تصمیم بگیر. در لحظه و با قدرت تشخیص بده و تصمیم بگیر. بی رحمانه.

عادت کردم دیگه. دانشگاه چن وقت یبار یهو میاد میگه "سلام بهونه ی قشنگ من برا زندگی" و خواسته ی غیر منطقی و ناگهانیشو مطرح میکنه. نو نظم. نو صاحب.

منم. داشتم از کلاس برمیگشتم خونه امروز.

تا چن وقت پیش فکر میکردم این حجم از بدو بدو همیشه برام قفل میمونه. الان توشم اما.

متوجه شدم خیلی وقته شبا قبل از خوابیدن رویاپردازی نمیکنم. همونو فوت میکنم تا صبح.

مرداد ميخواد تموم شه يا بايد حتما
یه دست و یه پامونو قطع کنیم؟

تازه میدونی جالب اینکه یه عالمه سلام نگفته دارم هنوز.

ببین من خیلی فک کردم خب ولی واقعا فقط "تهش" معلوم میشه که تهش چی میشه.

بهت قول میدم اگه همین الان آروم ۵ تا دونه نفس عمیق بکشی حالت بهتر میشه.

خدا نصیب نکنه، این روزهای آخر کنکور شبیه به بمبِ ساعتی می‌مونه. نه میتونی جلوشو بگیری، نه میتونی باهاش کنار بیای.

شبیه زایمانه
کاری از دستت بر نمیاد
هر چقدم بترسی باید بزای

این «تو» نیستی که شکست خوردی این «روش» بوده که باید اصلاح بشه!

بزرگ که میشی دیگه نمیتونی بعد از امتحانات بیای خونه استراحت کنی. بخوابی. همونو باید بری سرکار. صداتم در نیاد.

این زمستونو بیار طاقت
بهار نزدیکه و جشن و آواز

انگار وقتی مجبور میشیم تو یه شرایط سخت ادامه بدیم و دوام بیاریم. پاک میشیم. معصوم تر.

ای کاش حداقل موزاییکای دانشگاه اون دنیا برام شهادت بدن که بین بدو بدو ها و تلاش های این روزام چقدر یواشکی یه طوری که کسی نبینه برای اینکه به همه چی برسم روشون "لیز لیزی" کردم.

از آن نامداران بسیار هوش
یکی بود بینادل و تیزکوش
خردمند و بیدار و زیرک به نام
کز آن "دکتران" او زدی پیش گام


ایشالا.

تدریس کردن تو ایران مثل ازدواج ناموفق میمونه. نیازات برطرف نمیشه. ولی بخاطر بچه هات میمونی.

متوجه شدم شاگردامو واقعا خیلی دوست دارم. اللخصوص سیوان. اللخصوص سروش. اللخصوص محمدجواد. اللخصوص شادی. اللخصوص همشون.