بهترین روش برای نیک آغازیدن یک روز این است:
به‌هنگامِ بیدار شدن، بیندیشیم که امروز چگونه می‌توانیم دستِ‌کم یک نفر را شاد کنیم.

📕 فریدریش نیچه

احساسات من، هرچه بودند، آن پایین‌ها در جایی عمیق و دست‌نیافتنی —در درونم— بودند. او قادر نبود به آن‌ها برسد. می‌توانست مرا یک‌دم بغل کند یا برای یک قدم‌زدنِ کوتاه بیرون ببرد. اما نکرد. احتمالاً فکر می‌کرد که لمس کردن یا حرکت دادن بدنم فقط می‌توانست تأثیر خیلی کمی بر احساسات داغانم، که ظاهراً پنهان و دور از دسترس بودند، بگذارد. خب، معلوم است که در اشتباه بود.

📕 جان کاگ - جان‌های بیمار، ذهن‌های سرحال

می‌دانم چرا هیچ‌گاه یاد من نیستی. من زخمی بر روحت به یادگار نگذاشتم که با هر تلنگری یادم بیفتی. انسان به زخم‌ها بیشتر می‌اندیشد تا مرهم‌ها.

📕 ایوان کلیما

دلم نمی‌خواهد بیرون بروم
‏دلم نمی‌خواهد کتاب بخوانم
‏در خانه بی‌قرارم
‏حتی دلم نمی‌خواهد با کسی حرف بزنم
‏منتظرم، فقط منتظرم
‏و دردناک‌تر از همه این است
‏که نمی‌دانم منتظر چه چیزی هستم.

📕 ایپِک اُنگون - برگردانِ سیامک‌ تقی‌زاده

همگی لبخندش را دوست داشتند. حتی شیوه‌ی راه رفتنش را دوست داشتند؛ برمی‌گشتند و با چشمانشان او را دنبال می‌کردند تا ببینند چگونه راه می‌رود و ستایشش کنند..

📕 فئودور داستایوفسکی

من بخاطر چیزی که دنیا در مورد من می‌اندیشد زندگی نمی‌کنم،
بلکه بخاطر چیزی که خودم در مورد خودم می‌اندیشم زندگی می‌کنم!

📕 جک لندن

عید همگی مبارک
سال جدید خوبی داشته باشید.

در روزگار ما، امید واقعی غالباً از یأس صادقانه برمی‌خیزد.

📕 مراد فرهادپور

می‌گویند درد و رنج به شخصیت آدمی شرافت می‌بخشد، امّا درست نیست. خوشبختی هم گاه چنین است، امّا رنج و اندوه معمولاً آدم را تنگ نظر و کینه‌توز می‌کند.

📕 ماه و شش پنی - سامرست موآم

در تعفنِ بیرمق یک کشتارگاه،
تصویر بدنم را می‌بینم:
نیمه برهنه، فراموش شده، و نزدیک به مرگ.
این‌گونه می‌خواستم مصلوب شوم
با درخشش آنیِ دهشتی لطیف
که آدمک مصنوعی عشقم از وقت کودکی...

📕 پیر پائولو پازولینی

ریشه تمام اندوه‌ها، توقع داشتن از دیگران است.

📕 ویلیام شکسپیر

پس از شکست، تحقیر پا پیش خواهد گذاشت: دانستن اینکه نتوانسته‌ایم جهان را از ارزش خودمان باخبر سازیم روحمان را می‌خورد و در نتیجه محکوم می‌شویم که به افراد موفق با تلخی بیندیشیم و به خودمان با شرم بنگریم.

📕 اضطراب موقعیت - آلن دوباتن

موجود عجیب و مضحکی شده‌ام،
شعورم درست کار می‌کند
ولی احساساتم، چطور بگویم؟ کُند شده؛
نه آرزویی دارم و نه به چیزی دلبسته‌ام و نه به کسی علاقه‌مندم.

📕 دایی وانیا - آنتوان چخوف