خودشیفته، جایی برای ابرازِ وجودِ طرف مقابل باقی نمی‌گذارد. اصلا او وارد رابطه می‌شود تا فضایی امن و اختصاصی برای ابرازِ خودش داشته باشد.
در جهانِ خودشیفته، هیچ جایی برای احساسات، نیازها، خواسته‌ها، مسائل و مشکلاتِ "دیگری" وجود ندارد؛ این‌جا فقط "من" مهم و معتبر است - یک منِ متورم-.
"تو" فقط و فقط مخاطبِ منفعلِ "من" هستی. تا زمانی که من شانس و فرصت ابراز خودم و شنیده شدن را دارم، هستم، و اگر مساله‌ای مهم‌تر از "من" وجود داشته باشد، نیستم.
در واقع شما تا زمانی که در فضای مورد علاقه‌ی خودشیفته قرار دارید، همه چیز عالی به نظر می‌رسد، اما کافی‌ست شروع کنید به ابراز خود و مسائل مربوط به خودتان، آن‌گاه با کم‌ترین میزانِ همدلی و صمیمیت مواجه می‌شوید. انگار کارکردهای شناختی/عاطفیِ خودشیفته، در فضای خارج از "من" از کار می‌افتند.
مساله در خودشیفتگی، شیفته‌ی خود بودن نیست، مساله نادیده گرفتنِ کاملِ دیگری است.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

ترس از رها شدن و تنها ماندن، هم‌واره پیچیده و تنیده در مشکلات و ترس‌های دیگر است:

من رها خواهم شد چون بی‌ارزش و دوست‌نداشتنی هستم، و هر رهایی تاییدی‌است بر بی‌ارزشی و دوست‌داشتنی نبودن من.

من رها خواهم شد و تمام نیازهای عاطفی/روانی من بی‌پاسخ باقی خواهد ماند و برای همیشه در تنهایی، از عشق و نوازش و توجه محروم خواهم ماند.

من رها خواهم شد و چون ناتوان، وابسته و بی‌کفایتم، به تنهایی از پس زندگی و مشکلاتم برنخواهم آمد.

هر یک از این صُوَر، مسیرهای درمانی خاص خود را دارند. ترس‌های عمیق این‌چنینی، مانند کلاف‌های درهم و با گره‌های کور هستند و برای حل و فصل‌شان، درمان‌گران باید این پیچیدگی‌ها را کشف و گره‌ها را تک‌به‌تک باز کنند.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

اولین و بزرگ‌ترین فریب را از مادرم خوردم.
زمانی که نوزاد بودم، تا گرسنه شدم مرا تغذیه کرد، تا گریه کردم مرا به آغوش گرفت، تا دردی داشتم تسکین من شد، هربار خندیدم به روی من لبخند زد و مرا بوسید و باعث شد من گمان کنم جهان هم همین‌گونه با من رفتار خواهد کرد.

اما جهان، طور دیگری بود؛ راه و رسم مادرانه نداشت.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

@dourha_ensani

چرا نمی‌توانیم تصمیم بگیریم؟
(چهار ویژگیِ تصمیم‌نگیرها!)

دکتر پرستو امیری
منبع: روزنامه خراسان


اغلب ما با اهمال‌کاری آشنا هستیم اما بیشتر آن را در مورد انجام کارها و فعالیت‌ها شنیده‌ایم.
معمولا افراد نگران، کمال‌گراها و وسواسی‌ها کارهای‌شان را به تعویق می‌اندازند. حتی آدم های معمولی هم از اهمال‌کاری شکایت دارند.

اما جالب است که بدانید اهمال‌کاری فقط در مورد انجام کارها نیست، بلکه افراد زیادی در “تصمیم گیری و انتخاب” اهمال‌کاری می کنند.

اما چه کسانی و چرا در تصمیم‌گیری اهمال کاری می‌کنند؟
این مساله دلایلی گوناگونی دارد، در این یادداشت کوتاه به چند علت شایع می‌پردازیم.



متن کامل یادداشت را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:

http://dourha.ir/?p=528

هنوز با همه دردم، امیدِ درمان‌ست
که آخری بُوَد آخر، شبان یلدا را ...

