АНАЛІТЫКА, З НАЖОМ І ВІДЭЛЬЦАМ 🍽️
‼️«Яблоко» против войны: почему Украине не стоит обманываться российской оппозицией
В РФ на выборы в Госудуму-2026 года официально допустили «Яблоко» — партию, которая прямо говорит о необходимости скорейшего мира, о свободе, борьбе с цензурой, остановке репрессий, etc. Также «Яблоко» требует немедленного соглашения о прекращении огня и последующих переговоров с Киевом.
Для Украины это, безусловно, интересный феномен. Получается, в России существует политическая сила, которая не просто говорит о мире где-то в интернете из эмиграции, а официально зарегистрирована, имеет партийную структуру и участвует в федеральных выборах.
Но возникает закономерный вопрос: действительно ли в РФ есть эта реальная антивоенная политическая сила? И если да, то почему российская система вообще позволила ей дойти до избирательного бюллетеня? Что это вообще за партия — «Яблоко» — и откуда она взялась? Может, это всё один большой проект Кремля? Давайте разбираться.
📌Почему «Яблоко» — это НЕ проект Кремля
Партия «Яблоко» возникла ещё в далёком 1993 году как достаточно радикальное политическое объединение российских демократов и либералов. Его основателями были Григорий Явлинский, Юрий Болдырев и Владимир Лукин — по первым буквам их фамилий и назвали политсилу. Уже на выборах 1993-го блок получил почти 8% голосов по федеральному округу и сформировал собственную парламентскую фракцию.
Бессменный лидер партии Григорий Явлинский занимается российской политикой с момента её современного рождения. Путин ещё только начинал носить за Собчаком портфель — а Явлинский в те времена уже предлагал свои реформы и свой путь демократических преобразований. Именно поэтому версия о том, что «Яблоко» изначально придумано Кремлём как удобная декорация, выглядит довольно нелепо. Явлинский десятилетиями конфликтовал и с властью, и с оппозицией. Он всегда оставался эдакой «белой вороной». Представить, что такой человек на 75-м году жизни внезапно сознательно решил превратиться в участника путинской политической игры, всё же довольно сложно (хотя бывает всякое).
История всех последних лет это тоже подтверждает. Представители «Яблока» сталкиваются с постоянными преследованиями, часть активистов под арестом или получила реальные сроки, другие были признаны иностранными агентами. Более 40 партийцев лишены возможности участвовать в выборах 2026 года. Явлинский на выборы тоже не пойдёт, но по другим причинам: он остаётся скорее ключевым идеологом и главным брендмейкером, в то время как сам говорит, что давно пришла пора для «новых людей».
Кстати, интересная деталь: Явлинский родился и до 17 лет жил во Львове. Он учился в украинской школе, прекрасно понимает украинский язык и даже немного на нём говорит.
📌Почему «Яблоко» не друг Украины, а его антивоенная легальность — большой вопрос
Для Украины любой россиянин, который сегодня выступает против войны — потенциальный «попутчик». Его не стоит автоматически отвергать только потому, что он из России. Наоборот, наличие в их обществе людей, готовых публично выступать против войны и Путина, очень важно и ценно само по себе.
Но «Яблоко» при этом остаётся российской политической партией. Она действует внутри российской политической системы, участвует в российских выборах и говорит прежде всего о будущем РФ. Поэтому превращать её автоматически в «друга Украины» — ошибка. Тем более что само наличие антивоенной позиции ещё не означает наличия реального политического влияния.
«Яблоко» выступает за немедленное прекращение огня и дипломатию. Но возникает главный вопрос: почему именно этой политсиле разрешено говорить то, за что в современной России многие другие люди давно сидят, а то и лежат — в земле?
Выборы в РФ являются управляемым «специальным электоральным мероприятием» с очень жёсткими рамками допустимого. Сама возможность участия «Яблока» показывает: российская власть сочла возможным оставить для этой партии определённое пространство. Зачем? Вопрос.
‼️«Яблоко» против войны: почему Украине не стоит обманываться российской оппозицией
В РФ на выборы в Госудуму-2026 года официально допустили «Яблоко» — партию, которая прямо говорит о необходимости скорейшего мира, о свободе, борьбе с цензурой, остановке репрессий, etc. Также «Яблоко» требует немедленного соглашения о прекращении огня и последующих переговоров с Киевом.
Для Украины это, безусловно, интересный феномен. Получается, в России существует политическая сила, которая не просто говорит о мире где-то в интернете из эмиграции, а официально зарегистрирована, имеет партийную структуру и участвует в федеральных выборах.
Но возникает закономерный вопрос: действительно ли в РФ есть эта реальная антивоенная политическая сила? И если да, то почему российская система вообще позволила ей дойти до избирательного бюллетеня? Что это вообще за партия — «Яблоко» — и откуда она взялась? Может, это всё один большой проект Кремля? Давайте разбираться.
