Падводзім вынікі двух гадоў вайны. Яны супярэчлівыя, бо многага мы не ведаем. Што можна сказаць точна — клясыка неўміручая — расейскія салдаты крэпчают па меры тага, как іх я**т свае і чужыя. Пуцінскі рэжым толькі ўмацаваўся, народ яго мілітарныя авантуры падтрымлівае. Таму вайне не відна пака канца і края. Пахожэ эта ўстраівае ўсе стораны канфлікта, бо адказнасць за свае правалы можна лёгка перакласці на злых ворагаў, каторыя хочуць «расчленіць Расею», «вазрадзіць ссср», «падзяліць мір». Відавочна, што ніхто не сабірался браць Кіеў за тры дня. Дурняў няма, бо тады нада браць на сябе адказнасць за судзьбу 40 млн чалавек з адрознай ад РФ палітычнай культурай і сложным атнашэніем к Пуціну. Да і статус Беларусі пад вапросам бы аказаўся. Как бы незалежныя РБ і Украіна — то, што на сёння нада суседзям і самім элітам і народам гэтых шэрых зонаў еўрапейскага і азіяцкага сазнанія.

Навінкі тэалогіі і паліталогіі.

Госдзеп не хоча прызнаваць выбар нашага народа. Але мы праводзім іх не для дзядзюшкі Джо, а для сябе. А пра загніваюшчага гегемона яшчэ 20 год таму наш народны прарок-пясняр Ярыла Пшанічны ўсё высказал как есць.