اول این هفته رو اگه نیم کلاچ بگیرم کار دراومده.

حساسیه "معلم بودن" داره دیوونه ام میکنه. شما باید در عین حال که میخوای به شاگردت نزدیک بشی، مواظب باشی بهت وابسته نشه. اگه یوقت دیگه نبودی، آسیب نبینه چون.

تنها مرگ است که چاره ندارد عزیزِ من.

بابا بَه‌بَه.

ماشینو ولش کن باید اول یه جفت کمک برای زانوهام بخرم.

سر امتحان امروز بعد از هر تستی که میزدم زیر زیری میخوندم"با تو شاّه ماهی دریام".

انسان، کوچک‌ترین نسخه‌ی طبیعت است…
همان خاک، همان آب، همان زندگی. 🌱

ارغوان این چه رازیست که "شبای امتحان" هیچوقت برا من نرمالایز نمیشه؟!

کنکوری بودم؛ پریشان. ترسیده.
هر روز، یک ساعت و نیم طول می‌کشید تا با کیفی هم‌اندازه‌ی خودم، برسم کتابخانه.
آدم‌هایی که به‌خاطر کنکور با آن‌ها ارتباط داشتم، کم‌دان بودند، کم‌فهم و فرساینده و ...
این آهنگ را آن زمان گوش می‌دادم و با تک‌تک سلول‌هایم خواهش می‌کردم که باران به سرزمینم برگردد.
پاییز، میان خانه‌ام، واقعاً غوغا کرده بود.
ماهی سفیدی بودم که می‌خواست برسه به یک برکه‌ی زلال و قصه‌ی خودش را بگه.
در ادامه‌دهنده‌ترین حالت ممکنِ خودم، نشسته بودم وسط یک شب سرد؛
تلاش‌های کرکننده،
ارتفاعِ سدها...

این آهنگ با حالِ غریبِ آن روزهایم عجیب سنخیت داشت و از هر آدم دیگری، همدل تر شده بود.

.
.
.
دیروز، اتفاقی چشمم بهش خورد.
حالا اما
هنوز هم همه چی سخته ولی انگار، حداقل باران برگشته.

برای کلاس صبح مجبور شدم برم علیخانی، تمامِ دردِ دیشب رو توی هوا حس کردم. گریه کردم. گریه کردم.