الگوی همیشگی من، پدرمه.

پدرم فقیر بود و از صبح تا شب کارهای سخت و سنگین انجام می‌داد،  اما وقتی به خونه میومد، بهمون می‌گفت که میره پیاده‌روی میکنه تا واسمون اسباب‌بازی بیاره تا ما بازی کنیم. هر ماه مطمئن میشد که من هر چیزی که واسه فوتبال بازی کردن نیازمه رو دارم.

وقتی پیر شد، بیشتر از بچه‌هام از پدرم مراقبت کردم تا بهش کمک کنم که اون روزای سخت رو فراموش کنه. بی احترامیه که یکی دیگه رو الگوی خودم بدونم. اون تنها کسی بود که توپ رو بهم داد و تشویقم کرد تا بازی کنم.