«نشانِ تو گَه از زمین، گاهی از آسمان جویم.
ببین چه بی پروا رهِ تو می‌پویم، بگو کجایی»

چی می‌خواستم بگم که یادم رفت؟ می‌خواستم از تفاوت حس ها بگم، بگم که وقتی می‌گم ناراحت نمی‌شم از فلان چیز معنیش این نبست که بعد از انجامش یه آدم احمق بنظر نرسی و بسطش بدم.

می‌خواستم راجب نصیحت کردن ها بگم و یه مثالی بزنم که توش راجب کون دادن بود که نمی‌دونم چه ربطی داشت ولی احتمالا بعد از کلی تلاش بهم مربوطشون می‌کردم.

می‌خواستم دیگه از گذشتن سختی ها بگم و اینکه ناراحت نباشید، این سختی می‌گذره و یه سختی دیگه جاش میاد.

دیگه چی می‌خواستم بگم؟ یادم نمیاد، همینا یادم بود، بزارید این کیبوردم درست بشه شروع کنم به نوشتن.

حالا جوری می‌گم نوشتن که هرکی از دور ببینه فکر می‌کنه قراره شروع کنم رمان کلیدر رو بنویسم در صورتی که نوشته هایین مشابه اون دختر بنده خدا که وبلاگ بلاگفا می‌زنه با اسم خاطرات یک فاحشه تنها. همونقدر بی معنی. همونقدر خالی.

ولی اگر ۸ سال پیش بود، می‌رفتم بلاگ ثبت می‌کردم با اسم «یک فاحشه باکره» و می‌فروختمش. به به، چه ایده ناب و عقب تر از زمانی.

الان جدی جدی می‌بینیم یکی بلاگ با این اسم ها داشته و ناراحت می‌شه :)) یعنی یه جمله ای راجب سکس هست که می‌گه هر تصوری که شما داشتید یکی فیلمشو ساخته، یا هر تصوری که داشتید رو یکی عملی کرده. خلاصه حماقت هم همینه، شما هرچی رو بعنوان انتهاش و بخش نشدنیش در نظر بگیری بازم یکی به اونجا رسیده.

بزن پای یکیو بشکون و بعد بشین امید داشته باشه که برگرده. با کدوم پا برگرده؟

توت فرنگی به این نازی رو هم بخوری باز عن میرینی
عجیبه!

#استحاله
#be_humble

@khornaas

شما یه سیب داری و می‌خوای بدیش به من یا یکی که بغل من وایساده.
منتظری کسی کاری کنه که خوب تر بنظرت برسه تا بهش بدی سیب رو، حقیقتا تو اون لحظه ترجیح می‌دم هیچ کاری نکنم، نه که بحث ترسیدن از رقابت باشه. معلومه که نیست، فقط اینکه تا همون موقع نفهمیدی اونی که بهتره منم باعث می‌شه نخوام هیچ‌وقت بفهمی من بهترم.

من بهترم؟ معلومه که بهترم.

ناشیانه عکس مینداختم و ناشیانه تر ادیت می‌کردم ولی خب بازم بهتر از گالریِ خالی از عکسِ الانم بود.

قشنگ معلومه از اول انقدر مزخرف نبودن. براش تمرین کرده بودن.

قشنگ حس می‌کنم کیروش به بچه ها گفته که حتی اگه دیدید دخیا یه لیوان چایی دستش گرفته و داره می‌ره گوشه زمین چایشو بخوره، بازم جلو نکشید، یه طله‌ست.

همین ژینگولی که این خانم قری فرمودن تو این زندگی یا شایدم زندکی توش.

ولی واقعا مهمه با کی فوتبال نگاه می‌کنی! ما یه جواد خیابانی از تو تلویزیون تحمل می‌کردیم یه جواد خیابانی هم بغل دستمون نشسته بود.

نمی‌دونم چرا حس می‌کنید باید از بالا نگاه کنید وقتی که برای نگاه کردن اونقدر باید سرتونو خم کنید رو‌به بالا که نزدیک باشه بیوفتید.

خسته شدم از کار کردن واسه پول. فرقمون با اونی که می‌ده تا پول بگیره چیه؟ اینکه اون حداقل احتمالا از کارش لذت می‌بره.

خاطره ای رو‌که باد ببره، باد هم میاره.