مردمی هستند که باور دارند به دلیل حوادثی که برایشان روی داده است نمیتوانند برای زندگی خود کاری انجام دهند و حق با آنهاست. آنها نمیتوانند زیرا به خودشان گفته اند نمیتوانند آنها باور کرده اند که قربانی هستند. کسی کاری با من کرد که مرا سراسر عمر فلج کرد. اگر این را باور داشته باشید هرگز پیش نخواهید رفت.

📕 چرا حال انسان امروزی خوب نیست - مایکل روث

بشر جانوری است تودرتو و دروغگو و ساختگی و ترسناک برای دیگر جانوران. آنهم نه چندان به خاطر زورش، که به سبب حیله گری و زیرکی‌اش!

📕 فراسوی نیک و بد - فریدریش نیچه

آدم در بیست سالگی انتخاب نمی‌کند، چون در بیست سالگی فکرها تازه اند و قهار. در بیست سالگی آدم حقایقی می‌بیند و متوجه نیست که آنچه دیده است حقیقت نیست، فقط زیبایی است.

📕 خداحافظ گری کوپر - رومن گاری

بشر همیشه ظرفیت بالایی در توجیه خودش داره؛ بشر تقصیراتش رو گردن کمبود عشق، آموزش و مشکلات روزمره‌اش میندازه.

📕 بازگشت شازده پسر - الخاندرو گیلرمو روئمز

آدم های تمام شده را دیگر از نو شروع نکن
نه آن ها مثل قبل خواهند بود،نه تو،نه حتی رابطه‌تان.

📕 پائولو کوئیلو

مواظب افرادی باش که به بهانه‌ی لطف کردن در حقت، رویاهایت را نابود می‌کنند؛ چون در حقیقت هیچ چیز بهتری ندارند که جای رویاهایت را پر کنند.

📕 بازگشت شازده پسر - الخاندرو گیلرمو روئمز

غیر از کتاب‌خواندن، دیگر هیچ پناهی نداشتم. چیز دیگری نبود که احترامم را به محیط اطراف برانگیزد و حتی اندکی توجهم را جلب کند.

📕 یادداشت‌های زیرزمینی - فئودور داستایوفسکی

ما هرگز نمی‌توانیم کسی را درک کنیم مگر اینکه بتوانیم جای او باشیم. و حتی در آن صورت هم احتمالا این کار غیر ممکن خواهد بود. هیچکس کامل نیست.

📕 وقتی خاطرات دروغ میگویند - سی بل هاگ

‌صرف فعل دوست داشتن بسیار سخت است :
گذشته اش که به هیج وجه ساده نیست حالش کاملا ً اخباری‌ست آینده اش هم شرطی!

📕 ژان کوکتو

آدمی به مرور آرام می‌گیرد، بزرگ می‌شود، بالغ می‌شود و پای اشتباهاتش می‌ایستد، آن‌ها را به گردن دیگران نمی‌اندازد و دنبال مقصر نمی‌گردد گذشته‌اش را قبول می‌کند، نادیده‌اش نمی‌گیرد و اجازه می‌دهد هر چیزی که بوده در همان گذشته بماند.
آدمی از یک جایی به بعد می‌فهمد که از حالا باید آینده‌ اش را از نو بسازد، اما به نوعی دیگر می‌فهمد که زندگی یک موهبت است، یک غنیمت است، یک نعمت است و نباید آن را فدای آدم‌های بی مقدار کرد.
اصلا از یک جایی به بعد، حال آدم خودش خوب می‌شود...

📕 جای خالی سلوچ - محمود دولت آبادی

بلوغ واقعی یعنی انکار نکردن واقعیت. یعنی فهمیدن رنج‌های فروخورده و پذیرش آگاهانه و درک کردن داستان ذخیره شده در بدن به جای سرکوب آن. اینکه پس از بلوغ واقعی، ارتباط با والدین می‌تواند حفظ شود یا خیر، بستگی به شرایط هر فرد دارد. آنچه مطلقاً ضروری است، پایان دادن به وابستگی مخربی است که فرد با والدین درونی‌شدهٔ دوران کودکی‌اش دارد. این وابستگی، اگرچه نامش را عشق می‌گذاریم، بی‌شک هرگز شایستهٔ این نام نیست و از ترکیبات مختلفی تشکیل شده است مانند قدردانی، دلسوزی، توقع، انکار، توهم، اطاعت و ترس از تنبیه شدن.

📕 بدن هرگز دروغ نمی‌گوید

انزوا عیبی دارد که مانند معایب دیگر آن، به‌آسانی قابل درک نیست و آن این است: همانطور که اگر آدمی به طور مستمر در خانه بماند، جسمش در برابر تأثیرات بیرون چنان حساس میشود که هر نسیم خنک او را بیمار میکند، خُلق آدمی هم در اثر انزوا و تنهاییِ ممتد چنان حساس میشود که بی‌اهمیت‌ترین حوادث، حرف‌ها یا حتی حالت چهره دیگران او را نگران، رنجیده خاطر یا مجروح میکند، در حالی که کسانی که مدام در آشوب و اغتشاش زندگی می‌کنند، هیچ متوجه اینها نمی‌شوند.

📕 در باب حکمت زندگی - آرتور شوپنهاور