📌Почему «Яблоко» — это НЕ проект Кремля
Партия «Яблоко» возникла ещё в далёком 1993 году как достаточно радикальное политическое объединение российских демократов и либералов. Его основателями были Григорий Явлинский, Юрий Болдырев и Владимир Лукин — по первым буквам их фамилий и назвали политсилу. Уже на выборах 1993-го блок получил почти 8% голосов по федеральному округу и сформировал собственную парламентскую фракцию.
Бессменный лидер партии Григорий Явлинский занимается российской политикой с момента её современного рождения. Путин ещё только начинал носить за Собчаком портфель — а Явлинский в те времена уже предлагал свои реформы и свой путь демократических преобразований. Именно поэтому версия о том, что «Яблоко» изначально придумано Кремлём как удобная декорация, выглядит довольно нелепо. Явлинский десятилетиями конфликтовал и с властью, и с оппозицией. Он всегда оставался эдакой «белой вороной». Представить, что такой человек на 75-м году жизни внезапно сознательно решил превратиться в участника путинской политической игры, всё же довольно сложно (хотя бывает всякое).
История всех последних лет это тоже подтверждает. Представители «Яблока» сталкиваются с постоянными преследованиями, часть активистов под арестом или получила реальные сроки, другие были признаны иностранными агентами. Более 40 партийцев лишены возможности участвовать в выборах 2026 года. Явлинский на выборы тоже не пойдёт, но по другим причинам: он остаётся скорее ключевым идеологом и главным брендмейкером, в то время как сам говорит, что давно пришла пора для «новых людей».
Кстати, интересная деталь: Явлинский родился и до 17 лет жил во Львове. Он учился в украинской школе, прекрасно понимает украинский язык и даже немного на нём говорит.
📌Почему «Яблоко» не друг Украины, а его антивоенная легальность — большой вопрос
Для Украины любой россиянин, который сегодня выступает против войны — потенциальный «попутчик». Его не стоит автоматически отвергать только потому, что он из России. Наоборот, наличие в их обществе людей, готовых публично выступать против войны и Путина, очень важно и ценно само по себе.
Но «Яблоко» при этом остаётся российской политической партией. Она действует внутри российской политической системы, участвует в российских выборах и говорит прежде всего о будущем РФ. Поэтому превращать её автоматически в «друга Украины» — ошибка. Тем более что само наличие антивоенной позиции ещё не означает наличия реального политического влияния.
«Яблоко» выступает за немедленное прекращение огня и дипломатию. Но возникает главный вопрос: почему именно этой политсиле разрешено говорить то, за что в современной России многие другие люди давно сидят, а то и лежат — в земле?
Выборы в РФ являются управляемым «специальным электоральным мероприятием» с очень жёсткими рамками допустимого. Сама возможность участия «Яблока» показывает: российская власть сочла возможным оставить для этой партии определённое пространство. Зачем? Вопрос.
Telegram
Еўрапейскі Дыялог
“Еўрапейскі Дыялог” гэта канал пра дзейнасць невялікай арганізацыі з вялікімі мэтамі і задачамі. Якімі?!
👉Вяртанне Беларусі да дэмакратыі.
👉Уступленне Беларусі ў Еўрапейскі Звяз.
Мы будзем распавядаць, што мы робім, каб прыблізіць гэты час.
👉Вяртанне Беларусі да дэмакратыі.
👉Уступленне Беларусі ў Еўрапейскі Звяз.
Мы будзем распавядаць, што мы робім, каб прыблізіць гэты час.
👍1
При этом система одновременно говорит, что «Яблоко» может участвовать — и одновременно делает так, чтобы значительная часть его наиболее известных политиков участвовать не могла, находясь под административными либо уголовными делами. Именно это превращает кейс партии в очень интересный политический эксперимент.
📌Зачем Кремлю «Яблоко» на выборах?
Точного ответа мы не знаем. Возможно, в итоге «Яблоко» всё-таки снимут. Возможно, результат «нарисуют» в пределах пары процентов, чтобы показать, что в России за мир и свободу выступают лишь три с половиной отщепенца. А возможно, партия станет способом собрать в одном поле тех россиян, которые выступают против войны и готовы публично это демонстрировать, взяв их всех «на карандаш».
Последний вариант особенно интересен и зловещ. Выборы ведь создают уникальную ситуацию: человек может сказать, что он против войны, поставить подпись за соответствующую инициативу, прийти на мероприятие, стать агитатором, наблюдателем или волонтёром — и всё это вроде как в легальном парламентском ключе.
И тут возникает вопрос о последствиях. Нам вспоминается грустный и, как оказалось, жизненный стишок эпохи Перестройки:
«Товарищ, знай — пройдёт она:
и демократия, и гласность,
и вот тогда госбезопасность
припомнит наши имена!»
