اگر روزی همه‌چیز فراموش شود،
اگر نام‌ها، خاطره‌ها و حتی آخرین نگاه‌ها محو شوند...
باز هم جایی در این دنیا ، عشقی باقی خواهد ماند
که هرگز پژمرده نمی‌شود .

روایتِ داستان ایسفاد ، در ادامه‌ی فصلِ اول🩶؛
(طبقِ یک‌سری از اسپویل هایی که اومده بود)
#𝖠𝗆𝖺𝗋𝖺𝗇𝗍𝗁
@Evimizz1 | از اینجا بخونید ✨

-𝘈𝘧𝘧𝘦𝘥𝘦𝘳𝘴𝘪𝘯𝘪𝘻, 𝘴𝘪𝘻𝘪 𝘣𝘪𝘳 𝘺𝘦𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘵𝘢𝘯ı𝘺𝘰𝘳 𝘮𝘶𝘺𝘶𝘮?

#𝘪𝘴𝘧𝘢𝘥 ┆ #𝘒𝘪𝘳𝘪𝘬_𝘩𝘢𝘵𝘪𝘳𝘢𝘭𝘢𝘳

اگه دو قلو های ایسفاد پسر میشدن🥹

TASACAK BU DENIZ✨

وایب زوج مافیایی میدن🥹

‌ ‌ ‌𝖠𝗆𝖺𝗋𝖺𝗇𝗍𝗁
”گُلی نمادِ جاودانگی و عشقی که پژمرده نمیشود...”

