ریشه تمام اندوه‌ها، توقع داشتن از دیگران است.

📕 ویلیام شکسپیر

پس از شکست، تحقیر پا پیش خواهد گذاشت: دانستن اینکه نتوانسته‌ایم جهان را از ارزش خودمان باخبر سازیم روحمان را می‌خورد و در نتیجه محکوم می‌شویم که به افراد موفق با تلخی بیندیشیم و به خودمان با شرم بنگریم.

📕 اضطراب موقعیت - آلن دوباتن

موجود عجیب و مضحکی شده‌ام،
شعورم درست کار می‌کند
ولی احساساتم، چطور بگویم؟ کُند شده؛
نه آرزویی دارم و نه به چیزی دلبسته‌ام و نه به کسی علاقه‌مندم.

📕 دایی وانیا - آنتوان چخوف

او گفت: «مطمئنم که رازهایی داری، یکی از رازهایت از بقیه بزرگتر نیست؟» ویکتور اعتراف کرد که رازهایی داشته و یکی از رازهایش از بقیه بزرگتر است. آدل فریاد زد: «درست مثل من! خوب، زود باش، بزرگترین رازت را به من بگو و من هم رازم را به تو می‌گویم.» ویکتور جواب داد: «بزرگترین رازم این است که دوستت دارم.» آدل درست مثل پژواک صدا گفت: «بزرگترین رازم این است که دوستت دارم.»

📕 از نامه‌های عاشقانه ویکتور هوگو به معشوقه‌اش آدل

درختی قدیمی‌ام.
آنقدر قدیمی، که فراموش کرده‌ام روزی سیب زاییده‌ام، یا گلابی؟

📕 گروس عبدالملکیان

همیشه کسانی هستند که دفاع از خدا را وظیفه خود میدانند، انگار که خدا چیزی ضعیف و بی دفاع است. این آدم ها از کنار بیوه‌ای بر اثر جذام از شکل افتاده و چند سکه گدایی می کند رد می شوند، اما اگر کمترین چیزی علیه خدا ببینند داستان فرق می کند.

📕 زندگی پی - یان مارتل

مرا با حقیقت بیازار اما هرگز با دروغ آرامم نکن.

📕 رومان رولان

آدم زندگی نمی‌کند؛ افتضاح است: آدم روزها را می‌گذراند، و بسیار دیر می‌فهمد که حتی عریض‌ترین و سودمندترین زندگی‌ها فقط به او مجال می‌دهد یاد بگیرد چطور زندگی کند.

📕 پاییز پدرسالار - گابریل گارسیا مارکز

باید جهان را بهتر از آنچه تحویل گرفته‌ای تحویل بدهی
خواه با فرزندی خوب یا باغچه‌ای سرسبز؛
اگر فقط یک نفر با بودن تو ساده‌تر نفس کشید، یعنی تو موفق شده‌ای.

📕 گابریل گارسیا مارکز - عشق سال‌های وبا

‏خوب، آدم همیشه می‌داند که جاهای دیگری هم هست،ولی می‌ماند.

📕 هوشنگ گلشیری

غریزه جمعی کشتار، احساس مسئولیت را از بین برده بود...

📕 آدمخواران - ژان تولی

انقلاب‌ها برنامه‌ريزی نمی‌‌شوند؛ بلكه به‌خاطر رفتار ناصواب حكومت‌ها، اتفاق می‌افتند. بنابراین به‌خاطر انقلاب و خشونت، بايد به‌جای مردم، حاكمان را مورد سرزنش قرار داد.

📕 کارل پوپر

چگونه فراموش کنم که جوانی من چطور سرد و خاموش گذشت؟
چگونه زندگی روزمره جای همه چيز را گرفت 
و عمرم مثل دعاي يکشنبه ی کليسا ، يکنواخت و خسته کننده سپری شد؟
چه راهها دوشادوش آنکس رفتم که اصلا دوستش نداشتم 
و چه بارها دلم هوای آنکس کرد که دوستش داشتم
حالا ديگر راز فراموشکاری را از همه ی فراموشکاران بهتر آموخته ام 
ديگر به گذشت زمان اعتنایی نمی کنم
اما آن بوسه های نگرفته و نداده 
آن نگاه‌های نکرده و نديده را که به من باز خواهد داد؟

📕 آنا آخماتووا

ما به دیگران نیاز داریم چرا که تنها با وجود دیگران است که می‌توانیم کج‌فهمی‌ها و سوءِتعبیرهامان را شناسایی کنیم.
کسانی که نمی‌توانند با دیگران مدارا کنند کسانی‌اند که احتمالاً از اشتباه‌ها و ضعف‌هایشان می‌ترسند.

📕 زندگی خوب - مارک ورنون