Можно предположить, что российская система заинтересована не только в контроле над результатом голосования, но и в понимании того, кто именно составляет антивоенное движение. Участие в «яблочных» мероприятиях в любом виде в таком случае ни что иное, как механизм выявления неблагонадёжных граждан.
В этом — парадокс «Яблока». Партия действительно может быть НЕ кремлёвским проектом — и одновременно использоваться системой в собственных целях. Одно другому совершенно не мешает.
📌Подытожим. Для Украины в любом случае хорошо, что в РФ существуют люди, которые прямо и публично говорят: войну необходимо остановить как можно скорее. Хорошо и то, что существует целая легальная (!) политическая партия, которая делает это ядром своей программы. Но обманываться здесь тоже не нужно: «Яблоко» остаётся российской партией, действующей в российских интересах и внутри российской системы.
А главное — не стоит переоценивать значение думской кампании-2026. Решения о войне и мире принимают не россияне и даже не элиты. Власть в таких режимах не меняется на выборах, в этом суть автократии. И вообще: как бы яблоко в итоге не оказалось, пускай и поневоле, червиво.
Далучайся да нас, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
#россия #безвыборы #яблоко
📌Зачем Кремлю «Яблоко» на выборах?
Точного ответа мы не знаем. Возможно, в итоге «Яблоко» всё-таки снимут. Возможно, результат «нарисуют» в пределах пары процентов, чтобы показать, что в России за мир и свободу выступают лишь три с половиной отщепенца. А возможно, партия станет способом собрать в одном поле тех россиян, которые выступают против войны и готовы публично это демонстрировать, взяв их всех «на карандаш».
Последний вариант особенно интересен и зловещ. Выборы ведь создают уникальную ситуацию: человек может сказать, что он против войны, поставить подпись за соответствующую инициативу, прийти на мероприятие, стать агитатором, наблюдателем или волонтёром — и всё это вроде как в легальном парламентском ключе.
И тут возникает вопрос о последствиях. Нам вспоминается грустный и, как оказалось, жизненный стишок эпохи Перестройки:
«Товарищ, знай — пройдёт она:
и демократия, и гласность,
и вот тогда госбезопасность
припомнит наши имена!»
Можно предположить, что российская система заинтересована не только в контроле над результатом голосования, но и в понимании того, кто именно составляет антивоенное движение. Участие в «яблочных» мероприятиях в любом виде в таком случае ни что иное, как механизм выявления неблагонадёжных граждан.
В этом — парадокс «Яблока». Партия действительно может быть НЕ кремлёвским проектом — и одновременно использоваться системой в собственных целях. Одно другому совершенно не мешает.
📌Подытожим. Для Украины в любом случае хорошо, что в РФ существуют люди, которые прямо и публично говорят: войну необходимо остановить как можно скорее. Хорошо и то, что существует целая легальная (!) политическая партия, которая делает это ядром своей программы. Но обманываться здесь тоже не нужно: «Яблоко» остаётся российской партией, действующей в российских интересах и внутри российской системы.
А главное — не стоит переоценивать значение думской кампании-2026. Решения о войне и мире принимают не россияне и даже не элиты. Власть в таких режимах не меняется на выборах, в этом суть автократии. И вообще: как бы яблоко в итоге не оказалось, пускай и поневоле, червиво.
Далучайся да нас, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
#россия #безвыборы #яблоко
Telegram
Еўрапейскі Дыялог
“Еўрапейскі Дыялог” гэта канал пра дзейнасць невялікай арганізацыі з вялікімі мэтамі і задачамі. Якімі?!
👉Вяртанне Беларусі да дэмакратыі.
👉Уступленне Беларусі ў Еўрапейскі Звяз.
Мы будзем распавядаць, што мы робім, каб прыблізіць гэты час.
👉Вяртанне Беларусі да дэмакратыі.
👉Уступленне Беларусі ў Еўрапейскі Звяз.
Мы будзем распавядаць, што мы робім, каб прыблізіць гэты час.
👍1
🏛️ Ці ведаем мы, якім будзе беларускі дом?
На панэлі «Постлукашэнкаўская Беларусь: рэформы, перспектывы, бачанне будучыні» адбылася цікавая дыскусія пра будучыню нашай краіны.
Анатоль Лябедзька, прэзентуючы «Пазітыўную альтэрнатыву», звярнуўся да залы. Нагадаем што ў канферэнцыі ўдзельнічалі каля 300 чалавек.
Пытанне было простае:
❓ Хто ў гэтай зале не чуў і не ведае пра праект Канстытуцыі Новай Беларусі?
Уверх узняліся толькі чатыры рукі. Здавалася б, дробязь. Але гэта вельмі добры знак. Гэта азначае, што найбольш актыўная, дзеяздольная і перспектыўная частка беларускага грамадства ўжо ведае: у нас ёсць не толькі мары пра будучыню, але і канкрэтныя напрацоўкі, дакументы і бачанне таго, як можа быць уладкаваная Новая Беларусь.