𝖭𝖺𝗆𝖾: #𝖠𝗆𝖺𝗋𝖺𝗇𝗍𝗁
𝖯𝖺𝗋𝗍: اول

«فادیمه»
تیمور شروع به شمارش کرد...
واقعا...از ته دلم میخواستم داداشم اسمه یا النی رو نجات بده ، خانواده ای که بعد بیست سال بهشون رسیده...
اشک توی چشمام جمع شده بود.
ــ یک...
- دو...
- سه...
ــ بدو یالا...عادیل کوچاری! بدو یکی رو نجات بده...!
کامیون ها روشن شدن...
با ترس و چشمای اشکی نگاهش میکردم...
با دیدن داداشم که دوید سمت النی ، توی دلم لبخندی زدم و چشمای اشکیم رو بستم.
صدای موتور کامیون هی نزدیک و نزدیک تر میشد و تمام بدنم از استرس می‌لرزید...
صدای قدم‌هایی رو شنیدم که بلند و محکم و سریع داشت سمتم می اومد و بعدِ چند لحظه ، من همراه با صندلی کشیده شدم...
با صدای تیری که اومد ، چشمامو باز کردم.
اون‌ور تر از کامیون افتاده بودم...
یکی کنارم بود که پشتش بهم بود...
شبیه ایسو بود یا من اشتباه میکردم‌..؟!
ولی ایسو که داخل انبار زندانی بود..!
با لبخند تلخی که روی لبم اومد ، دنبال اسمه گشتم. اونم مثل من گوشه ای افتاده بود...
نگاهم افتاد به داداشم که النی رو نجات داده بود و کنار هم ایستاده بودن...
با تعجب به سمتی که تیمور بود نگاه میکردن که منم نگاهمو چرخوندم اون‌ور.
درست نمی‌تونستم ببینم اما یک‌نفر که نقابی روی صورتش بود ، اسلحه گذاشته بود روی سر تیمور اما...
اون کی بود؟
نه لباسش شبیه آدم‌های تیمور بود...نه کسی رو می‌شناختم که بتونه این‌قدر راحت خودش رو به تیمور برسونه..!
ــ تیمور...! برای خودت بهتره که زن هارو رو وارد بازی های کثیفت نکنی...هر بلایی میخوای بیاری سر عادیل بیار!
+ تو دیگه کی هستی مرتیکه.‌؟! اصلا تو چرا دخالت میکنی..؟!
مرده اسلحه رو محکم تر روی سر تیمور فشار داد
ــ اونش..دیگه به تو مربوط نیست!
بعد به مردی که کنار من ایستاد بود اشاره زد که مرده چرخید..
پارچه ای به صورتش بسته شده بود که چهره‌اش کامل مشخص نبود...
آروم کنارم نشست و شروع به باز کردنم کرد.
چشمایِ‌آبی...شبیه به چشمایِ ایسو داشت..!
یعنی...ممکنه...خود ایسو باشه؟!
نه...نه ممکن نیست...ایسو توی انباره و...نمیتونه بیرون بیاد!
پس...این کیه که منو نجاتم داد..؟
پارچه رو از دهنم باز کرد و جوری نگاهم کرد که نمی‌تونستم بفهمم...
کمکم کرد بایستم.
هنوز سرم گیج می‌رفت و زانو‌هام توان نگه داشتنم رو نداشت برای همین ، دستم رو ناخودآگاه به بازوش چنگ زدم تا نیفتم...
برای چند لحظه فقط به چشم‌هاش خیره موندم
آبی...!
همون آبیِ آشنایی که هزار بار توی چشم‌های ایسو دیده بودم..!
لب‌هام خشک شده بود
ــ تو...
چیزی نگفت...
فقط دستم رو از بازوش جدا کرد و یک قدم عقب رفت.
نگاهم هنوز روی صورت پوشیده‌ش بود..
ــ چشمات...
دوباره چیزی نگفت و روشو برگردوند.
رفت سمت مردی که با اسلحه کنار تیمور بود و من همینجوری خشک شده با نگاهم دنبالش کردم تا زمانی که داداشم اومد سمتم و النی رفت سمت اسمه.
ــ فادیمه...خوبی تاتارام؟
سرمو تکون دادم و کمکم کرد با هم رفتیم سمت اسمه و النی.
النی هنوز گیج و وحشت‌زده بود و اسمه هم روی زمین نشسته بود.
کنارشون زانو زدم.
ــ اسمه...؟!
اسمه با دیدنم دست‌هاش رو دورم حلقه کرد.
ــ فادیمه!
چشم‌هام رو بستم و برای چند لحظه فقط به آغوشش پناه بردم.
داداشم رو شنیدم که با عجله گفت:
ــ از اینجا برید!
+ تو چی پس؟
اسمه:
ــ تنهات نمیزاریم
مرد با نقابی که اسلحه داشت گفت:
ــ تیمور...ادماتو بردار و از اینجا برو !
و بعد هولش داد سمت ماشین.
تیمور سوار ماشین شد و گفت:
ــ این قضیه...اینجا...تموم...نمیشه! منتظرم باشید..!
ماشین تیمور از محوطه دور شد و چند لحظه همه ساکت موندیم.
داداشم برگشت سمت دو مرد نقاب‌دار و چند قدم به طرفشون رفت.
ــ شما کی هستید؟
مردی که اسلحه دستش بود ، فقط نگاهش کرد.
ــ چرا...به ما کمک کردید؟
همچنان سکوت.
داداشم اخم کرد
ــ از کجا می‌دونستید ما اینجاییم؟
باز هم جوابی نشنید...
مردی که اسلحه داشت رو به اون مرد چشم آبی گفت:
+ بریم...کارهای دیگه‌ای داریم!
اونم سرشو تکون داد و بدون هیچ جوابی به ما ، ازمون دور شدن.
چند لحظه فقط به جایی که رفته بودن خیره موندم.
صدای قدم‌هاشون کم‌کم دور و محو شد.
ولی اون چشم‌ها...
هنوز جلوی چشمم بودن..!
چشم‌هایِ آبی!
همون رنگی که بارها...توی چشم‌های ایسو دیده بودم!
ــ فادیمه؟
صدای اسمه منو به خودم آورد.
+ جانم؟
ــ چرا اینجوری نگاه می‌کنی؟
لب باز کردم چیزی بگم، اما منصرف شدم.
+ هیچی...
داداشم نزدیکمون شد.
ــ باید بریم.
نگاهم افتاد بهش.
+ داداش...
ــ هوم؟
+ تو...اون مرد رو می‌شناختی؟
داداشم ابروهاشو تو هم کشید.

