𝗘𝗏𝗂𝗆𝗂𝗓𓍯

𝖭𝖺𝗆𝖾 : #𝗌𝗂𝗋𝗋𝗂𝗇_𝗂𝗌𝗆𝗂_𝖣𝖾𝗆𝗂𝗋
𝖯𝖺𝗋𝗍 : وانشات

نور صبح مثل یه تکه شیشه‌ی شکسته از پنجره‌ی اتاق تئومان لغزید و افتاد روی زخمی که تا بازوی چپش کشیده بود؛ یادگار تصادف موتورسیکلت سه هفته پیش که نزدیک بود زندگیش تموم شه.
از نظر جسمی خوب شده بود؛ دکترا گفته بودن «خوش شانسی، فقط چند تا بخیه مونده و گچی که الان دیگه بازش کردی».
ولی یه چیزی توی وجودش داشت پاره‌ش می‌کرد، نخ به نخ جدا می‌شد.
هنوز اون شب تصادف رو واضح یادش بود. دعواش با باباش.
اینکه دست هاکان چطور بالا اومد، اون واکنش غریزی که دیگه نمی‌تونست تحمل کنه ولی بهش عادت کرده بود؛ و بعد اون خشم داغ و وحشی که وجودش رو می‌سوزوند.
اولین بار توی زندگیش بود که جلوش وایساده بود.
"دیگه ازت نمی‌ترسم بابا"این رو با صدای لرزون ولی محکم گفته بود. و درست گفته بود ؛ چون یه جسارت لحظه ای پیدا نکرده بود ، طعم چیزی رو چشیده بود که تا قبلش نمی‌شناخت. عشق برادری!
آراس. بچه‌ای که اولش برای اذیت کردن، له کردن، تبدیل کردنش به یه اسباب‌بازی درجه یک توی جنگ بی‌پایانش با دنیا نزدیکش شده بود . ولی یه جایی همه چیز وارونه شد. آراس بهش مثل یه دشمن نگاه نکرده بود، نه برای تسخیر، بلکه به عنوان یه خانواده.
وقتی بچه‌های مدرسه‌های دیگه دعوا راه می‌نداختن، ازش محافظت کرده بود.
وقتی می‌گفت «برادرم»، با اون گرما توی صداش، تا عمق جاهایی که تئومان سال‌ها توی درونش قفل کرده بود نفوذ می‌کرد.
"این فقط یه بازیه"
تئومان صدها بار خودش رو قانع کرده بود.
داری یه نقش بازی می‌کنی تا اعصابش رو بهم بریزی.
ولی هر دروغ سنگین‌تر از قبلی می‌شد، چون وقتی با آراس بود، احساس می‌کرد بالاخره می‌تونه اون کسی باشه که واقعاً هست ؛ کسی که براش ارزش قائلن، دوستش دارن، بدون اینکه چیزی توقع داشته باشن. تفاوت بین این احساس و زندگی خودش، مثل یه چاقو توی سینه‌ش بود: پدری که بدون هیچ دلیلی دوستش نداشت، کتکش می‌زد، تحقیرش می‌کرد، انگار که وجودش خودش یه گناه بود.
خانواده‌ای که مجبورش کرده بود دیوارهایی بسازه به بلندی که برای همه دست نیافتنی باشن.
اون شب سوار موتور شده بود و رونده بود تا وقتی که دنیا تبدیل به نوارهایی از نور و سایه شده بود. سریع‌تر، سریع‌تر، موتور رو تا مرز توانایی‌ش حرکت داده بود، کنترل رو از دست داده بود و به یه ماشین پارک شده کوبیده بود.
حالا هفته‌ها گذشته بود، درد جسمی رفته بود ولی چیزای عجیبی شروع شده بود. صداها ؛ صداهایی که نمی‌شناخت ولی به طرز باورنکردنی گرم بودن .
توی لحظه‌های تصادفی توی ذهنش می‌پیچیدن.
"دمیـر، بیا اینجا عزیزم."
"دمیر، نهار رو میز هست."
"لباسات رو کثیف نکن."
" بازم توی گِل بازی کردی دمیر؟" وقتی توی راهرو مدرسه راه می‌رفت، موقع شام خوردن، وقتی توی تاریکی به سقف خیره می‌شد، این صداها می‌اومدن.
با خودش گفته بود «این عذاب وجدانه».
چون نقش برادر گم‌شده‌ی آراس رو اونقدر باورپذیر بازی کرده که ذهنش داره تنبیه‌ش می‌کنه.
"دمیر" اسم برادر گم‌شده‌ی آراس بود. برای همین تئومان یه تصمیم گرفته بود، بازی رو تموم می‌کنه، ارتباطش با آراس رو قطع می‌کنه و برمی‌گرده به همون آدم قوی و نشکن همیشگی. چون ضعیف بودن خطرناکه ؛ این رو از بچگی یاد گرفته بود، وقتی نمی‌تونست از خودش در مقابل باباش دفاع کنه، تبدیل به یه قلعه برای بقیه شده بود.
ولی آراس توی این دیوارها ترک پیدا کرده بود و تئومان از خودش متنفر بود که اجازه داده این اتفاق بیافته.
بعد صداها قطع شدن.
اولش خیالش راحت شد ؛ بعد از هفته‌ها نجواهای مداوم، سکوت یه نعمت بود.
ولی زود متوجه شد که داره دلش براشون تنگ می‌شه، اون گرمایی که مثل یه پتو دورش می‌پیچید رو از دست داده بود.
اون موقع بود که خواب‌ها شروع شدن.
اولش یه پسر کوچولو با موهای قهوه‌ای ، آراسِ کوچیک‌تر، با اون چشم‌هایی که انگار ماه رو از آسمون پایین کشیده.
بعد یه زن با موهای بلند مشکی، صورتش توی سایه پنهان بود ولی صداش مثل عسل و ستاره بود، پر از عشقی که تئومان حتی وقتی می‌دونست برادر آراسه هیچوقت حس نکرده بود.
بعدش یه مرد با موهای بلوند مثل خودش، صورتش دیده نمی‌شد ولی مهربون بود، با لبخندی که توی تاریکی حس می‌شد، با صدای محکم و آروم.
توی هر خواب تئومان خودش رو کوچیک حس می‌کرد، مثل یه بچه که به غول‌هایی نگاه می‌کنه که بیشتر از هر چیزی توی دنیا دوستشون داره.
"شماها کی هستید لعنتیا؟"
هر بار که بیدار می‌شد زمزمه می‌کرد، بالشتی رو که از اشک‌هایی که نمی‌دونست چرا می‌ریزه خیس شده بود، محکم می‌فشرد.
"چرا اینقدر دلتنگتون میشم؟"

❤6❤‍🔥1

177 views- 𝖹𝖺𝗁𝗋𝖺, 19:24