Як сказаў Анатоль Лябедзька, “у нас ужо ёсць дакументы, якія можна назваць чарцяжом беларускага дома ў Еўрапейскім квартале. 🇪🇺 Цяпер галоўнае — не толькі ўяўляць будучыню, але і мець гатовыя рашэнні для яе будаўніцтва.
Далучайся, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
На панэлі «Постлукашэнкаўская Беларусь: рэформы, перспектывы, бачанне будучыні» адбылася цікавая дыскусія пра будучыню нашай краіны.
Анатоль Лябедзька, прэзентуючы «Пазітыўную альтэрнатыву», звярнуўся да залы. Нагадаем што ў канферэнцыі ўдзельнічалі каля 300 чалавек.
Пытанне было простае:
❓ Хто ў гэтай зале не чуў і не ведае пра праект Канстытуцыі Новай Беларусі?
Уверх узняліся толькі чатыры рукі. Здавалася б, дробязь. Але гэта вельмі добры знак. Гэта азначае, што найбольш актыўная, дзеяздольная і перспектыўная частка беларускага грамадства ўжо ведае: у нас ёсць не толькі мары пра будучыню, але і канкрэтныя напрацоўкі, дакументы і бачанне таго, як можа быць уладкаваная Новая Беларусь.
Як сказаў Анатоль Лябедзька, “у нас ужо ёсць дакументы, якія можна назваць чарцяжом беларускага дома ў Еўрапейскім квартале. 🇪🇺 Цяпер галоўнае — не толькі ўяўляць будучыню, але і мець гатовыя рашэнні для яе будаўніцтва.
Далучайся, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
🔥2
Ужо заўтра!
І як заўсёды - прафесійна аб актуальным!
Далучайся да нас, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
І як заўсёды - прафесійна аб актуальным!
Далучайся да нас, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
❤1
Forwarded from Светлана Тихановская
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Літва павіншавала беларусаў з Днём аднаўлення незалежнасці. Дарадца Ціханоўскай — з Сейма Літвы
Пленарнае пасяджэнне Сейма Літвы сёння пачалося з віншавання беларусаў з Днём аднаўлення незалежнасці. Дарадца Святланы Ціханоўскай Анатоль Лябедзька распавядае пра гэта і пра працу ў Сейме.
Падрабязней — у відэа.
Пленарнае пасяджэнне Сейма Літвы сёння пачалося з віншавання беларусаў з Днём аднаўлення незалежнасці. Дарадца Святланы Ціханоўскай Анатоль Лябедзька распавядае пра гэта і пра працу ў Сейме.
«Сёння скарыстаў магчымасць не толькі святкаваць, але і працаваць у Сейме Літоўскай Рэспублікі. Перадаў паперы з абгрунтаваннем, каб беларусы мелі магчымасць абменьваць правы кіроўцы альбо здаваць іспыты на беларускай мове. Альбо і тое, і іншае. Палітыка — гэта і бюракратыя, таму яна патрабуе часу і намаганняў, каб задуманае стала рэальнасцю».
Падрабязней — у відэа.
👍3❤1🔥1
АНАТОЛЬ ЛЯБЕДЗЬКА
Калі б у 1994 годзе перамог не Лукашэнка, а Кебіч, ці было б лепш?
Мой калега Сяргей Навумчык катэгарычна адказвае: так!
Я з такой жа катэгарычнасцю кажу: не!
Калі адказваць на гэтае пытанне адным сказам, то маё глыбокае перакананне такое: калі б у 1994 годзе перамог Кебіч, сёння Беларусь магла б быць 90-м суб’ектам РФ. А беларуская эканоміка цалкам працавала б на вайну ва Украіне, і беларускія сем’і атрымлівалі б пахаванкі з пуцінскай вайны.
Чаму?
Кебіч быў арганічнай часткай старой савецкай намэнклятуры. Не проста па біяграфіі — ён быў сфармаваны гэтай сістэмай да самага нутра. Ён узначальваў Дзяржплан БССР, і яго палітычнае мысленне заставалася мысленнем чалавека савецкай палітычнай і гаспадарчай сістэмы.
Яго мадэль Беларусі можна апісаць вельмі проста: узяць валізку з “Белавежкай”, сесці ў самалёт і ляцець у Крэмль і Госплан, каб вырашаць усе пытанні. Ра іншаму ён і не ўяўляў.
Вось у гэтым і быў увесь сэнс яго бачання Беларусі: не як самастойнай дзяржавы, якая сама вызначае сваю будучыню, а як часткі вялікай эканамічнай і палітычнай сістэмы, цэнтр якой знаходзіцца ў Маскве.
