بزرگ‌ترین خطر، پیدا نکردن حقیقت نیست؛فراموشیِ انسانیت درمیان جست‌وجوی حقیقت است.
کمترفیلم معنوی دیده‌ام که درطول دوساعت،تو رااز میان اسطوره،کیمیاگری،مذهب،فلسفه،خشونت،شهوت،قدرت وتاریک‌ترین بخش‌های ذهن انسان عبور دهد ودرپایان، همه‌چیز راکنار بزند تافقط یک سؤال باقی بماند:
تو هنوز انسانی؟
فیلم«The Holy Mountain»ساخته‌ی آلخاندرو خودوروفسکی،یکی ازمتفاوت‌ترین آثارسینمای سورئال و کالت است؛فیلمی نیست که بتوان به‌سادگی داستانش راتعریف کرد.باید تجربه‌اش کنی؛جهانی عجیب،خشن،زیبا وگاهی آزاردهنده که درآن هیچ چیز آن‌طور که به نظرمی‌رسد نیست.
نه مادیات نجات‌بخش‌اند،نه معنویات؛اگر چشم‌بسته دنبالشان کنیم،ه دو می‌توانندتبدیل به زندان شوند.
این فیلم ازجست‌وجوی جاودانگی شروع می شود،اما هرچه جلوتر می‌رود،بیشتر ازما می‌خواهدچیزهایی راکه به آن‌ها چنگ زده‌ایم رها کنیم؛ پول،شهرت، گذشت،... وحتی استاد ودر نهایت،خودِ کوه مقدس.
ودرست وقتی فکر می‌کنیم قراراست رازبزرگی را کشف کنیم،همه‌چیززیر سؤال می‌رود.
اگربه فیلم‌های سورئال،کالت،نمادین وفلسفی علاقه دارید،«کوه مقدس»راازدست ندهید؛فیلمی که بعداز تمام شدن تازه شروع می‌شود.

فیلم سفری عجیب و هذیان‌گونه است؛ سفری برای پیدا کردن راز جاودانگی، در جهانی که مرز میان مذهب، عرفان، کیمیاگری، شهوت، قدرت و خیال مدام از بین می‌رود.

تجربه‌ ای دیوانه‌وار که مخاطب را به سفری می‌برد که از او می‌خواهد پذیرای همه‌چیز باشد؛ هر چیزی که بدیهیات و باورهایش را خدشه‌دار می‌کند و از ظرف آگاهی‌اش بیرون می‌ریزد.

گروهی از آدم‌ها به دنبال کوهی افسانه‌ای راه می‌افتند؛ اما هرچه بیشتر پیش می‌روند، سفرشان کمتر شبیه رسیدن به یک مقصد و بیشتر شبیه مواجهه با خودشان می‌شود.

فیلم پر است از تصاویر تکان‌دهنده، نمادهای رازآلود و آیین‌های غریب؛ گاهی زیبا، گاهی خشن و گاهی چنان عجیب که نمی‌دانی باید آن را بفهمی یا فقط تماشایش کنی.

«کوه مقدس» فیلمی نیست که قرار باشد همه‌چیز را برایت توضیح دهد؛ باید اجازه بدهی تصاویرش مدتی در ذهنت بمانند.

یکی از مهم‌ترین سرچشمه‌های ادبی «کوه مقدس»، رمان «کوه آنالوگ» اثر رنه دومال است؛ داستان گروهی که برای یافتن کوهی اسرارآمیز راهی سفری می‌شوند؛ کوهی که قرار است زمین و آسمان را به هم پیوند دهد.
شباهت فقط در «سفر به کوه» نیست. گروهی از جست‌وجوگران، یک مرشد، جست‌وجوی حقیقتی فراتر از جهان روزمره و کوهی که بیشتر از یک مکان، نمادِ تحول است، در هر دو اثر دیده می‌شود.
اهمیت دومال از این جهت بیشتر می‌شود که او با گورجیف و آموزه‌های «راه چهارم» ارتباط داشت و از آن تأثیر پذیرفته بود.
جودوروفسکی بعدها از ایده‌ی دومال استفاده کرد، اما «کوه مقدس» را به جهان خودش تبدیل کرد. باید یک نکته را روشن کرد که «کوه مقدس» اقتباس مستقیم از کتاب دومال نیست و اگر بخواهیم تمام معنای فیلم را به «کوه آنالوگ» نسبت دهیم، حق مطلب را درباره‌ی جهان مستقل جودوروفسکی ادا نکرده‌ایم.

