درس میخوانم و مابینش به سندرومِ-الکی-باز-کردنِ-درِ-یخچال میپردازم.

دیدنش رَحم ندارد در تولیدِ ذوق!

پرسیدم: پس از اتمام چه خواهد شد؟!
گفت:‌ در جغرافیایی که من هستم،"هیچ خالص"
پرسیدم: چرا در این جغرافیا ماندی؟!
گفت: سوال بعدی!

اما عزیزم تو انقدر زیبا هستی که ای‌کاش در ایران بهتری زندگی می‌کردی.

احتمالا یکی از سخت‌ترین تصمیم‌هایی که می‌تونم بگیرم مهاجرت کردن و رفتن از ایرانه.

منو لابه لای خاطره هات پیدام کن.
15:15

میخواهم سری بعد بخشی از آن چِندرقازِ در آمده را صرف خرید غذای خشک برای گربه های رندومِ خیابانی کنم. شاید هم عادتی شد مرتب و تکرار شونده!

تکه هایی از هفته ایی که گذشت:
ـ امیدوار هستی و امیدبخش.
ـ چیز کیک آنی کدوم طعمش؟
ـ کسیو بلاک نکن.
ـ چقدر شبیه باباتی.
ـ منم پزشکم، بیا پزشک بازی.
ـ عکس صَندلی که دوست داشتی رو بفرست.
ـ عروسی پدرته؟
ـ میخواستم بیام خونتون خواستگاری.
ـ کمکش کن.
ـ با یک پیچ گوشتی دو سوی درِ ۲۰۶ تو باز میکنم.
ـ کوبلن دوزی بلدی؟
ـ من زودترین نوبتو میخوام.
ـ خریدی یا برات بخرم؟
ـ عین حلزون قطع نخاع شده رانندگی میکنه.
ـ میشه بغلم کنی.
ـ ساعت ۲:۳۰ حرکته.
ـ برام کلاس خصوصی میذاری؟
ـ داره خطرناک میشه.
ـ من عاشق چیزای نو اَم.
ـ ما با هم یه جا زندگی میکردیم.
ـ خیلی تنهاست.
ـ پارتنر برای زبانت پیدا کن.
ـ خیلی تند باشه.
ـ دیگه نمیارمش.
ـ پول بده.
ـ قطعه ۲۲ ایثارگران.
ـ زودِ یا به موقع؟

هر هفته دوشنبه شب. از غزل یادگرفتم.

صبح و روز همه ی آدمای دنیا به جز "منشی دکترها" بخیر.

آبی روی آتیش درست مثل پَنتوپرازول 40 .

شب همه ی آدمای جهان به جز "مشاور کنکورها ـ اللخصوص از نوع خودشیفه اش" بخیر.

دروغ چرا! قبل‌ترها می‌ترسیدم از علائمِ شبیهِ آدم بزرگ‌ها شدنم.حالا اما...

انگار، چیزی در من ذوق دارد خودش را سیّال ببیند در اتفاقات.

خودتان را به نزدیک ترین آینه ی دور و برتان برسانید ...
آیینه ایی از جنس انصاف و وجدان.

یه عطر جدید چیه؟! اونم ندارم.

حتی وقت نمیکنم برم همون عطرم که تموم شده رو دوباره بگیرمم.

اینکه دوباره باید فرض کنم این موشکا ستاره ان داره دیوونم میکنه.

سروش میگفت شاگرد حلال زاده به معلمش میره.

به عنوان کسیکه هرچی داشته و نداشته داده تا فقط بتونه حقشو بگیره گاهی گمان می‌کنم اگر روزی غول چراغ جادو به سراغم میومد یا "اجی مجی"ام کار میکرد همه‌اش رو خرجِ کنکوری‌ها می‌کردم.