І тут я б параіў проста пачытаць самога Кебіча. У 2008 годзе выйшла яго аўтабіяграфічная кніга «Искушение властью: из жизни премьер-министра». Гэта не інтэрпрэтацыя яго палітычных апанентаў. Гэта яго ўласная рэфлексія пра сябе, сваю эпоху і сваю палітычную дзейнасць.
І гэта вельмі паказальная кніга. У ёй выразна адчуваецца настальгія па Савецкім Саюзе, шкадаванне пра яго распад і перакананне, што гэта была вялікая гістарычная памылка. Сам Кебіч ясна і недвухсэнсоўна адказаў, што б ён зрабіў калі б выйграў у 1994 годзе!
Больш за тое, ужо ў 1993 годзе, менавіта пры Кебічы, Беларусь ужо маршыравала шляхам паглыблення ваеннага, эканамічнага і палітычнага збліжэння з Расіяй. Узгадаем АДКБ, спробы ўвесці расейскі рубль.
Так, Кебіч быў значна менш амбітны за Лукашэнку. І вось тут — парадокс.
Менавіта гэта магло быць для Беларусі яшчэ больш небяспечным.
Так, Лукашэнка хворы на ўладу. Ён не хацеў аддаваць яе ні Маскве, ні камусьці яшчэ. Калі яму даводзілася канфліктаваць з Расіяй, ён рабіў гэта не за беларускую незалежнасць, а за сваё права быць адзіным уласнікам Беларусі.
Але ў выніку гэтыя асабістыя амбіцыі ў пэўныя моманты працавалі і на захаванне самой дзяржавы.
Кебіч быў іншым. Яго было значна прасцей інтэграваць у маскоўскую сістэму. І калі чалавек не мае ў галаве выразнай візіі незалежнай Беларусі, калі ён усё жыццё думае катэгорыямі саюзнага цэнтра, Госплана і старой намэнклятуры, чакаць ад яго раптам нацыянальнай дзяржаўніцкай трансфармацыі — гэта ўжо не аналіз гісторыі, а мроя.
Кошт Кебіча для Крамля быў істотна меншы чым кошт Лукашэнкі.
Але ёсць яшчэ адно, значна больш непрыемнае і склаланае пытанне. Можа, праблема была не толькі ў Лукашэнку і не толькі ў Кебічы?
Чаму дэмакраты ў 1994 годзе пайшлі трыма калонамі?
Чаму не здолелі прапанаваць грамадству адзіны праект будучыні?
Чаму страцілі столькі магчымасцяў у першыя гады незалежнасці?
Вось гэта і трэба сёння аналізаваць, а не ствараць міф пра «добрага Кебіча», які нібыта мог выратаваць Беларусь.
І галоўныя высновы:
📌І Лукашэнка, як паказаў час, і Кебіч былі тупіком і катастрофай для Беларусі.
Проста з адным гэты тупік цягнецца ўжо больш за трыццаць гадоў, а з другім, на маё глыбокае перакананне, ён мог бы завяршыцца значна хутчэй — стратай рэальнай незалежнасці і поўнай інкапарацыяй Беларусі ў Расію.
Таму сёняшняга Лукашэнку не варта выкарыстоўваць для адбельвання ўчарашняга Кебіча.
📌Трэба нарэшце разабрацца з сістэмнымі памылкамі, якія зрабілі самі дэмакраты (і я ў тым ліку) у 1990-я.
Бо калі мы не зробім гэтага аналізу, мы рызыкуем зноў паўтарыць тыя ж памылкі — толькі ўжо ў іншай гістарычнай сітуацыі.
Далучайся да нас, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
#гісторыя #беларусь #думаць #аналіз #дыскусія #чалавекбудзільнік
Калі б у 1994 годзе перамог не Лукашэнка, а Кебіч, ці было б лепш?
Мой калега Сяргей Навумчык катэгарычна адказвае: так!
Я з такой жа катэгарычнасцю кажу: не!
Калі адказваць на гэтае пытанне адным сказам, то маё глыбокае перакананне такое: калі б у 1994 годзе перамог Кебіч, сёння Беларусь магла б быць 90-м суб’ектам РФ. А беларуская эканоміка цалкам працавала б на вайну ва Украіне, і беларускія сем’і атрымлівалі б пахаванкі з пуцінскай вайны.
Чаму?
Кебіч быў арганічнай часткай старой савецкай намэнклятуры. Не проста па біяграфіі — ён быў сфармаваны гэтай сістэмай да самага нутра. Ён узначальваў Дзяржплан БССР, і яго палітычнае мысленне заставалася мысленнем чалавека савецкай палітычнай і гаспадарчай сістэмы.
Яго мадэль Беларусі можна апісаць вельмі проста: узяць валізку з “Белавежкай”, сесці ў самалёт і ляцець у Крэмль і Госплан, каб вырашаць усе пытанні. Ра іншаму ён і не ўяўляў.