دومال یک سرچشمه است، نه کل رودخانه.

یکی از چیزهایی که «کوه مقدس» را از بسیاری از فیلم‌های نمادین جدا می‌کند، این است که فیلمنامه هیچ‌وقت نمی‌ایستد تا چیزی را برای تماشاگر توضیح بدهد.
خودوروفسکی به جای اینکه بگوید این تصویر چه معنایی دارد، آن را جلوی چشمت می‌گذارد و می‌گذرد.
چرا این اتفاق افتاد؟ این آدم کیست؟ این آیین چه معنایی دارد؟ این تصویر به چه چیزی اشاره می‌کند؟
فیلم اغلب جوابی برایشان ندارد.

در عوض، تصاویر، دیالوگ‌ها و اتفاقات را کنار هم می‌چیند و از تماشاگر می‌خواهد خودش میانشان ارتباط برقرار کند. به همین دلیل ممکن است یک صحنه برای یک نفر درباره‌ی مذهب باشد و برای دیگری درباره‌ی روان انسان، مرگ، میل یا حتی هیچ‌کدام.

جودوروفسکی فیلمنامه را طوری نوشته که معنا را کامل تحویل تماشاگر ندهد؛ بخشی از آن را به خود تماشاگر بسپارد.

برای همین است که دو نفر می‌توانند یک «کوه مقدس» را ببینند و دو فیلم کاملاً متفاوت تجربه کنند.
اینجا دیگر تماشاگر فقط داستان را دنبال نمی‌کند؛ در ساختن معنای فیلم شریک می‌شود.

در «کوه مقدس» فقط داستان و نمادها معنا نمی‌سازند؛ خودِ تصویر زبان فیلم است.
خودوروفسکی بدن‌ها، اشیا، لباس‌ها، معماری و جای شخصیت‌ها در قاب را مثل اجزای یک آیین طراحی می‌کند. تقارن، مرکز و حاشیه، بالا و پایین و تضاد نور و تاریکی، مدام معنا می‌سازند.
رنگ‌ها هم فقط برای زیبایی نیستند؛ جهان‌ها و شخصیت‌ها را از هم جدا می‌کنند و با پیش رفتن گروه، این مرزها تغییر می‌کنند.
اما نکته‌ی مهم این است که

تصویر همیشه قرار نیست تفسیر شود.

ممکن است یک قاب هم‌زمان یادآور تاروت، نقاشی مذهبی، کیمیاگری یا آیین‌های شرقی باشد، بدون اینکه فقط یک معنای قطعی داشته باشد.
شاید یکی از اشتباه‌های ما در مواجهه با فیلم این باشد که بخواهیم همه‌چیز را رمزگشایی کنیم.
خودوروفسکی گاهی به‌جای اینکه بگوید «این تصویر یعنی چه»، کاری می‌کند که تصویر احساس در تو ایجاد کند.
«کوه مقدس» فقط درباره‌ی دیدن حقیقت نیست؛
درباره‌ی چگونه دیدن هم هست.

در «کوه مقدس»، موسیقی فقط پس‌زمینه‌ی تصویر نیست؛ بخشی از ساختن جهان فیلم است.
موسیقی‌های آیینی و شرقی تا صداهای الکترونیک و قطعات پرتنش، مدام حال‌وهوای صحنه را تغییر می‌دهد.

گاهی موسیقی مثل یک آیین عمل می‌کند و گاهی آن‌قدر اغراق‌آمیز می‌شود که مرز میان معنویت و نمایش را به هم می‌زند.

اما شاید مهم‌تر از موسیقی، صداهای خودِ جهان فیلم باشند: صدای جمعیت، حیوانات، خیابان، ضربه‌ها، فریادها و سکوت.
خودوروفسکی بارها اجازه می‌دهد صدا به‌تنهایی معنا بسازد؛ بدون اینکه تصویر مجبور باشد آن را توضیح دهد.
به همین دلیل موسیقی و صدا در فیلم فقط چیزی نیستند که می‌شنویم؛ آن‌ها ما را از یک وضعیت ذهنی به وضعیت دیگری می‌برند.