تازه ممبرا بلّا شدم. فردا دارم میرم فیری دیسکاشنِ انگلیسی.

استادم گفت ببینید انسان مخلوطی است از کربن، آب، دوپا، دو دست و یک سر. بدون دُم.

میدونی هرچی بیشتر می‌خونم و میبینم بیشتر تاکید و تکرار میکنم که "وای چقدر عقبم". واه. ببخشید اون همه درسی که می‌خونم کجا می‌ره پس؟!

سوال اینجاست که وقتی مردم داشتن تا حد مرگ زباناشونو خوب میکردن من داشتم با چیچی بازی میکردم؟؟؟

اگه نمیگفتم دلم میسوخت ولی حالا که گفتم پل مونده اونور آب!

تا دیروز معتقد بودم "تایپ" مال شارژرِ. اما خب نه . یه سیم شارژر معذرت!

خیلی آدم بدی هستی امیدوارم همیشه باریستای کافه ها به جای ۱۰۰ عربیکا،۱۰۰ ربوستا برات بزنن تا از تپش قلب سکته کنی و در نهایت بمیری عزیزم.

میدونی یه خانم دکتر برای جمع کردنِ این حجم از کار و درس افریده نشده بیشتر حس میکنم راننده کامیونی قصابی چیزیم.

دوستم با جمله ی " بدو برو. پدرصگ" اقا پسری که میخواست باهاش بیشتر آشنا بشه رو ایگنور کرد.

به یک کله ی مناسب و تقویم جهت برنامه ریزی کردن احتیاج دارم.

بزنم به سقف آسمون. انگار امروز یه شرقی شاد و پر انرژیم. دارم تلاشمو میکنم حداقل.

من خداوندگارِ با پای زخمی دویدن و فراتر از حد توان جنگیدنم. اینسری که چیزی نیست!!!

میگفت خودم میدونم این خوش‌بختی چه‌قدر شکننده است.

03:30

این هفته به یادِ استادِ عزیزِ از دست رفته ام به بچه های بهزیستی زبان درس میدم.

تقریبا میشه گفت در ریسک کردن بی رقیبم. جیگر؟! جیگرِ ماده شیرای جنگلای آمازون.

از مطلق گرایی متنفرم. از ۹۹.۹۹ درصد روانشناس ها هم همینطور.