Вось у гэтым і быў увесь сэнс яго бачання Беларусі: не як самастойнай дзяржавы, якая сама вызначае сваю будучыню, а як часткі вялікай эканамічнай і палітычнай сістэмы, цэнтр якой знаходзіцца ў Маскве.
І тут я б параіў проста пачытаць самога Кебіча. У 2008 годзе выйшла яго аўтабіяграфічная кніга «Искушение властью: из жизни премьер-министра». Гэта не інтэрпрэтацыя яго палітычных апанентаў. Гэта яго ўласная рэфлексія пра сябе, сваю эпоху і сваю палітычную дзейнасць.
І гэта вельмі паказальная кніга. У ёй выразна адчуваецца настальгія па Савецкім Саюзе, шкадаванне пра яго распад і перакананне, што гэта была вялікая гістарычная памылка. Сам Кебіч ясна і недвухсэнсоўна адказаў, што б ён зрабіў калі б выйграў у 1994 годзе!
Больш за тое, ужо ў 1993 годзе, менавіта пры Кебічы, Беларусь ужо маршыравала шляхам паглыблення ваеннага, эканамічнага і палітычнага збліжэння з Расіяй. Узгадаем АДКБ, спробы ўвесці расейскі рубль.
Так, Кебіч быў значна менш амбітны за Лукашэнку. І вось тут — парадокс.
Менавіта гэта магло быць для Беларусі яшчэ больш небяспечным.
Так, Лукашэнка хворы на ўладу. Ён не хацеў аддаваць яе ні Маскве, ні камусьці яшчэ. Калі яму даводзілася канфліктаваць з Расіяй, ён рабіў гэта не за беларускую незалежнасць, а за сваё права быць адзіным уласнікам Беларусі.
Але ў выніку гэтыя асабістыя амбіцыі ў пэўныя моманты працавалі і на захаванне самой дзяржавы.
Кебіч быў іншым. Яго было значна прасцей інтэграваць у маскоўскую сістэму. І калі чалавек не мае ў галаве выразнай візіі незалежнай Беларусі, калі ён усё жыццё думае катэгорыямі саюзнага цэнтра, Госплана і старой намэнклятуры, чакаць ад яго раптам нацыянальнай дзяржаўніцкай трансфармацыі — гэта ўжо не аналіз гісторыі, а мроя.
Кошт Кебіча для Крамля быў істотна меншы чым кошт Лукашэнкі.
Але ёсць яшчэ адно, значна больш непрыемнае і склаланае пытанне. Можа, праблема была не толькі ў Лукашэнку і не толькі ў Кебічы?
Чаму дэмакраты ў 1994 годзе пайшлі трыма калонамі?
Чаму не здолелі прапанаваць грамадству адзіны праект будучыні?
Чаму страцілі столькі магчымасцяў у першыя гады незалежнасці?
Вось гэта і трэба сёння аналізаваць, а не ствараць міф пра «добрага Кебіча», які нібыта мог выратаваць Беларусь.
І галоўныя высновы:
📌І Лукашэнка, як паказаў час, і Кебіч былі тупіком і катастрофай для Беларусі.
Проста з адным гэты тупік цягнецца ўжо больш за трыццаць гадоў, а з другім, на маё глыбокае перакананне, ён мог бы завяршыцца значна хутчэй — стратай рэальнай незалежнасці і поўнай інкапарацыяй Беларусі ў Расію.
Таму сёняшняга Лукашэнку не варта выкарыстоўваць для адбельвання ўчарашняга Кебіча.
📌Трэба нарэшце разабрацца з сістэмнымі памылкамі, якія зрабілі самі дэмакраты (і я ў тым ліку) у 1990-я.
Бо калі мы не зробім гэтага аналізу, мы рызыкуем зноў паўтарыць тыя ж памылкі — толькі ўжо ў іншай гістарычнай сітуацыі.
Далучайся да нас, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
#гісторыя #беларусь #думаць #аналіз #дыскусія #чалавекбудзільнік
Telegram
Еўрапейскі Дыялог
“Еўрапейскі Дыялог” гэта канал пра дзейнасць невялікай арганізацыі з вялікімі мэтамі і задачамі. Якімі?!
👉Вяртанне Беларусі да дэмакратыі.
👉Уступленне Беларусі ў Еўрапейскі Звяз.
Мы будзем распавядаць, што мы робім, каб прыблізіць гэты час.
👉Вяртанне Беларусі да дэмакратыі.
👉Уступленне Беларусі ў Еўрапейскі Звяз.
Мы будзем распавядаць, што мы робім, каб прыблізіць гэты час.
🔥2
🇱🇹 Літва і Беларусь: адна стартавая пляцоўка — розныя каардынаты
Падчас паседжання экспертнага клуба «Прафесійна аб актуальным» Цэнтра «Еўрапейскі дыялог» удзельнікі паспрабавалі адказаць на некалькі пытанняў:
❓Чаму ў пачатку і сярэдзіне 1990-х Літва і Беларусь знаходзіліся прыкладна на адной стартавай пляцоўцы, а сёння апынуліся ў зусім розных каардынатах?
