من ناز نفس های تو را میخرم
تو ولی باز به من میخندی
ای کاش که این دل به نهان من برسد

من میروم از این کوچه تنهایی چشمانت

تو به مان و دگران ... وای به حال دگران

در این غربت سرا ماندن به یادت
چو زندانی است که آن را انتها نیست.....

باز رفته ای و باز مانده است دهان آرزو هایم...

در آن زمان که نوشته هایم را به آتش میکشیدی
قلبم داشت موسیقی فراغ چشمان تو را می نواخت

بر پای تو می افتد
هر لحظه نگاه من
من با دل تو بستم
پای همه چشمانم

سلام من به تمام
شکوفه های پاییزی فراغ چشمانت

صد بار به نام تو زدم
سند قلب بی مقدارم

تو از دوری من باز چه میخواهی

در آغوشم بیا باز
تا غزلی از چشمان تو خوانم در این آشوب و پیکارم

از تو دلگیرم
چرا باز هم نمی مانی؟!

و باز قلم زیر بار نگاه تو از رمق افتاد

من باز به چشمان تو بستم
این دل بی رمق ام را