سوال اینجاست که وقتی مردم داشتن تا حد مرگ زباناشونو خوب میکردن من داشتم با چیچی بازی میکردم؟؟؟

اگه نمیگفتم دلم میسوخت ولی حالا که گفتم پل مونده اونور آب!

تا دیروز معتقد بودم "تایپ" مال شارژرِ. اما خب نه . یه سیم شارژر معذرت!

خیلی آدم بدی هستی امیدوارم همیشه باریستای کافه ها به جای ۱۰۰ عربیکا،۱۰۰ ربوستا برات بزنن تا از تپش قلب سکته کنی و در نهایت بمیری عزیزم.

میدونی یه خانم دکتر برای جمع کردنِ این حجم از کار و درس افریده نشده بیشتر حس میکنم راننده کامیونی قصابی چیزیم.

دوستم با جمله ی " بدو برو. پدرصگ" اقا پسری که میخواست باهاش بیشتر آشنا بشه رو ایگنور کرد.

به یک کله ی مناسب و تقویم جهت برنامه ریزی کردن احتیاج دارم.

بزنم به سقف آسمون. انگار امروز یه شرقی شاد و پر انرژیم. دارم تلاشمو میکنم حداقل.

من خداوندگارِ با پای زخمی دویدن و فراتر از حد توان جنگیدنم. اینسری که چیزی نیست!!!

میگفت خودم میدونم این خوش‌بختی چه‌قدر شکننده است.

03:30

این هفته به یادِ استادِ عزیزِ از دست رفته ام به بچه های بهزیستی زبان درس میدم.

تقریبا میشه گفت در ریسک کردن بی رقیبم. جیگر؟! جیگرِ ماده شیرای جنگلای آمازون.

از مطلق گرایی متنفرم. از ۹۹.۹۹ درصد روانشناس ها هم همینطور.

انگار مغز و قلب زمینی ها نه تنها با هم ارتباطی ندارند بلکه در اغلب اوقات بر خلاف یکدیگر عمل مینمایند.

72 ساعت حیاتی. لعنت به ابهام و انتظار. درود بر تکلیفی که روشنِ.

آب دستته بذار زمین و دست خودتو بابت تحمل شرایط های سخت، ادامه دهنده بودن و درنهایت رسیدن ببوس.

غم هامو پنهون میکونم ...

چه عالی. چه جالب!
یه پکیج کامل بستم برا مرداد بچه ها. یه پکیج طلایی.