❓Якія рашэнні і памылкі 1990-х вызначылі гэты розны шлях?
Беларускія спікеры аналізавалі памылкі дэмакратычнай супольнасці, а літоўскія эксперты — фактары, якія дазволілі Літве іх пазбегнуць.
💬 Анатоль Лябедзька вылучыў тры ключавыя памылкі беларусаў.
1️⃣ Не сфармулявалі стратэгічную мэту.
Літоўская палітычная эліта ад пачатку выразна сказала: Літва ідзе ў Еўрапейскі саюз і НАТА.
Беларуская дэмакратычная супольнасць галоўнай мэтай зрабіла барацьбу з партыйна-савецкай наменклатурай.
На думку Лябедзькі, гэта была стратэгічная памылка, наступствы якой Беларусь адчувае і сёння.
2️⃣ 1992 год — 450 тысяч подпісаў і страчаная магчымасць.
У 1992 годзе каля 450 тысяч беларусаў паставілі подпісы за роспуск Вярхоўнага Савета.
Гэта быў пік даверу да дэмакратычных сіл. Але палітычнага рашэння не дажалі — Вярхоўны Савет не распусцілі.
Калі б тады адбыліся выбары, склад парламента мог быць прынцыпова іншым — з больш моцным прадстаўніцтвам дэмакратычных сіл.
3️⃣ 1996 год — не выкарысталі сітуацыю двухуладдзя.
Беларускія дэмакраты змаглі запусціць працэдуру імпічменту Лукашэнкі. У краіне фактычна склалася сітуацыя двухуладдзя.
Але і тады, лічыць Лябедзька, «не дажалі» і не здолелі выціснуць з сітуацыі максімум.
Пасля гэтага Лукашэнка атрымаў новыя магчымасці для ўмацавання і інвеставання ў дыктатуру.
🎯 Галоўны вынік дыскусіі: гісторыя не складаецца толькі з аб’ектыўных абставінаў. Яна складаецца і з палітычных рашэнняў — і з магчымасцяў, якімі ў патрэбны момант скарысталіся альбо якімі не скарысталіся.
Літва выкарыстала свае гістарычныя вокны магчымасцяў. Беларусь — не.
Але галоўнае пытанне сёння: ці зможам мы не паўтарыць памылкі 1990-х, калі наступнае акно магчымасцяў адкрыецца?
#Беларусь #Літва #ЕўрапейскіДыялог #ПрафесійнаАбАктуальным #Дэмакратыя #Незалежнасць #ЕС #НАТА #Гісторыя
Падчас паседжання экспертнага клуба «Прафесійна аб актуальным» Цэнтра «Еўрапейскі дыялог» удзельнікі паспрабавалі адказаць на некалькі пытанняў:
❓Чаму ў пачатку і сярэдзіне 1990-х Літва і Беларусь знаходзіліся прыкладна на адной стартавай пляцоўцы, а сёння апынуліся ў зусім розных каардынатах?
❓Якія рашэнні і памылкі 1990-х вызначылі гэты розны шлях?
Беларускія спікеры аналізавалі памылкі дэмакратычнай супольнасці, а літоўскія эксперты — фактары, якія дазволілі Літве іх пазбегнуць.
💬 Анатоль Лябедзька вылучыў тры ключавыя памылкі беларусаў.
1️⃣ Не сфармулявалі стратэгічную мэту.
Літоўская палітычная эліта ад пачатку выразна сказала: Літва ідзе ў Еўрапейскі саюз і НАТА.
Беларуская дэмакратычная супольнасць галоўнай мэтай зрабіла барацьбу з партыйна-савецкай наменклатурай.
На думку Лябедзькі, гэта была стратэгічная памылка, наступствы якой Беларусь адчувае і сёння.
2️⃣ 1992 год — 450 тысяч подпісаў і страчаная магчымасць.
У 1992 годзе каля 450 тысяч беларусаў паставілі подпісы за роспуск Вярхоўнага Савета.
Гэта быў пік даверу да дэмакратычных сіл. Але палітычнага рашэння не дажалі — Вярхоўны Савет не распусцілі.
Калі б тады адбыліся выбары, склад парламента мог быць прынцыпова іншым — з больш моцным прадстаўніцтвам дэмакратычных сіл.
3️⃣ 1996 год — не выкарысталі сітуацыю двухуладдзя.
Беларускія дэмакраты змаглі запусціць працэдуру імпічменту Лукашэнкі. У краіне фактычна склалася сітуацыя двухуладдзя.
Але і тады, лічыць Лябедзька, «не дажалі» і не здолелі выціснуць з сітуацыі максімум.