سعدی

@engaarr


 

می‌گه: من این‌ها رو از دردهای بی‌نتیجه‌ای که تو زندگی کشیدم یاد گرفتم، نه با مطالعه، نه با نصیحت یا حتی درمان.
یاد گرفتم دردهای بی‌معنا و بی‌نتیجه رو رها کنم.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

کلاس فلسفیِ "مروری انتقادی بر نظریه‌های خوب زیستن" با تدریس دوست خوبم دکتر بابک عباسی، باعث شده با کنجکاوی بیشتری به نحوه‌ی نگرش مراجعان به آن‌چه "خوب یا بدِ زندگی" می‌نامند، دقت کنم.
انگار این نحوه‌ی نگرش و تعبیر، روی شکایت‌ها، رضایت و نارضایتی آدم‌ها از خودشان، دیگران و زندگی مستقیما تاثیرگذار است.
مثلا یک مراجع تمام خوبی یا بدی زندگی‌اش را به داشتن روابط خوب یا بد خلاصه می‌کند؛ دیگری به داشتن دستاوردها و موفقیت‌ها؛ برای مراجع دیگر آن‌چه از آن لذت ببرد خوب است؛ و ...
این نگرش، حتی اگر آدم‌ها مستقیم به آن اشاره نکنند، لابه‌لای کلمات‌ و جملات‌شان، خود را برجسته و نمایان می‌کند. حتی روی بسامد واژه‌هایی که مراجع در اتاق درمان استفاده می‌کند هم تاثیر دارد. مثلا در یک جلسه درمان، یک مراجع بیشتر از کلمه "لذت" استفاده می‌کند وبه طور ضمنی، آن‌چه از آن لذت می‌برد را "خوب" و آن‌چه لذت نمی‌برد را "بد" تعبیر می‌کند؛ مراجع دیگر از کلمه "فایده" ، اگر امری در زندگی "فایده" داشته باشد "خوب" و اگر "فایده" نداشته باشد، "بد" است؛ دیگری از "عشق" و آن دیگری‌ها از "رشد" ، "کمال" ، "موفقیت" ، "خودشناسی" و ...

می‌دانم این سوال هم‌ مانند بسیاری از سوالات اساسی انسان، پرونده‌اش نزد فلسفه، باز و بدونِ پاسخی فیصله‌بخش باقی مانده است، اما می‌خواهم بعد از این، این نگاهِ وام گرفته شده از فلسفه را در جلسات درمانم نگه دارم و از اولین سوالاتی که از مراجعان می‌پرسم این باشد که:
از نظر شما زندگی خوب چه‌جور زندگی‌ای‌ست؟ اگر زندگی‌تان چطور پیش برود آخرسر به خودتان می‌گویید "خوب" زیسته‌ام؟


دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

اتفاقاتِ ناخوشایند تمام می‌شوند؛ هم از نظر واقعیت بیرونی، هم ما از نظر منطقی در ذهن با آن‌ها کنار می‌آییم؛ به خودمان می‌گوییم تمام شد، گذشت، گذشته‌ها گذشته ... اما یک چیزی در ما از آن ماجراها به یادگار می‌ماند؛ هیجاناتِ همراهِ آن‌‌ها تمام نمی‌شوند. خشم‌ها، غم‌ها، ترس‌ها، ناراحتی‌ها، دل‌خوری‌ها، احساس گناه ... با ما می‌مانند و منتظر می‌شوند. منتظر می‌شوند تا زمانی که در یک موقعیت دیگر، روبه‌روی یک آدم دیگر، خودشان را بیرون بریزند.
هرجا با هیجانی نامتناسب با موقعیت مواجه شدید، بدانید که آن هیجان از ماجراهای ناخوشایندِ گذشته‌ها، در روان شما باقی مانده و الان فرصت ابراز پیدا کرده‌ست. به دنبال توجیه هیجان نامتناسب نباشید، به دنبال شناخت، کشف ریشه‌ها و پردازش سالم آن باشید.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

آقای بدشانس!



