بدنمک بازی این هفته اینه که از پگاه بپرسم چرا شیرت مثل قبل خوشمزه نیست.

همش بدمغز بازی در میارم جای کسنمک می گم بدنمک.

ولی بخوایم کلمه به کلمه معنی کنیم، کسنمک باید می شد خوش نمک.

امسال برای عید یه ارغوان می‌خوام برم بهش بگم: «ارغوان این چه رازیست که هر سال بهاران با عزای دل ما می‌رسد».
بعدش لباس هامونو بپوشیم بریم خونه هامون.

دلم نخ کش شده.

دلم جاده می‌خواد، دلم گرمای آتیش می‌خواد وسط سوز سرمای هوا.

دلم پناه بردن به شعله های داغ آتیش رو می‌خواد.

دلم نگاه کردن به چشمای هم و اینکه نتونیم خنده‌مون رو نگه داریم می‌خواد. سعی می‌کنی خنده رو قورت بدی ولی کم میاری می‌زنی زیر خنده.


دلم شاد بودن نمی‌خواد. بخاطر همدیگه شاد بودن می‌خواد.


این دل همه اینارو می‌خواد ولی آخرش وقتی پای حرف زدن میوفته می‌گم من دلم ممه می‌خواد.

من برم چهار طرف این دختر زیبا بشاشم، قلمرو خودم رو مشخص کنم.
بعدا برای اینکه با موقع پرتقال خوردن دستمو با چاقو ببرم زیاده.

برام موزیک بفرستید. دعاتون می‌کنم.

@notwys

بیاید یه خاطره از پارسال بگم.
یکی من رو ول کرد، و خیلی رک بهم گفت چون پول نداری.
کمتر از سه ماه بعد رفتنش درآمدم از سه رقم گذشت.

شاید مسخره بنظر برسه ولی تقریبا توی سه روز کار کردن، به اندازه خرج یک ماهم درآمد داشته باشم.

البته که پاره کردم خودمو، سه جا کار می‌کنم. ساعد ۵:۳۰ صبح بیدار می‌شم و تقریبا زندگیم با کامپیوتر و کار می‌چرخه.

حالا همه اینارو گفتم بگم، اون بنده خدا که هیچی. کار خوبی کرد دنبال آینده‌ش بود، ولی خواستم بگم به قول یاس اون موقع من قرض کردم تا برات خرج کردم. از دیده نشدن زحمت و تلاشم شکستم اون موقع.

بطرز عجیبی خواب اینو می‌بینم که فرشید زنده‌ست هنوز. آرشام هم خبر داره ازش. بهم نگفتن. همش توی خواب دارم فحششون می‌دم که لاشیا چرا به من نگفتید.

روحت شاد.

کماکان پذیرام.

بیدارید؟ من رو گرما آزار می‌ده.

اگه بیدارید و مایل به صحبت کوتاه.

البته که فرقی نداره. توی @notwys هم می‌شه.

تابعدا بریم صحبت کنیم یه فکت جالب بگم. این wys هایی که تو اسمم می‌بینید مخفف who you see ه.

گهگداری به سرم می‌زنه در راستای بهبود اینجا قدم بردارم. اینجا وسط مشکل ها و سختی های زیادی کمک کرد به من. وقتایی که اوضاع مساعد نبود.

الان که اوضاع خودم خوبه و اینجا بد، دارم فکر می‌کنم قدم هایی در راستای بهبود بردارم.

دو گزینه دارم. برگشتن به دایره دوستای قبل (همچنین هم خوب جذاب نشدیم)،‌ ساختن اینجا با آدم های جدید.

تا همین چند وقت پیش وقتی می‌گفتن قراره سفر بریم خونه خدا فکر می‌کردم مهمون قراره بیاد. خونه رو آب و جارو می‌کردم میان خونه‌م راحت باشن.

این سال ها خیلی تغییر داشتم ولی کس دستیم توی تایپ به قوت خودش باقی مونده.
خدایا شکرت.

کس‌دست مگه آدمایی که با دست جق می‌زنن نمی‌شد؟

سوال مهم شیائومی از من.

دعای آدمای پاک می‌گیره. این فرصت رو از دست ندید.