ــ کدوم مرد؟
+ همونی که...اسلحه داشت!
ــ نه..
چند لحظه مکث کردم.
+ اون یکی...چی؟
نگاهم کرد.
ــ نه فادیمه...منم هیچ‌کدومشون رو نمی‌شناسم!
سرمو پایین انداختم.
+ عجیبه...
ــ چی عجیبه؟
نگاهم رو بالا آوردم
+ هیچی..
یکم بعد ، دوتا ماشین از کوچاری اومد ؛
ایوبهان و بقیه...
ایوبهان از ماشین پیاده شد و رفت سمت داداشم..
ــ رئیس...ما...شنیدیم چی شده...سریع خودمونو رسوندیم! اما...اینجا که خبری نیست؟!
داداشم سری تکون داد
ــ حل شد...فعلا!
ایوبهان به من نگاهی انداخت
ــ فادیمه...تو خوبی؟!
فقط سرمو تکون دادم
ــ راستی رئیس...انبار...آتیش گرفته!
با شدت سرمو بالا آوردم
+چیییییی؟!
چرخیدم سمت داداشم و با بغض گفتم:
+داداش؟ ایسو....
داداشم با خشم زمزمه کرد
ــ ایسو...
اشکام بی اختیار ریختن و دویدم سمت ماشین..
اسمه هم سریع سوار شد..
حرکت کردم سمت کوچاری...
تموم مسیر افکار منفیم از اتفاقایی که ممکن بود افتاده باشه رو پس زدم..
وقتی رسیدم ، انبار سوخته بود و آتیش رو خاموش کرده بودن..

منتظر نظراتون راجبِ پارت اول هستم🩶”

@ZarahearsBot

کنکوریای عزیزم امیدوارم که به بهترین شکل آزمون بدید و بهترین نتیجه‌ی ممکن رو بگیرید🩶

‌ ‌ ‌𝖠𝗆𝖺𝗋𝖺𝗇𝗍𝗁
”گُلی نمادِ جاودانگی و عشقی که پژمرده نمیشود...”