آقای کتاب‌فروش شصت و شش ساله روی صندلی پشت میز نشسته بود و با لبخند کم‌رنگی روی لب، مشغول مطالعه بود که آقای رضامنش وارد مغازه کتابفروشی شد. بلافاصله پشت سرش خانم فلاحی وارد شد. آقای کتابفروش با لبخندی پررنگ‌تر از جا برخواست.
تا آقای رضا‌منش برود انتهای مغازه نگاهی به اجناس بیاندازد، خانم فلاحی چند برگه کپی داد دست آقای کتابفروش.
آقای کتابفروش در حال تمام کردن کار کپی برگه‌ها و حساب و کتاب‌شان با خانم فلاحی بود، که آقای رضامنش با چند قلم جنس در دستش آمد جلو و جنس‌ها را گذاشت رو پیش‌خوان و گفت لطفا این‌ها را حساب کنید.
آقای کتابفروش با لبخند گفت: چشم اجازه بدهید حساب و کتاب خانم را تمام کنم.
آقای رضامنش زیر لب غر زد که: اما من اول وارد شدم.
خانم فلاحی با لبخند گفت: مشکلی نیست من عجله‌ای ندارم، اول کار ایشان را راه بندازید.
آقای رضامنش با لحن ناراحت‌تری گفت: نه خانم من همه‌جا همین‌طور بدشانسم.
تا این مکالمه‌ی کوتاه تمام شود، آقای کتاب‌فروش، حساب و کتاب خانم فلاحی را تمام کرد و برگه‌ها را تحویلش داد.
خانم فلاحی موقع خداحافظی به آقای رضامنش گفت: مجددا عذرخواهی می‌کنم اگر نوبت شما را گرفتم.
آقای رضامنش زیر ‌لب غرولندی کرد و سرش را با نارضایتی تکان داد.
آقای کتاب‌فروش رفت سراغ اجناس آقای رضامنش و سعی کرد با لحنی دل‌جویانه توضیح دهد که چون شما رفتید انتهای مغاره و فکر کردم انتخاب‌تان طول می‌کشد و کپی‌های خانم هم کم بود، اول کار ایشان را راه انداختم.
آقای رضامنش هم‌چنان با ابروهای درهم و دست‌ها و لب‌های آویزان گفت: نه آقا بحث شما نیست، من همیشه آدم بدشانس و بدبختی‌ایم. همه جا بدشانسی می‌آوردم. این‌جا اول من آمدم اما کار آن خانم اول راه افتاد. صبحی توی نانوایی نانی که به من دادند یک گوشه‌اش سوخته بود، در حالی‌که نان بقیه سالم بود. موقع رانندگی تا به چهارراه می‌رسم، چراغ قرمز می‌شود. در اداره اگر یک‌بار سر جایم نباشم حتما رئیس همان لحظه وارد اتاق می‌شود و ...
تا آقای کتاب‌فروش اجناس را جمع و جور و حساب کتاب کند، آقای رضامنش با جزییات و لحنی عاجزانه، لیستی از انواع بدشانسی‌هایش در زندگی را تعریف کرد.
بعد از حساب و کتاب آقای کتاب‌فروش کیسه اجناس را داد دست آقای رضامنش و بازهم با لبخند و لحنی هم‌دلانه گفت: به هرحال مجددا عذرخواهی می‌کنم.
آقای رضامنش با اخم و دل‌خوریِ بیش‌تری سری تکان داد و موقع بیرون رفتن بازهم زیر لب گفت: نه نه مشکل از بدشناسی و بدبختی من است، از بچگی هم همین‌طور بودم. این‌هم از بدشانسی امروزم در کتابفروشی!
رفت و در را پشت سرش بست.
آقای کتاب‌فروش، نشست روی صندلی و از پشت شیشه‌ی ویترین رفتن آقای رضامنش را نگاه می‌کرد، از پشت سر طوری بود که انگار هنوز داشت زیر لب غر می‌زد و سرش را با نارضایتی تکان می‌داد.
آقای کتاب‌فروش شصت و شش ساله با خودش فکر کرد آدم‌ها چقدر زخم‌های‌شان را دوست دارند. زخم‌شان را می‌گیرند توی دست‌شان و با خودشان به همه‌جا می‌برند و در هر فرصتی آن‌را به بقیه نشان می‌دهند.


