فردا امتحان نداری؟ فارغ از هر مسئله ی دیگه ایی چند پله خوشبخت‌تری.

از میزان فرسودگیم همین بس که هر یه شبی که مجبور میشم تا صبح بیدار بمونم یه سال از عمرم کم میشه. مریض میشم کلا. یه زمانی تا صبح درس میخوندم و همونو بیدار میرفتم سر امتحان.

تو "یک ساعت" یه ساندویچ کامل خوردم با 8 تا شیرینی با دو تا پارچ شربت. بدنم برای اینکه بهم نشون بده "استرکس" داریم داره خودزنی میکنه. هر لحظه ممکنه برم تو اغمای غذایی.

در دوره ایی که هم اکنون از مرور کردنش وحشت کرده ام از مقاومتم تصمیم گرفته بودم
" تصویر را، تقدیر را، زنجیر را "
باور نکنم. باور نکردم ..
حالا اما
خسته تر و بلاتکلیف تر از این حرفها هستم ...
تصمیم اما همان است.
انگار ماهیت وجودی ام سرشته شده با جمله ی
" از نو، دوباره رسم کن! "

بچه ها من جدیدا متوجه شدم وقتی از کسی ناراحت میشم درواقع ناراحتِ عزت نفس اسیب دیده ام هستم. ربطی به اون آدم نداره.

ها بله. چارساعته نیشستم پیچ یه پدر و دختر شیرازی رِ میبینم و دیگه خدا هم نَمیتونه لهجه ی شیرازی ایی که روم ست شده رو از بین ببره.

اسم یکی از شاگردام "بارانِ" . هر سری با مامانش حرف میزنم ناخواسته اسم بچه شو "بارون" صدا میزنم. هر سری خیلی زشت میشه.

اینترنت ایران باید به لیست شکنجه های تاریخ بشریت اضافه بشه. ۵۶ ساعته چت چی پی تی ام داره میتابههه.

فردا باید خیلی بزرگ باشم و تسلیم. اینطوریه که کسی که تو دوران کنکور برام رفع اشکال میکردو دوباره میبینم اما اینسری سر یه کلاس میشینیم. با روپوش بابام میرم بیمارستان ...

به زنا هر چیزی بدی اونو پرورش میدن و بهت برمیگردونن. هر چیزی.

حس میکنم پرت شدم وسط یه اقیانوس بزرگ. خیلی بزرگ.

استادم اصولا چشماش بسته است، انگار به عمق خودش پناه برده بجای سطح دیگران. ای کاش میشد بیشتر بشناسمش.

وایسا ببینم، مگه غیر اینکه همیشه اولش خیلی سخته؟!

واه. انگار درستش اینکه عقب عقبکی بریم اتاق عمل. شبیه پنگوئن ها نیستیم اونوقت؟!

انسان جایزالخطا نیست. حتمی الخطاست.
مثلا خودِ من اخیرا سر کلاس زبانم گفتم
they have "a" 2 child "s".
استادم نزدیک بود سکته کنه.
ولی طوری نیس...

زانوهام نه تنها دیگه پاسخگو نیستن بلکه سوال هم میپرسن جدیدا.