فعلا همینا تو ذهنمه

این منم:

وقتی آروم و با یه حالت خاصی حرف زده میشه( یه حالت پچ پچ طور) خیلی بدم میاد به قدری عصبیم میکنه که دلم میخواد زبون طرف بِکَنم بندازم جلو سگ.

‌‌‌‎ ‎
چیزی نیست. گاهی وقت ها فکر می‌کنم دارم دیوانه می‌شوم. دارم راه می‌روم که یک‌دفعه احساس می‌کنم باید بایستم و تکه‌پاره ها را جمع کنم، تکه‌پاره های خودم را. دست و پاهایم را، و بعد نفس راحتی می‌کشم و می‌گویم چیزی نیست، به سرم زده!
نمی‌دانی چقدر خوشحال می‌شوم وقتی تکه‌پاره هایم را پیدا می‌کنم.
به هر حال آن‌ها را به هم می‌چسبانم و مدتی سر جاشان می‌مانند.
خیال می‌کنم تا ابد سر جا می‌مانند، آن وقت دوباره از هم می‌پاشم.
و دوباره جمعشان می‌کنم آن‌ها را مثل پازل سرهم می‌کنم تا بعد چه پیش آید...