پرستو امیری

هرچقدر هم دانا و اهل حساب و کتاب و آینده‌نگر باشم، تا یک‌جایی بیش‌تر نمی‌توانم زنجیره‌ی پیامد‌های تصمیم‌ها و اعمالم را پیش‌بینی کنم؛ تازه در مسیر اجرای تصمیمات و اعمالم، عوامل دیگری نیز وارد ماجرا می‌شوند که ممکن است مسیر پیش‌بینی‌شده‌‌ام را زاویه‌دار کنند و به سمت دیگری ببرند.

ناامید شوم؟
دست از تصمیم‌گیری بردارم و خود را به قضا و قدر بسپارم؟
بدون فکر و آینده‌نگری تصمیم‌گیری کنم؟
از ترس عواقب پیش‌بینی نشده، دست به هیچ اقدامی نزنم؟
تا زمانی که از تمام زنجیره‌ی پیامدهای تصمیمم مطمئن نشدم، دست به هیچ کاری نزنم؟

هرگز!!!

من کار خودم را می‌کنم، تلاش می‌کنم تصمیمات درست بگیرم، قدم‌های درست بردارم، بعد از آن نیز هرچه پیش آمد، خودم را سرزنش نخواهم کرد، اگر بتوانم پیامدهای نخواستنی را حل خواهم کرد، وگرنه انعطاف‌پذیر و پذیرای پیامدهای پیش‌بینی‌ناپذیر خواهم بود.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

انسان در ابتدایی‌ترین سطح آگاهی، تنها از بدن خود آگاه است و این آگاهی نیز تنها به درکِ دوگانه‌ی درد یا لذت، محدود است.
بهتر است این‌گونه بگویم:
در ابتدا فقط بدن بود و درد و لذتی که در قلمروی آن مدام درحال جنگیدن بودند.

اما، آیا بعدترها، با پیچیده شدن آگاهی، تمام هیجانات دیگر (خشم، اضطراب، غم، شادی، محبت و ...)، و حتی لشکری از افکار و اعمال هم، در قلمروی بدن، و به خدمت دو امپراطورِ درد و لذت درنیامدند؟؟




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

انسان از یک جایی به بعد، به جای "دشمن" پنداشتن انسانی دیگر، به او "علاقه‌ی اجتماعی" پیدا کرد.
علاقه اجتماعی به غریبه‌ها، گونه‌ی تکامل یافته‌ی نوع‌دوستیِ خویشاوندی (خونی) بود. -هرچند این غریبگی کم‌کم حولِ اشتراکاتِ غیرخونی، نوع تازه‌ای از خویشی را به‌وجود آورد، که بحث دیگری‌ست.-

در مغز، اندروفین‌ها و اکسی‌توسین موظف شدند در مواجهه با یک انسان غریبه، به‌جای سیستم تهدید و خطر، میل به مراقبت را بیدار کنند.
و عصب واگ میلین‌دار، عهده‌دارِ پشتیبانی از رفتارهای بین فردی، مانند وابستگی اجتماعی، مراقبت و همکاری شد.

اما، تمام این‌ تغییرات نورولوژیکی، در یک بستر "روانی" صورت گرفت، در بستر دلبستگی و توانایی والد در تسکین و مراقبت از کودک.

گویی در طول تکامل، بدنِ انسان با تمام قوا در خدمت و فرمان‌بردارِ روانِ او بوده است.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