𝖭𝖺𝗆𝖾: #𝖠𝗆𝖺𝗋𝖺𝗇𝗍𝗁
𝖯𝖺𝗋𝗍: دوم

ماشین که ایستاد ، حتی صبر نکردم اسمه کامل پیاده بشه ؛
در رو باز کردم و دویدم سمت انبار.
اما با دیدنش ، قدم‌هام کند شد...
همه‌جا سیاه بود...
دود هنوز از بین خرابه‌ها بلند می‌شد و بوی سوختگی توی هوا پیچیده بود...
خشکم زد.
ــ ایسو...؟
صدام لرزید و هیچ‌جوابی نبود..
اسمه خودش رو بهم رسوند و چشم‌هاش که به انبار افتاد ، رنگش پرید.
لب‌هاش لرزید
دستش رو روی قلبش گذاشت و چند قدم جلو رفت.
+ نه...
صدای گریه‌اش بلند شد...
دستمو روی قلبم گذاشتم و رفتم سمت افرادی که اونجا وایساده بودن.
با گریه داد زدم:
+ ایسو کوووو؟!
+ ایسو رو نجات دادین؟!
+ با شمااااام! ایسورو نجات دادید؟!
سرشونو پایین انداختن.
بغض راه نفسامو بست و بلند تر داد زدم:
+ بلند شید..
+همتون بلند شید...ایسو چیزیش نشده...اونجاست! برید پیداش کنید...سریع!
و خودم با عجله وارد انبار شدم.
پاهام میلرزیدن...
همه جا سوخته بود...
بوی دود اذیتم میکرد ولی دستام حتی توان اینو نداشتن که بالا بیان...
با ترس و اضطراب دور و برم رو نگاه کردم..
هیچ اثری ازش نبود..
نزدیک ستونی شدم که صندلی ایسو اونجا بود.
همه چیز پودر شده بود...
پاهام دیگه توان نگه‌داشتنم رو نداشتن و بدون اینکه خودم بخوام ، روی زانوهام افتادم..
اشکام بدون لحظه‌ای درنگ میریختن و جلوی چشمام رو تار میدیدم.
دستمو روی زمین کشیدم که یکدفعه تصویری جلوی چشمام جون گرفت...
ایسو‌...
آخرین بار...
لبخندش...
من...بهش گفتم..ازت متنفرم...
اشکش ریخت...
من...
سوزوندمش؟!
تصویری از ایسو درحالی که توی آتیش بود جلوی چشمام اومد.
نسوزوندمش...
نسوخته...
اون زنده‌ست...
چیزیش نمیشه...
حالش خوبه...
ایسو...منو تنها نمیزاره...
من...یک نفر دیگه‌رو از دست نمیدم..
- من یک‌نفر دیگه رو...
-از دست...ندادم..!
- من یک‌نفر دیگه رو...
- از دست...ندادم..!
پشت سر هم این جمله رو تکرار میکردم و دستم رو روی سر و صورتم میکشیدم.
تصویر ایسو ، یک لحظه هم از جلوی چشمم کنار نمی‌رفت...
- من یک‌نفر دیگه رو...
- از دست...ندادم..!
- شوهرِ من...
- ایسویِ من...
- هیچیش نشده‌..!
با گفتن این جملات ، دستم رو محکم به سرم میزدم و سعی میکردم اون تصویر رو نادیده بگیرم..
اما...موفق نبودم!
تصویر جلوی چشمم هر لحظه واضح تر میشد...
ایسو داشت جلوی چشمای من میسوخت و...همون لبخند روی لبش بود!
- ایسو..؟
- تو...هیچیت نشده...نه؟!
- کجا رفتی...ایسو..؟!
+ فادیمه‌م...
با لبخند تلخی که روی لبش بود ادامه داد:
+ تو منو سوزوندی...
+ اما...گریه نکن...تو گریه نکن!
و تصویرش شروع به محو شدن کرد.
- نه...نکردم من...نسوزوندم...تو چیزیت نشده...ایسو..؟!
جلوی چشمام سیاهی میرفت که دستی روی شونم نشست..
صداش رو به زور تشخیص میدادم.
+ فادیمه؟! آروم باش تاتارام..
- هیچی نشد...من تورو نسوزوندم...
+ نسوزوندی فادیمه‌م...اروم باش!
- داداش...من یک‌نفر دیگه رو...
از دست...ندادم..!
+ تاتارام...آروم باش!
این‌بار اختیار صدام رو از دست دادم.
- ایسووو...کجایی پس؟!
داداشم منو گرفته بود و به خودش تکیه‌ام داده بود.
جلوی چشمام سیاهی بود و سیاهی...
اشکام میریختن و صداهای اطرافم گُنگ بودن...
با سیلی آرومی که داداشم بهم زد ، تصویرهای جلوم واضح شدن...
+ فادیمه...خوبی؟!
سرم و به چپ و راست تکون دادم و سرمو روی سینه‌ش گذاشتم.
چند ثانیه طول کشید که صداهارو کامل بشنوم...
هنوز اتفاقات اطرافم رو درک نمی‌کردم...
توی یک روز چه اتفاقایی برامون افتاد...؟!
- نیستم...داداش‌‌..
- چیشد...ایسو؟!
- شوهرِ من...چیشد؟!
داداشم آروم دستشو روی موهام کشید.
+ میفهمیم تاتارام...میفهمیم...
- داداش...اگه...-
- نه...نمیشه...من...یکی دیگه از کسایی که دوسشون دارم رو..از دست نمیدم..!
+ نمیدی تاتارام...آروم باش ، باشه..؟! مطمئن باش ایسو هم نمیخواد ناراحت باشی...میفهمیم چی شده...

جلوی اشکام رو نمیگرفتم و خودمو به آغوش داداشم سپرده بودم که گوشیش زنگ خورد.
+ بله؟!
-...
+ اوکی...حالش خوبه پس! منو ببین...بدون اینکه اوروچ بفهمه...
بوسه‌ای روی موهام گذاشت و ادامه داد:
+ ببینید...ایسو اون دور و اطراف نمیپلکه..؟!
-...
و قطع کرد.
- چیشد؟!
+ چک میکنن تاتارام...تو بلند شو..حال هیچکدوممون خوب نیست..بریم خونه فعلا..باشه؟!
با بی‌میلی سرمو تکون دادم و به کمکش خونه رفتیم.
با دیدن النی که روی مبل دو نفره نشسته بود ، سمتش رفتم.
- النی‌..؟
با چشمای قرمز از اشکش نگاهم کرد که بغلش کردم.
- کوچولوی‌ عمه...
النی لبخندی زد و گفت:
+ فادیمه...من آلینا کوچاریم!
روی شونه‌ش زدم.

