تکه هایی از هفته ایی که گذشت:
ـ امیدوار هستی و امیدبخش.
ـ چیز کیک آنی کدوم طعمش؟
ـ کسیو بلاک نکن.
ـ چقدر شبیه باباتی.
ـ منم پزشکم، بیا پزشک بازی.
ـ عکس صَندلی که دوست داشتی رو بفرست.
ـ عروسی پدرته؟
ـ میخواستم بیام خونتون خواستگاری.
ـ کمکش کن.
ـ با یک پیچ گوشتی دو سوی درِ ۲۰۶ تو باز میکنم.
ـ کوبلن دوزی بلدی؟
ـ من زودترین نوبتو میخوام.
ـ خریدی یا برات بخرم؟
ـ عین حلزون قطع نخاع شده رانندگی میکنه.
ـ میشه بغلم کنی.
ـ ساعت ۲:۳۰ حرکته.
ـ برام کلاس خصوصی میذاری؟
ـ داره خطرناک میشه.
ـ من عاشق چیزای نو اَم.
ـ ما با هم یه جا زندگی میکردیم.
ـ خیلی تنهاست.
ـ پارتنر برای زبانت پیدا کن.
ـ خیلی تند باشه.
ـ دیگه نمیارمش.
ـ پول بده.
ـ قطعه ۲۲ ایثارگران.
ـ زودِ یا به موقع؟

هر هفته دوشنبه شب. از غزل یادگرفتم.

صبح و روز همه ی آدمای دنیا به جز "منشی دکترها" بخیر.

آبی روی آتیش درست مثل پَنتوپرازول 40 .

شب همه ی آدمای جهان به جز "مشاور کنکورها ـ اللخصوص از نوع خودشیفه اش" بخیر.

دروغ چرا! قبل‌ترها می‌ترسیدم از علائمِ شبیهِ آدم بزرگ‌ها شدنم.حالا اما...

انگار، چیزی در من ذوق دارد خودش را سیّال ببیند در اتفاقات.

خودتان را به نزدیک ترین آینه ی دور و برتان برسانید ...
آیینه ایی از جنس انصاف و وجدان.

یه عطر جدید چیه؟! اونم ندارم.

حتی وقت نمیکنم برم همون عطرم که تموم شده رو دوباره بگیرمم.

اینکه دوباره باید فرض کنم این موشکا ستاره ان داره دیوونم میکنه.

سروش میگفت شاگرد حلال زاده به معلمش میره.

به عنوان کسیکه هرچی داشته و نداشته داده تا فقط بتونه حقشو بگیره گاهی گمان می‌کنم اگر روزی غول چراغ جادو به سراغم میومد یا "اجی مجی"ام کار میکرد همه‌اش رو خرجِ کنکوری‌ها می‌کردم.

تا اخر عمرم باهاشون همدردم. از ته دلم گریه میکنم. امیدوار بودن و اضطراب و تلاششون رو میبوسم. کاش میشد یه کاری بکنم برای این دردِ تا ابد مشترکِ استخوان سوز.

ما را همه شب نمی برد خواب ...

زخم سهم تنمان بود، نمی ترسیدیم.

شایانِ توجه که اکثر موزیکای پلی لیستم ناآشنا و زیبا با منبعی نامشخص هستند.

دوست داشتن یک آدم با علم بر حجم عظیم نداشتن ها و نتوانستن هاش کار سختی ست.

می‌خوام بشینم یه گوشه و همکاری "پنتوپرازول" با نوشابه ی"نایت کینگ بنفش" رو تماشا کنم. کار تیمی این دوتا حرف نداره. داره باعث میشه معدل الف شم حتی.

آفتاب سر کوه نور افشونه. سماور جوشه. دیشب تا صب بیدار بودم . یه ساعت دیگه دانشگاه امتحان دارم.

میدونی انگار اگه اذیتای قبلی رو نمیشدم نمیتونستم اذیتای الانو تحمل کنم.