یه دوستی داشتم می‌خواست سیگار رو ترک کنه، گفت از این به بعد سنگین می‌کشم ولی کم می‌کشم. تصمیم گرفت جای سیگار همیشگیش وینستون قرمز بگیره ولی جای روزی یه پاکت روزی ۲-۳ نخ بکشه. خلاصه که وسطش دید نمی‌شه ترک کرد و به سیگار سنگین هم که عادت کرده، الان یه سه سالی می‌شه که روزی یه پاکت وینستون قرمز می‌کشه.

حالا بیاید نتیجه گیری اخلاقی هم ازش داشته باشیم که بار مفید بودنمون رو هم بسته باشیم. نتیجه اینکه گاهی وقتا یه کار خوب بخوای بکنی ولی وسطش رها کنی، صرفا یه کار خوبِ نصفه نیمه نکردی، بدتر به فنا می‌دی.

«ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود»

کمکش می‌کنم سریع تر بپیچونه و بره.

بهرام یه تکستی گفته بود که احتمالا منظورش این بود که اپن چیزایی که برای تو‌ ارزش هستن رو اگه من بدشت بیارم برای من یه چرخش رو به عقبن.

این زخمی رو که شما رو بدن من می‌بینی رو من یا تمام وجودم روی بدن خودم حسش می‌کنم، اگه تو می‌بینیش فقط، من دردش رو هم تحمل می‌کنم.

اینکه هر چندوقت یبار بشینی برام برام از مشکل هام و اون زخمه بگی می‌دونی هیچ کمکی نمی‌کنه؟ شاید باعث بشه یه دو تا آجر به بار روی دوشم اضافه بشه ولی چیزی ازش کم نمی‌کنه.

فکر می‌کنید دلیل برای تنفر‌ کمه؟ نه این یه نمونش.

ما دلمون پر بود و دستامون خالی.

نمی‌تونم نخندم ولی شعور به خرج می‌دم و چیز دیگه ای نمی‌گم :))

آره من خوبم که نشستم یه گوشه و هی می‌نالم از‌ چیزای مختلف زندگی نه اونی که با زندگیش شاده.

برای اومدن اجازه می‌گیرن ولی برای رفتن نه.

یه حس تشویشی توی دلم هست که حس می‌کنم دارم درک می‌کنم اونی که داره حمله انتحاری می‌کنه رو. اون مطمئنه کخ چند ساعت دیگه هیچی ازش باقی نمی‌مونه، یجورایی مطمئنم دارم به فاک می‌رم.

دیدم قشنگ نوشته، رفتم ازش اجازه گرفتم شات بگیرم (استوری اینستاگرامه) اینجا برای شما بذارمش.

حسم حسِّ نقطه چین آخر جمله ..!
@koosha_injast

ببینید شما هر چنلی برای من می‌فرستید قطعا می‌خونمش من، ولی بخوام جوین بشم بخاطر تعداد بالای چنل ها و گروه هایی که عضوم تلگرام خطا می‌ده و نمی‌ذاره.

نکته ای که این تصویر داشت برای خودم این بود که من همین الان ۱۱ تا چنل دارم (جدای تمام اکسدا هایی که ساختم و بعد چند وثت پاکشون کردم) . خودم از نصفشون خبر‌ نداشتم :))

یه داستانی بود‌که می‌گفت بچه بودم می‌خواستم دنیا رو تغییر بدم، بزرگ تر که شدم تصمیم گرفتم کشورم رو جای بهتری کنم، بزرگ تر که شدم دیدم کا. سختیه، تصمیم گرفتم شهرم رو تغییر بدم و جای بهتری کنم، و همینجوری ادامه می‌ده تا می‌رسه به محله و کوچه و خانواده و میگه الان که آخرای زندگیمه می‌بینم که شاید اگه روز اول از خودم شروع می‌کردم شاید می‌تونستم تا الان جهان رو جای بهتری کنم.

که چی؟ که هیچی، خودمون دم دست تر و راحت تریم برای تغییر دادن و بهتر شدن.

پیشنهاد بیوی مناسب:
«یکی که داره تلاش می‌کنه تا آدم بهتری باشه.»

می‌دونید؟ فرقه بین یه آدم رهگذر تو زندگیت با دوستت. بیاید دو سه جور از آدم هارو ازشون براتون بگم، نه که دیگه نباشن ها ولی خب من این دو سه تارو کار دارم.

بازم برای خیلی ها شاید فرقی نداشته باشه که اون دوسته باشم یا رهگذره، تنها چیزی که براشون مهمه گذروندن وقته باشه، اینکه یه روزی با شادی بگذره. نمونه؟ هست اطرافتون دیگه، اونایی که هر روز یه جا می‌رن بیرون، روزانه با ۱۰۰ نفر حرف می‌زنن و اینور اونور می‌رن و... .

یه عده هم هستن که مهمه براشون رهگذره نباشن و دوستتون باشن و ارزش قائل باشی ولی خب برای خودتون ارزش خاصی قائل نیستن، به چشم یه اچیومنت می‌بیننتون. فقط امتیاز اون مرحله رو بگیرن و برن جلو.

ولی خب من نمی‌خوام اون رهگذره باشم چون آدمای توی زندگیم برام اون رهگذره نیستن. منظورم دوست دختر و رابژه های اینجوری نیست. منظورم تمام دوستی هامه. نمی‌خوام رهگذرِ زندگیتون باشم چون شما برام رهگذر نیستید.

که چی؟ هیچی، اینکه کاری می‌کنید که حس همون آدم رهگذر بهم دست بده.