Royal blood mafia knight

درک من از این آهنگ این که: اگر طبق تعریف سنتی مرد کسیه که قدرتمندتر، موفق‌تر و رئیس رابطه است خب من اون نقش رو دارم؛ پس I’m the man.

از اهنگه خوشم اومد

آدمی از کسانی عمیق‌تر آسیب می‌بیند که از آن‌ها چیزی را طلب کرده که برایش معنایی عمیق داشته است؛ چرا که درد، تنها از آنچه از دست رفته نمی‌آید، بلکه از اهمیتی می‌آید که به آن بخشیده بودیم.

انیمه Erased رو تموم کردم. ☄
به نظرم انیمه شیرین و دوست داشتنی بود.

این انیمه درباره‌ی پسریه که باور داشت می‌تونه شرایط رو تغییر بده و برای این باور حاضر شد شجاعت به خرج بده و فداکاری کنه. ساتورو در ابتدا سعی می‌کرد همه‌چیز رو به تنهایی حل کنه، اما کم‌کم فهمید که قرار نیست همیشه به تنهایی با مشکلات روبه‌رو بشه و آدم‌هایی وجود دارن که می‌تونن در این مسیر کنارش باشن.

از یه زاویه‌ی دیگه، داستان نشون می‌ده که زندگی آدم‌ها چقدر می‌تونه به هم گره بخوره؛ گاهی حضور یک نفر، یک تصمیم یا حتی یک کار کوچیک می‌تونه مسیر زندگی شخص دیگه‌ای رو برای همیشه تغییر بده.

#Anime

امروز درحالی‌که داشتم شعری از شاملو می‌خوندم یاد اولین خونه‌ی داییم تو ملک افتادم؛ خونه‌ای که هر بار قرار بود برم اونجا انگار قراره ساعت‌ها شکنجه بشم. از تحمل سکوت اون آپارتمان بیزار بودم آپارتمانی چندطبقه، توی یه کوچه‌ی بن‌بست، با یه درِ بزرگ مشکی.
اما امروز نمی‌دونم چرا دلم برای همون خونه تنگ شده.
برای تابلوی مینیاتوری بالای شومینه که حتی یادم نیست تصویری از مولانا بود یا شخص دیگه‌ای؛ برای عکس شاملو و آیدا روی دیوار اتاق اصلی؛ برای اون بالکن باریک و بلند که رو به یه کوچه‌ی تاریک باز می‌شد و شب‌ها می‌رفتم و چندین دقیقه اونجا می‌ایستادم و به آسمون و این‌ور و اون‌ور نگاه می‌کردم.
برای آدم‌هایی که اونجا می‌اومدن و می‌رفتن و اون حس تنهایی رو کمرنگ می‌کردن.
حتی دلم برای اون شب زمستونی هم تنگ شده که هول‌هولکی خرید عید کردیم و از شدت سرما، همگی رفتیم توی همون آپارتمان...
عجیبه که گاهی دلت برای روزهایی تنگ می‌شه که وقتی توشون زندگی می‌کردی نمی‌خواستی اونجا باشی و فقط دنبال راهی برای فرار از اون موقعیت بودی.

گاهی به آدم‌ها نگاه می‌کنم و به این فکر می‌کنم که هرکدومشون چه جهان بزرگی رو با خودشون حمل می‌کنن.
چقدر لحظه، چقدر خاطره، چقدر روزهای معمولی و اتفاق‌هایی که هیچ‌وقت ازشون باخبر نمی‌شیم.
هرکدومشون زمانی در جایی زندگی کردن که ما نبودیم، آدم‌هایی رو دوست داشتن که ما نمی‌شناسیم، به جاهایی رفتن که ندیدیم و روزهایی رو گذروندن که هیچ‌وقت بخشی از خاطرات ما نخواهند شد.
و من فکر می‌کنم همین به‌تنهایی، شگفت‌انگیزه.
هر آدمی یک زندگی کامل داره، حتی اگر هیچ‌وقت داستانش رو برای کسی تعریف نکنه.