کی باورش میشه من از صب تا حالا منتظر این مرتیکه ام؟! شاید فوت کرده. بیااار روانویسامو.

۵ روز متوالیه که باالجبار مجبور شدم ۵ صبح بیدار شم و خبر بد اینکه انگار داره از سحر خیزی خوشم میاد. شما وقتی زود بیدار میشی روزِ بیشتری داری. تو یک روز، روز بیشتری داری. میفهمی چی میگم؟

اَلستون وَلستون پاییزو بما برسون.

تقریبا ۴۰ روز دیگه تولدمه و حتما از آهنگه "تولدته تو که میدونی هر چی دارم من برا خودته با چشم بسته آرزوهاتو ادامه بده یکی همینجا همیشه هست که مراقبته" خیلی استفاده میکنم.

از یه مکمل B12 ساده استفاده کنید و بعدش با دیدنِ بیفور افتر خودتون حیرت زده شید.

یه مدتیه که با جدیت بیشتری با هیچکس شوخی ندارم و اول مواظب خودمم. انقد خوبه.

یه دختر بچه ی سه ساله دو تا از بند انگشتاش قطع شده و از نصف شب تا حالا درگیرشیم. صبح شد. شنبه شد. دکترا اومدن. دیگه قطعی میدونیم "نمیشه" کاری کرد انگشت له شده را. گریه کردم. گریه کردم.

پیرم کرد اسنپ امروز. تمام اسنپ باکسای خنگ جهان هزاران بار تقدیمِ دشمنام باد.

کاشکی الان مشهد بودم.

روی خودت کار کن. تا حد مرگ برای رشد دادن خودت تلاش کن. بیرون برو. خرید کن. سرخودتو شلوغ کن. اتومات "move on" میکنی. قول. قول انگشت کوچیکه.

بی مسئولیتی و بی صاحبی در نقطه نقطه از مملکت من بیداد میکنه.

در میان طوفان، هم پیمان با قایقرانها ...

این قسمت از سحرخیزی که شب که میشه انگار با قطار تصادف کردیو نیستم اصلا.

حسم فعلا اینطوریه که
هر بار که از در بیمارستان میرم تو، میلیون‌ها پروانه تو قلبم شروع می‌کنن به پرواز کردن.
زندگیِ سختی دارم، ولی تقریباً هر روز، خدا رو به‌خاطر همین سختی‌ها، به‌خاطر روپوش سفیدم، درس‌های بی‌پایان و بیمارستان و مریضا بغل می‌کنم...


.
.
.

روز پزشک مبارک. ♥️