چون دیدنِ رنج لزوماً به معنای تواناییِ واکنش نشان دادن نیست. اتفاقاً یکی از ترسناک‌ترین ویژگی‌های انسان این است که می‌تواند به چیزهایی که در ابتدا غیرقابل‌تحمل‌اند، عادت کند

وقتی یک اتفاق بارها تکرار شود، ذهن کم‌کم آن را از «فاجعه» به «بخشی از زندگی» تبدیل می‌کند

اگر آدم بارها اعتراض کند و هیچ تغییری نبیند، ممکن است به این نتیجه برسد که «کاری از من برنمی‌آید». بعد حتی وقتی امکان واکنش دارد هم دست به کار نمی‌شود

وقتی صد نفر شاهد یک اتفاق‌اند، هر نفر ممکن است فکر کند: «یکی دیگر حتماً کاری می‌کند.» نتیجه؟ هیچ‌کس کاری نمی‌کند