакцыя, такі дзіцячы садок. Яна не рацыянальная. Трэба нешта рабіць усім разам, нешта мяняць, а не адмахвацца, бо грамадства сёньня гэта ў тым ліку і феміністская павестка, і ЛГБТК, і многа ўсяго іншага, што патрабуе ўвагі. І так, трапна Альгерд піша, мы сапраўды маем труп патрыярхату, які ўсё яшчэ сьмярдзіць і труціць жыцьцё. Як бы камусьці не хацелася вярнуцца да камфортнасьці яго роляў – гэта немагчыма, трэба вырашаць, як жыць у новых умовах, а не ўяўляць сабе, што нябожчык усё яшчэ тут.

Адкрыем дзяржаўны сакрэт – у павестке дня нашага грамадства феміністкі і геі не стаяць, як впрочэм і тое, пра што рве на сабе рубаху Севярынец.
Увогуле, з якога такога перапуду прагрэсісты з «галубога лобі» на чале з Алексіевіч зрабіліся спецамі па сучмысьлі і плюральнасці? Большасць з іх дакладна Рорці не чыталі, а пра Фуко тока што-та слышалі (ізаброл маятнік, здаецца). У праціўным случаі яны разумелі б, што прапісванне таго, як і што рабіць (а прагрэсісты грашаць гэтым, глядзіце «кантракт бяспекі»), не мае ніякага дачынення да плюральнасці і іншасці. Іншасць немагчыма прапісаць! Гэты юрыдызм і законнічаства не маюць нічога агульнага з любоўю.
Па сутнасці, гэта разборка двух фарысейскіх груповак, бойка за статусы і рэсурсы. Севярынец змагаецца з фемінізмам і лгбцізмам (якіх тут няма), Бахарэвіч з хрысціянствам (якога тут таксама няма). У абодвух бакоў «борьба сводится не к изменению ситуации, уменьшению неравенства, несправедливости и т.д., а просто к перемене имен и символов», як напісала адна дзяўчына ў каменце да паста Талстова. Яна, праўда, адрасавала гэную прад'яву «чужым», што характэрна, калі карыстаешся стэрэатыпамі і не заўважаеш свайго падабенства з «ворагамі».

P.s. Наогул, Гедэмінавіч увесь час робіць тое, што цнатліва прыхавана скарачэннем «П.» у назве ягонога калектыву. Каторы і не Pop Group, і не Fall, і не Gang of Four. Кароча, John Peel яго не зацаніл, а на діскацеках у Optimo яго не круцілі. Ды і апошнія лукі барацьбіта з цемрашальствам і гвалтам ствараюць адчуванне, што зараз пачуеш «трапікана-жэншына».