امروز میخوام درمورد یه دیسفوریای عجیب و ناشناخته بگم.🫪

دیسفوریای تمامیت بدنی (Body Integrity Dysphoria):

این دیسفوریا زمانی اتفاق میفته که شخص میل شدیدی داره که یکی از اندام‌های سالم بدنش مثلاً دست یا پا رو نداشته باشه یا دچار نوع خاصی از ناتوانی بشه.
این افراد این کار رو به خاطر اینکه فکر میکنن بدنشون زشته یا باعث شرمساریه نمی‌کنن؛ بلکه احساس میکنن اون عضو با تصویری که از بدن «درست» خودشون دارن هماهنگ نیست و انگار اون عضو اضافیه برای همین فکر میکنن اگر اون عضو حذف بشه بدنشون بالاخره فرم درست خودش رو پیدا میکنه.
این احساسات ممکنه از کودکی یا نوجوانی شروع بشه و افراد لزوماً دچار سایکوز یا توهم نیستن یعنی ممکنه کاملاً بدونن که اون دست یا پا واقعاً متعلق به خودشونه اما در عین حال احساس کنن بدنشون بدون اون عضو باید کامل‌تر یا درست‌تر باشه.
بیشتر افرادی که این تجربه رو گزارش میکنن مرد هستن و در بسیاری از موارد این احساس نسبت به پاها، به‌خصوص پای چپ، گزارش شده.
بعضی از این افراد معتقدن اگر ناتوانی موردنظرشون رو داشته باشن زندگی بهتری خواهند داشت.
درمان این وضعیت هنوز چالش‌برانگیزه و درباره بهترین روش درمان اتفاق‌نظر کاملی وجود نداره، قطع عضو هم یک روش درمانی ساده یا استاندارد محسوب نمیشه و به دلیل پیامدهای دائمی و مسائل اخلاقی، درباره استفاده از اون بحث‌های زیادی وجود داره.

دیسفوریای تمامیت بدنی در DSM-5 به عنوان یک اختلال مستقل ثبت نشده و در طبقه‌بندی‌های جدیدتر از جمله ICD-11، جایگاه مشخصی پیدا کرده.
#psychology

‌‌‌‎ ‎
خیال من قاتل من است.
والا ممکن نبود من به این زودی ها از پای درآمده و از دست بروم.
مرا خیال کشت.

ـ از نامه‌ی عارف قزوینی به زنددخت شیرازی

با من برقص نه فقط تا پایان این شب بلکه تا پایان عشق، تا پایان زندگی، حتی تا آستانه‌ی مرگ.

هربار که این صفحه های کتابام از هم وا میره و باز میشه انگار یکی به قلب من خنجر میزنه...
خب نکبت یکم محکم تر اینا رو به هم می‌چسبوندی الان من با این کتاب که هر سری بازش میکنم و میخونم و قلبم شرحه شرحه میشه چه کنم؟

حال و هوای این خیلی دوست دارم.

دلم خوندن یه مانهوای خوشگل با یه ارت زیبا میخواد خیلی وقته نخوندم و جدیدا حس میکنم چیزای خوشگل کم شدن.
نکنه باید برم قبلیا رو برای باز هزارم بخونم؟🫪

یه چندتا شخصیت مورد علاقه دارم میخوام اینجام بزارمشون.🤤