وجه ناخوشایند تنهایی در تهوع سارتر اینگونه وصف شده است: خودم را در انزوایی چنان وحشتآور حس میکنم که به خودکشی میاندیشم. آنچه مرا بازمیدارد این فکر است که هیچکس، مطلقا هیچکسی از مردن من ککش هم نمیگزد؛ و در وقت مرگم از حیاتم نیز تنهاتر میشوم.
