♦️ناامنی و تبعیض؛ مزد زنان کشاورز مغانی
یادداشتی از سونیا چراغی✍🏻

🔹زنان کارگر بخش کشاورزیِ مغان تقریبا در تمامی فصول سال بنابه دلایل مختلف اقتصادی و فرهنگی پا به پای مردان در مزارع دشت مغان مشغول کار کشاورزی‌اند. اما این زنان کارگرانی با حداقل حق و حقوق‌اند، زیرا خلاهای قانونی موجود در حوزه زنان، تبعیض جنسیتی و فرهنگ مردسالارانه حاکم بر جامعه، زمینه را برای نقض حقوق زنان و ستم و بهره‌کشی مضاعف از کارگران زن فراهم کرده است.

🔹زنان کارگر کشاورزی مغان به سبب عدم نظارت قانونی و به دنبال آن عدم وجود توافق کتبی و حقوقی، با وجود کار برابر، گاهی دستمزد کمتری نسبت به مردان دریافت می‌کنند. همچنین به علت اجرایی نشدن قوانین مربوط به محیط کار، این زنان از ابعاد مختلف امنیت، از جمله امنیت شغل و امنیت از آزار در محیط کار محرومند. این زنان نیز به‌سان اکثر زنان شاغل، از خطر تجاوز و آزار جنسی مصون نیستند و ترس از احتمال وقوع آن، آرامش در محیط کار را از آنها سلب می‌کند.

🔹همچنین در صورت وقوع آزار جنسی اعم از کلامی و غیرکلامی، به دلیل ترس از دست دادن شغل و وجود فرهنگ نکوهش قربانی به جای متجاوز، از گزارش مورد آزار جنسی اجتناب می‌‌کنند که اضطراب زیان‌بار ناشی از آن، احتمال ابتلا به بیماری‌های روانی را در این گروه از زنان افزایش می‌دهد.

🔹از آنجاییکه در جوامع مردسالار، کار خانگی و مراقبت از فرزندان به عنوان مسئولیت فردی زن در نظر گرفته می‌شود، زنان کارگر کشاورزی پس از ترک محیط کار، ساعت‌هایی طولانی را صرف انجام چنین اموری می‌کنند. انجام کار سنگین کشاورزی در کنار کار خانگی، زنان کارگر کشاورزی را میزبان بیماری‌های مختلفی همچون آرتروز و دیسک کمر به علت خم‌ و راست شدن‌های مداوم، پارونیشیا و التهاب اطراف ناخن به علت تماس دست با خاک آلوده به باکتری و قارچها، بیماری‌های معده و گوارشی به علت خم‌ شدن‌های طولانی مدت و... کرده است.

🔹هزینه‌های بالای درمان و عدم تعلق بیمه سلامت به زنان کارگر کشاورزی، اغلب مانع مراجعه آنها به مراکز بهداشتی درمانی می‌شود. با دایر کردن نهادهای پیگیر سلامت و بهداشت و درمان زنان کشاورز، تعلق بیمه سلامت و حق بازنشستگی، برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری درست، توسعه امکانات آموزشی، فرهنگ‌سازی، ریشه‌کنی باورهای نادرست از اشتغال زنان و... می‌توان از بسیاری از مشکلات زنان کارگر کشاورزی کاست.

yun.ir/kgh9d4

@Environment_Chinar

🔹تصاویری که به دست چینار رسیده، تخریب «اوروان دره‌سی» روستای بالسین (بالیسین) از توابع شهرستان میانه در استان آذربایجان شرقی با بولدوزر توسط تخریبگران محیط زیست را نشان می‌دهد.

🔹به گزارش چینار «اوروان دره‌سی» روستای بالسین از توابع شهرستان میانه که دارای پوشش گیاهی بسیار غنی و مناظر بکری می‌باشد، با بولدوزر توسط تخریبگران محیط زیست تخریب شد. همچنین سال گذشته نیز بسیاری از درختان «اوروان دره‌سی» که مابین روستای بالسین و برزلیق (برزی) شهرستان میانه قرار دارد توسط تخریبگران محیط زیست قطع شده بود.

