«منطق، ربط چندانی به رؤیا ندارد.»

دیوید لینچ شاید با همین یک جمله، بهترین توصیف ممکن را از سینمای رؤیاگونه و سورئال ارائه داده باشد؛ سینمایی که قرار نیست جهان را توضیح بدهد، بلکه می‌خواهد شبیه ذهن انسان عمل کند؛ آشفته، شاعرانه و سرشار از تصویرهایی که بیشتر حس می‌شوند تا فهمیده.
«سقوط» از همین جنس است. فیلمی که مرز میان افسانه، حافظه و فروپاشی روان را از میان برمی‌دارد و به‌جای یک روایت کلاسیک، تجربه‌ای شبیه یک رؤیایی زخمی می‌آفریند.

در رؤیا، زمان می‌شکند، آدم‌ها تغییر شکل می‌دهند، مکان‌ها از منطق واقعیت فاصله می‌گیرند و احساسات بر عقل غلبه می‌کنند. اینجا هر تصویر، تکه‌ای از ذهن است و هر افسانه، تلاشی برای تاب آوردن واقعیت.

«سقوط» را نباید فقط تماشا کرد؛ باید تجربه‌ کرد. فیلمی که بیش از آن‌که درباره یک قصه باشد، درباره نیاز انسان به قصه ساختن است؛ قصه‌هایی که گاهی تنها راه زنده ماندن‌اند.