- باشه...آلینا کوچاری.!
الینا لبخند تلخی زد و خمیازه‌ای کشید که داداشم گفت:
+ دخترام...خسته‌اید..برید یکم استراحت کنید..تا ببینیم چی میشه!
سری تکون دادم و به آلینا نگاه انداختم که اونم سرشو تکون داد‌.
آلینا بلند شد و جلوم حرکت کرد و منم پشت سرش رفتم که وارد اتاق داداشم و زنداداشم شد‌.
این اتاق...
اتاق من و ایسو بود.

درامِ امشب چطور بود🫠؟!

@ZarahearsBot

شبتون بخیر از اولین ذوقمون😭❤️

‌ ‌ ‌𝖠𝗆𝖺𝗋𝖺𝗇𝗍𝗁
”گُلی نمادِ جاودانگی و عشقی که پژمرده نمیشود...”

𝖭𝖺𝗆𝖾: #𝖠𝗆𝖺𝗋𝖺𝗇𝗍𝗁
𝖯𝖺𝗋𝗍: سوم

اتاقی که هیچکس نمیدونست پشتِ درهای بسته‌اش چی میگذره...
با دیدن تخت ، صداها توی ذهنم پخش شدن..
” + موقع ازدواجمون...داداشم گفت اگه بفهمم واسه نجات من این لباس و پوشیدی میمیرم..
- تو چی گفتی؟!
+ گفتم برای آدمی میپوشم که دوسش دارم...
+ دروغ گفتم...یعنی!