Пасля гэтага Лукашэнка атрымаў новыя магчымасці для ўмацавання і інвеставання ў дыктатуру.
🎯 Галоўны вынік дыскусіі: гісторыя не складаецца толькі з аб’ектыўных абставінаў. Яна складаецца і з палітычных рашэнняў — і з магчымасцяў, якімі ў патрэбны момант скарысталіся альбо якімі не скарысталіся.
Літва выкарыстала свае гістарычныя вокны магчымасцяў. Беларусь — не.
Але галоўнае пытанне сёння: ці зможам мы не паўтарыць памылкі 1990-х, калі наступнае акно магчымасцяў адкрыецца?
#Беларусь #Літва #ЕўрапейскіДыялог #ПрафесійнаАбАктуальным #Дэмакратыя #Незалежнасць #ЕС #НАТА #Гісторыя
🔥2
Чарговае паседжанне Экспертнага Клуба "Прафесійна аб актуальным" Цэнтра “Еўрапейскі Дыялог” праз фотааб’ектыў📸
Тэма: "35 гадоў дзяржаўнай незалежнасці Беларусі: два шляхі — Літва і Беларусь"!
Далучайся да нас, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
Тэма: "35 гадоў дзяржаўнай незалежнасці Беларусі: два шляхі — Літва і Беларусь"!
Далучайся да нас, тут вучаць ДУМАЦЬ🤝 https://t.me/European_Dialog
❤1
Forwarded from Наша Ніва
Лябедзька: Ці лепш было б, каб у 1994‑м годзе Лукашэнку перамог Кебіч? Не!
«Калі б у 1994 годзе перамог не Лукашэнка, а Кебіч, ці было б лепш? Мой калега Сяргей Навумчык катэгарычна адказвае: так! Я з такой жа катэгарычнасцю кажу: не!» — піша былы дэпутат Вярхоўнага Савета 12‑га склікання Анатоль Лябедзька, які на выбарах 1994 года ўваходзіў у каманду Аляксандра Лукашэнкі.
https://nashaniva.com/403361
Без VPN — https://storage.googleapis.com/nashaniva-by/read.html?page=/403361
«Калі б у 1994 годзе перамог не Лукашэнка, а Кебіч, ці было б лепш? Мой калега Сяргей Навумчык катэгарычна адказвае: так! Я з такой жа катэгарычнасцю кажу: не!» — піша былы дэпутат Вярхоўнага Савета 12‑га склікання Анатоль Лябедзька, які на выбарах 1994 года ўваходзіў у каманду Аляксандра Лукашэнкі.
https://nashaniva.com/403361
Без VPN — https://storage.googleapis.com/nashaniva-by/read.html?page=/403361
🔥1
Самое интересное в сравнении
1. ВВП двух стран практически одинаковый.
Литва — около $95,2 млрд, Беларусь — $93,4 млрд. Разница всего около 2%.
Но население Беларуси примерно в 3,15 раза больше.
Отсюда и колоссальная разница в ВВП на человека:
🇱🇹 Литва — $32 959
🇧🇾 Беларусь — $10 279
То есть ВВП на одного жителя Литвы примерно в 3,2 раза выше, чем в Беларуси.
2. Минимальная зарплата отличается почти в 5 раз.
€1 038 в Литве против примерно €215 в Беларуси.
3. Средняя зарплата отличается примерно в 3 раза.
€2 410 в Литве против примерно €790 в Беларуси.
4. А пенсии — примерно в 2,3 раза.
€668 в Литве против примерно €287 белорусской средней пенсии по возрасту в декабре 2025 года.
И получается очень показательная картина: при почти одинаковом размере экономики двух стран Литва с населением менее 3 млн человек имеет доходы и ВВП на человека в несколько раз выше, чем Беларусь с населением более 9 млн.
1. ВВП двух стран практически одинаковый.
Литва — около $95,2 млрд, Беларусь — $93,4 млрд. Разница всего около 2%.
Но население Беларуси примерно в 3,15 раза больше.
Отсюда и колоссальная разница в ВВП на человека:
🇱🇹 Литва — $32 959
🇧🇾 Беларусь — $10 279
То есть ВВП на одного жителя Литвы примерно в 3,2 раза выше, чем в Беларуси.
2. Минимальная зарплата отличается почти в 5 раз.
€1 038 в Литве против примерно €215 в Беларуси.
3. Средняя зарплата отличается примерно в 3 раза.
€2 410 в Литве против примерно €790 в Беларуси.
4. А пенсии — примерно в 2,3 раза.
€668 в Литве против примерно €287 белорусской средней пенсии по возрасту в декабре 2025 года.
И получается очень показательная картина: при почти одинаковом размере экономики двух стран Литва с населением менее 3 млн человек имеет доходы и ВВП на человека в несколько раз выше, чем Беларусь с населением более 9 млн.
👍2🔥1