بزرگ که میشی دیگه نمیتونی بعد از امتحانات بیای خونه استراحت کنی. بخوابی. همونو باید بری سرکار. صداتم در نیاد.

این زمستونو بیار طاقت
بهار نزدیکه و جشن و آواز

انگار وقتی مجبور میشیم تو یه شرایط سخت ادامه بدیم و دوام بیاریم. پاک میشیم. معصوم تر.

ای کاش حداقل موزاییکای دانشگاه اون دنیا برام شهادت بدن که بین بدو بدو ها و تلاش های این روزام چقدر یواشکی یه طوری که کسی نبینه برای اینکه به همه چی برسم روشون "لیز لیزی" کردم.

از آن نامداران بسیار هوش
یکی بود بینادل و تیزکوش
خردمند و بیدار و زیرک به نام
کز آن "دکتران" او زدی پیش گام


ایشالا.

تدریس کردن تو ایران مثل ازدواج ناموفق میمونه. نیازات برطرف نمیشه. ولی بخاطر بچه هات میمونی.

متوجه شدم شاگردامو واقعا خیلی دوست دارم. اللخصوص سیوان. اللخصوص سروش. اللخصوص محمدجواد. اللخصوص شادی. اللخصوص همشون.

اینجا کنکوری داریم؟!
وای مسیر واقعا سختیو اومدی
انقدر بهت افتخار میکنم تا خدا بگه بسه...
فقط یه چیزی
فردا اگه هر جوری پیش رفت
نبینم بیخیالش بشیا.
میدونم همه چی چقدر سخته
سختتر هم میشه
ولی در نهایت ارزشش رو داره.
محکم پاش وایسا.
قول میدم
دیر یا زود حقتو میگیری.
قول میدم
یه روزی میاد که دیگه حتی امشبو یادت نمیاد.




عشق و نور من همراهتون❤️

مسئله اینکه من هیچوقت نخواستم انقدر زندگیم آکادمیک باشه. حالا اما انگار "مجبورم" دقیق باشم و دائما مطالعه گر. راه برگشتی نیست.

کارامو کردم.نشستم منتظرم برق بره.

این هفته بی رحمانه چشمامو بستم و فقط خرید کردم بعد از هر کدومشم گفتم: گذاشتم برا کی؟! گذاشتم برا وارث؟!

از وقتی دارم ریمل سورمه ایی میزنم مردم بیشتر حساب کار دستشون اومده. تبدیلم میکنه به یه داف آکادمیک و محکم.

شروع کردم✅
به امیدِ نظمِ زیاد ...

صبور، چالش محور، مقاوم به ناکامی، مسئولیت‌پذیر.