- خوابیدی؟!
+ نه...
- میگم...فادیمه...کاش واسه آدمی که دوسش داری بپوشی لباس عروس رو...
+ البته...میپوشم...بعد از اینکه جدا شدیم!
- آره آره...میپوشی...شب بخیر!”
با لبخند تلخی که روی لبم اومد ، بدون اینکه متوجه اطرافم بشم گفتم:
+ ولی...نتونستم واسه تو بپوشم که ایسو...!
آلینا سمتم برگشت و با تعجب پرسید:
ــ چی گفتی؟
بغضم رو قایم کردم و سرمو تکون دادم.
+هیچی...
الینا با نگاهی دلسوزانه سمتم اومد و بغلم کرد.
ــ فادیمه...من مطمئنم اتفاقی برای ایسو نیوفتاده!
با شنیدنِ اسم ایسو ، دوباره تصویرش جلویِ چشمام جون گرفت و قطره اشکی از چشمم چکید.
با گوشه آستینم اشکمو پاک کردم.
خودمو از الینا جدا کردم و شونشو گرفتم
+ تو نگران اوروچ نیستی آخه...
الینا با چشمای اشکی توی چشام خیره شد
ــ به‌نظرت...اگه نگران کسی باشم که بهم دروغ گفته و...خانواده‌ی قلابی بهم داده...خیلی...احمقم؟
سرمو به نشونه مخالفت تکون دادم .
اشکش از چشمش چکید و روی گونش ریخت.
خودشو انداخت توی بغلم و شروع به گریه کردن کرد.
ــ خیلی نگرانشم فادیمه...خیلی!
دست‌هام رو دور آلینا حلقه کردم و آروم پشتش رو نوازش کردم.
+ گریه کن...شاید یکم سبک‌تر بشی...
صدای گریه‌اش بلندتر شد.
ــ من نمی‌دونم...باید ازش متنفر باشم یا نگرانش...؟
بغضم رو قورت دادم
+لازم نیست همین الان تصمیم بگیری...
سرش رو از روی شونه‌م بلند کرد و با چشم‌های خیس نگام کرد
ــ پس چی کار کنم؟
دستم رو روی صورتش کشیدم و اشک‌هاش رو پاک کردم.
+ الان نگرانش باش...
با بغضی که توی گلوش بود گفت:
ــ همینطوری که تو نگران ایسویی!
نتونستم جوابشو بدم و ناچار ، فقط سرمو تکون دادم.
+اصلا...بیا بریم فورتونا ببینم خبری هست یا نه!
ــ فادیمه...فکر خوبیه!
با هم پاشیدم و از اتاق رفتیم بیرون.
هیچکس توی خونه نبود.
کفشامو برداشتم و کفش های الینا رو هم گذاشتم جلوی پاش.
با یادآوری اینکه ایسو این کارو برای من انجام میداد لبخند تلخی زدم...
کفشامونو پوشیدم و رفتیم بیرون.
داداشم و زنداداشم کنار ماشین داشتن بحث میکردن که داداشم با دیدن ما اخمی کرد و با چشم غره بهمون نگاه کرد.
ــ شما دوتا مگه نرفتین بخوابین؟
الینا شونه ای بالا انداخت
+ خب خوابمون نبرد بابا!
اسمه دستاشو باز کرد تا الینا بره بغلش و
الینا هم با لبخند رفت همین کارو انجام داد.
+ شماها چرا داشتین بحث میکردین؟
تا داداشم خواست چیزی بگه زنداداشم گفت:
ــ میخواد بره بیمارستان...منم میخوام برم همراهش ، نمیزاره!
الینا سرشو کج کرد
ــ بیمارستان؟
اسمه نگاه غمگینی بهش انداخت
+ اوروچو بردن بیمارستان..
با تعجب داداشمو مخاطب قرار دادم و گفتم:
+چطوری؟
داداشم کلافه دستی به صورتش کشید
ــ اگه برگردین خونه...بهتون میگم!
اسمه سرشو انداخت بالا
+ نوچ ، من همراهت میام!
الینا هم به تابعیت از اسمه اخم ریزی کرد و گفت:
ــ منم !
بعد با مظلومیت ذاتیش خیلی آهسته گفت:
ــ می‌خوام...اوروچ رو ببینم!
داداشم نگاه کلافه ای به من انداخت
+ منم میام!
ـــ هوففف..پس سوار شید!
همه سوار شدیم و داداشم راه افتاد
+ خب داداش...نگفتی؟
ــ چیو؟
+ اوروچ چرا بیمارستانه؟
ــ خودم هماهنگ کرده بودم که یه دکتر ببرن بالا سرش ولی...
کلافه نفسی کشید
ــ یه کشتی جلوشونو میگیره...بعد کلی آدم میریزن توی کشتی چاکیر و بقیه رو میگیرن و کشتی رو برمیگردونن ساحل!
وقتی برمی‌گردن میبینن یه آمبولانس و یه ماشین اونجا منتظرشونه...ظریفه و اوروچ با آمبولانس میرن بیمارستان و بقیه هم با اون ماشین میرن...
چاکیر و بچه ها رو هم همونجا با دست و پای بسته ول میکنن!
تا چند لحظه بعد از حرف‌های داداشم، هیچ‌کس چیزی نگفت .
صدای موتور ماشین و خیابون خلوت تنها چیزی بود که توی سکوت شنیده می‌شد...
نگاهم رو به بیرون دوخته بودم اما ذهنم...
هنوز درگیر ایسو بود .
هر بار که چشمامو می‌بستم ، همون انبار سوخته جلوی چشمم می‌اومد...
همون صندلی...
همون جای خالی...
آروم لبم رو گاز گرفتم تا دوباره گریه نکنم..
رسیدیم به بیمارستان و پیاده شدیم .
ظریفه پریشون توی بیمارستان قدم میزد..
یعنی فهمیده که ایسو...؟!
نه...ایسو چیزیش نشده!
با دیدن ما با خشم اومد سمتمون.
چشماش خیس بودن و...گریه کرده بود...برای اوروچ یا... ایسو؟!

البته ، جالب هم بود...
نمیدونستم ظریفه میتونه نگران چیزی به جز پول هم بشه!
مشتی به داداشم زد
ــ کوچارییی! پسرررمممم...به‌خاطرِ تو تو اتاق عملههههه!
داره میمیرههههه میفهمییی؟! به‌خاطرِ تووو!
الینا با شوک دست اسمه رو‌ گرفت که زمین نخوره و با بغض گفت:
ــ اوروچ..؟!
ظریفه چرخید سمتش و با داد گفت
ــ آره...اوروچ! خونریزی داخلی داشته..!
دکتر منتقلش کرده اتاق عمل..!
الینا دست زنداداشم رو ول کرد و دوید سمت اتاق عمل.
زنداداشم هم با گریه روی زمین نشست که داداشم گفت:
ــ خانوادمو گرفتی...خانوادتو گرفتم...ظریفه فورتونا!

من که فلش‌بکشون رو دوست داشتم🥹🩶 .