🔹به گفته شاهدان عینی و اهالی روستا عده‌ای با قصد احداث باغ در این دره، درختانش را قطع و سپس با بولدوزر اقدام به راه‌سازی در آنجا نموده‌اند. گفتنی است در ابتدای اوروان دره‌سی روستای بالسین آبشاری به نام «هازار» نیز وجود دارد که موجب جذب گردشگران بسیاری به این منطقه می‌شد.

🔹روستای بالسین میانه از توابع بخش کندوان شهرستان میانه و حدود ۲۵ کیلومتری شهر میانه در استان آذربایجان شرقی واقع شده است.

@Environment_Chinar

آسالیم-خالخال آراسینداکی پونل مئشه‌لیک‌لری

ویدئو: لیلا بابائی

@Environment_Chinar

♦️سدی که سد راهمان شد
یادداشتی از امین جودت خواجه✍

🔹سال ۱۳۷۳ در مراسم افتتاح شهرداری خواجه، علی عبدالعلی‌زاده –استاندار وقت آذربایجان شرقی- از احداث سد شهید مدنی و تبدیل شهر خواجه به شهرک ساحلی و توریستی خبر داد. بر این اساس مدت قریب به ۷ سال معامله‌ی ملکی تعطیل و پروژه‌های ساختمانی راکد ماندند؛ مردم بلاتکلیف بود و اقتصاد شهر از رونق افتاد. این در حالی‌ست که شهرهایی که همزمان با خواجه صاحب شهرداری شده بودند پیشرفت‌های چشمگیری کردند.

🔹به بهانه‌ی مدفون شدن خواجه در زیر آب، شهرک صنعتی که قرار بود در مجاورت شهر خواجه احداث گردد، ۳۰ کیلومتر دورتر از خواجه و در روستای بیلوئردی احداث گردید. اقتصاد شهر خواجه روز‌به‌روز پس رفت و اما اقتصاد روستای بیلوئردی تقویت گردید.

🔹نزدیک ۳۰ کارخانه‌ی آجرپزی شهر خواجه که در هر کدام قریب به ۳۰۰ کارگر بومی و غیر بومی مشغول کار بودند، به‌مرور تعطیل و این افراد از روی ناچاری به حاشیه‌ی شهرهای بزرگ همچون تبریز و تهران روی آورده و شغل‌های کاذب پیشه کردند.

🔹شرکت آب منطقه‌ای استان آذربایجان شرقی با شگرد به زیر آب رفتن شهر، زمین‌های زراعی و املاک را از دست مردم خارج کردند؛ و درنتیجه‌ی رکود اقتصادی، مردم به‌ناچار و از روی بی‌درآمدی ملک‌ها و زمین‌های زراعی خود را به هر قیمت ناچیزی که حتی آن موقع قیمت یک‌ متر مربع زمین برابر با نیم‌متر مربع نایلون پلاستیکی هم نبود، به آب منطقه‌ای فروختند. مردمی که زمین‌های زراعی و حتی مسکونی خود -که کل دارایی آنها بود- را از دست داده بودند مهاجرت به شهرهای دیگر را برگزیدند. به قولی اکثر این افرادی که عمر خود را در کشاورزی و کسب این زمین‌ها صرف کرده بودند دق‌مرگ شدند.

🔹بعد از حدود ۲۰ سال درست زمانی‌که همه‌ی زمین‌ها از تملک مردم خارج و نصف شهر به خرابه تبدیل شده بود شایعه‌ی منتفی شدن آبگیری سد شهید شهید مدنی به بهانه‌های مختلفی نظیر خشک شدن دریاچه اورمیه و یا مواجه سد با مشکل تملک مخزن از سوی دولت‌مردان به حقیقت تبدیل شد. ‌راه قدیمی تبریز-اهر کارکرد خود را از دست داد، پل تاریخی ونیار یادگار ادوار صفوی تخریب گشت و جان هزاران آذربایجانی بی‌گناه در جاده مرگ اهر-تبریز تباه شد.

🔹جالب آنکه خود روستای ونیار نیز به دلیل امورات احداث سد خالی از سکنه گردید. اکنون نه شهرک ساحلی در کار است، نه دیگر کشاورزی جریان دارد و نه زمینی متعلق به مردم است که دوباره کار کشاورزی و دام‌داری را شروع کنند.
این مطلب قبلا در صفحه اینستاگرام امین جودت منتشر شده بود.
https://yun.ir/ertxja

@Environment_Chinar