Esteghlal 365

بر سر این خاک، همیشه دو قبیله بوده‌اند؛ یکی آن‌ها که وطن را سنگر کرده‌اند تا پشتش گلوله بخورند،
و یکی آن‌ها که وطن را سپر کرده‌اند تا پشتش قایم شوند.

علیرضا فغانی، همان داور بی‌پروا و سربلندی که قضاوت را تا مرز فینال جام جهانی باشگاه‌ها رساند، قربانی همان قبیله دوم شد؛ قبیله‌ای که رییس کمیته داورانش، دستی در فساد و پایی در زندان داشت و طبعاً تاب درخشیدن کسی جز خویش و قماش خویش را نداشت. نخبه‌سوزی در این سرزمین نه یک حادثه، که یک رسم است؛ رسمی موروثی، که آتش را به ریشه‌ها می‌زند و خاکستر را بر سر بام‌ها نگه می‌دارد.

امروز، همان فغانی که او را از خاکش راندند، در مهم‌ترین فینال جهان، سوت را به صدا درآورد. نه به نام ما، که به نام کشوری دیگر؛ همان کشوری که هدیه افشاریان و رفقا را قدر دانست، و حالا داورش نامزد قضاوت فینال جام‌جهانی است! و حالا؟ جماعتی پیدا شده‌اند که با پرچم وطن‌دوستی، شریان رگ گردن پاره می‌کنند، چون او — اسیر پروتکل‌های بین‌المللی — با مردی دست داده که سال‌هاست نامش هیزم خطابه‌های رسمی بوده است.

عجیب نیست؟ رئیس‌جمهور خودتان دنبال صلح جهانی با ترامپ است و شما دم نمی‌زنید.
سیاستمدارانتان مذاکره پشت مذاکره می‌کنند و شما تکبیر می‌فرستید. اما فغانی، یک داور، باید وسط زمین فوتبال، قاعده تشریفات را زیر پا بگذارد و احتمالا همان‌جا به ترامپ سیلی بزند، تا ثابت شود وطنی است! ای دلیران میدان مجازی، ای عاشقان پاره‌وقت پرچم، وقتی بهترین‌ها را راندید، وقتی وطن را تنگ‌تر از دایره خودتان دیدید، چه انتظاری دارید جز آن‌که بی‌مایگان بمانند و نخبه‌ها بروند؟

وطن فقط خاک نیست؛ وطن، آدم‌هایش‌اند. وقتی انسان‌هایش را به دست فراموشی و تعصب سپردید، پرچم را هم باید بر مزار شرافت بگذارید.
این سرزمین را نه دشمنان بیرونی، که بی‌وطنی خودی‌ها و حماقت دوستانشان ویران کرده است.
و چه سهمگین است غربتی که از تبعید آغاز نمی‌شود،
از طرد در وطن آغاز می‌شود.

فرزاد نیکقدم
@Esteghlal365

🏳

Please open Telegram to view this post