Пляны на вечар. Ліга Чэмпіёнаў.

𝚂𝚎𝚡... 𝙼𝚞𝚛𝚍𝚎𝚛... 𝙰𝚛𝚝...

Галоўная па трушнасці каманда з U.S. Big Four of thrash metal. Гэты рэліз (дэбютны для Paul'а Bostaph'а, пасля канчатковага сыходу Dave'а Lombardo) у момант выхаду падаваўся малодшім братам папярэдняга эпахальнага Seasons in the Abyss, але пры гэтым падкупаў адданасцю стылю, які пасля навалы гранжу, з аднаго боку, і death/doom/sludge ды industrial з alternative, з другога, выглядаў вельмі старамодным.

#калі_краіна_абірала_первава...
#mcmxciv

Плоцкія забавы і матэматыка хаосу

Самы эпігонскі альбом ад інаватараў і візіянераў postpunk/new wave/dub/industrial/metal сцэны. І хаця Jaz Coleman натхняўся чымсьці арабска-егіпецкім, але вынік быў падобны на работы industrial/metal/core паслядоўнікаў Killing Joke ― Ministry, NIN etc.


#калі_краіна_абірала_первава...
#mcmxciv

Тут некаторыя атчаянныя рамантыкі і маралісты вазмушчаюцца, што гэтага пажылога, но актыўнага мусчыну, абазвалі чалавекам года. Ну, ва-первых, «чалавек года» не азначае «найдастойнейшы чалавек». А ва-ўтарых, між намінантаў (Навальная, Нетаньягу, Маск, Цукерберг) дзядзька Дон па-любому меньшае зло.

Ну ладна, мы — еўразійцы РБ не маем права на перапісванне гісторыі суседзяў. А беглыя гісторыкі, літаратары, палітыкі і домахазяйкі, што аказалісь за жалезнай заслонай, палучаецца тожа беспраўныя рабы? Ну і яшчэ насмяшыла рэпліка пра тое, што «беларусы забылі сваю мову, а гісторыю ў нас, літоўцаў, хочуць украсць». Сучасны русяз — гэта муціраваўшая мова статутаў ВКЛ і мы яе худа-бедна знаем. А вось жыхары Літвы гістарычнай мовы справаводства і культуры сваёй былой радзімы якраз выракліся, замяніўшы нейкім балцкім субстратам-наваязам. Стыдна, таварышчы летувісы!

Вы хаціце, каб была, як у Іране пры антынародным праамерыканскім рэжыме шаха? Матных слоў не хватает на вас, западныя марыянеткі! Не за эту парнаграфію гібнут нашы мальчыкі на Данбасе!

Bela Lugosi's dead... Undead, undead, undead...

Ужо першы альбом Twilight гэтых франкаў-англафонаў прымушаў узгадаць Bauhaus. Менавіта гатычны бок творчасці чацвёркі з Нартгемптана, а не The Sisters of Mercy/The Mission або Alien Sex Fiend ці The Birthday Party, можна пачуць у нярвовым вакале Sébastien’а Pietrapiana і адначасова гіпнатычна-летаргічным і імпульсіўным гучанні рытм-секцыі (басіста Christophe’а Baudrion’а і барабаншчыцы Laurence Romanini). Гурт выдаў за 1993–1995 гады тры кружэлкі і, як і Bauhaus, перапыніў на значны час сваю гатычную актыўнасць, прычым тады, калі darkwave і gothic (асабліва gothic/doom metal) пачалі набіраць абароты. Але ў гэтым кастрычніку нарэшце выйшаў новы альбом – мінулагодні канцэрт у Мехіка.

Першыя дзве плыткі, між іншым, выйшлі на Glasnost Records)


#калі_краіна_абірала_первава...
#mcmxciv

Пятніца, 13-га

На досвед Квенціна Таранціна і Роберта Радрыгеса паўплывалі абодва бакі творчасці John’а Carpenter’а – рэжысура і напісанне саўндтрэкаў, гэта можна заўважыць у прамых і ўскосных кінацытатах, выкарыстанні яго музыкі (Grindhouse, The Hateful Eight). На працягу апошніх амаль 50 гадоў работы кінамэтра былі крыніцамі натхнення для некалькіх пакаленняў кінадзеячаў і музыкаў, ягоны Halloween як канчаткова сфарміраваў жанр слэшэру і надаў яму камерцыйную перспектыву, так і спарадзіў шэраг dance-хітоў. Музычныя тэмы з Assault on Precinct 13, Halloween, The Thing можна пачуць у Afrika Bambaataa, Tricky, The Herbaliser, а для synthwave/darkwave ён стаў хросным айцом.

In the Mouth of Madness – апошняя і самая лавкрафтыянская стужка з апакаліптычнай трылогіі рэжысёра (The Thing, Prince of Darkness).
Дабранач!

#калі_краіна_абірала_первава...
#mcmxciv

Наш красны еўразійскі атвет расейскім махровым манархістам-белагвардзейцам.