@dourha_ensani

با زخم‌های روان‌مان چه‌کار کنیم؟

علی اشکان نژاد


زخم، از جغرافیای روان انسان، دور نیست. انسان به واسطه ی انسان بودن و در ارتباط با انسان های دیگر بودن، زخمی خواهد شد، حتی در بهترین شرایط محیطی و تربیتی. هرچقدر مراقبت کنیم، هر چقدر موانع قوی تری برای عدم مواجهه با زخم پیش بینی کنیم و تدارک ببینیم، راه به جایی نخواهیم برد؛ ما زخمی خواهیم شد.
شاید گمان کنید که زخم ها می آیند و راه پیدا می کنند و به هر طریقی به ما می رسند. اما به نظر می رسد این ماییم که در پنهان‌گاه روان خود، زخم را جستجو می کنیم و در نهایت به چنگ می آوریم!
ملاقات با زخم، اشتهای روان ما است. حضور درد و رنج، برای ما خوشایند است. و همنشینی با او آرزو است. چرا که مرهم دلپذیر، همیشه و تنها، پس از رنج، نصیب ما شده است.
اما ما با زخم های مان چه می کنیم؟
در روش زندگی مان، برای ابراز، نوازش یا درمان جویی، چه چاره ای داریم؟
از نظر نویسنده به نظر می رسد مواجهه ی ما با زخم های مان، دست کم سه صورت دارد، که هر چه از صورت اول به صورت سوم حرکت کنیم، طنزش کمتر، و زیبایی آن بیشتر می شود!

متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:

http://dourha.ir/?p=545

در کودکی شنیده نمی‌شد.
همشیری داشت که تمام توجه‌ها را به خود اختصاص داده بود و او، به ناچار به حاشیه رانده و نامرئی شده بود.
در بزرگ‌سالی، به‌قدری زیبا و گوش‌نواز ساز می‌زد و آواز می‌خواند که در جمع، هیچ صدایی جز صدای او شنیده نمی‌شد.


دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr


(با زخم‌های روان‌مان چه می‌کنیم؟)

چند نکته‌ی تکاملی درباره‌ی موضوع "غیرت"



1- حسادت جنسی یا غیرت در میان حیواناتی که از طریق لقاح داخلی تولید مثل می‌کنند وجود دارد، مانند انسان‌ها. کارکردِ تکاملیِ غیرت در مردان، اطمینان از انتقال ژن خود و تامین منابع برای فرزندان زیستی خودشان (قطعیت پدری) است.
.
2- برای این منظور مردان شروع کردند به کنترل ونظارت بر میل جنسی زنان و ارتباط زنان با مردان دیگر و حتی نوع پوشش زنان. به این منظور حتی قوانین و رسوم خاص و پیچیده‌ای ساختند و تا جای ممکن زنان را محدود کردند.
.
3- در روش زندگی قبیله‌ای، که در آن نهادهای اجرایی قانون، نهادینه نیستند، یکی از بنیادی‌ترین اصول بقا، شناخت حد و مرزها و وارد نشدن به حریم مال و ناموس دیگری است. یک جور توافق اولیه که با مال و زن یکدیگر کاری نداشته باشند.
.
4- کسی که این توافقات و رسوم را رعایت نمی‌کرد از قبیله طرد می‌شد. مفهوم مردانگی، یعنی داشتن قدرت (که تضمین کننده دسترسی به منابع غذایی و جفتگیری بوده) و حفظ سلطه بر زنان بوده‌است (بعدترها گسترده شد) و کسی که اصول مردانگی را رعایت نمی‌کرده در واقع یعنی به رسوم قبیله یا گروه پایبند نبوده، در نتیجه احتمال داشته طرد شود و نتواند از منابع قبیله استفاده کند و بقایش به خطر بیفتد.
.
5- بنابراین غیرت داشتن تنها روی زنی که مرد با او تولید مثل انجام می‌داده محدود نمانده و غیرت روی سایر زنان خانواده مثل خواهر، مادر، دختر و غیره با دو هدف انجام می‌شده است. اول پایبند بودن به اصول و باورهای قبیله یا گروه در مورد مفهوم مردانگی و سلطه، دوم اطمینان از اینکه دیگران ژن‌شان را منتقل نکنند. بی غیرتی، جایگاه مرد در قبیله و بقای او را به خطر می‌انداخته و شانس تولید مثل سایر مردان را افزایش می‌داده است.
.
6- بنابراین مردان برای اطمینان از انتقال ژن خودشان، حفظ این نظم جنسی و جایگاه‌شان در گروه، ناموس‌شان را که با مرد دیگری ارتباط داشته را می‌کشته‌اند و حتی برای اثبات مردانگی خود و پذیرفته شدن از سمت گروه یا قبیله حاضر به قتل سایر نوامیس یا زنان خانواده خود بوده اند.
.
7- دنبالچه، دندان عقل و موی بدن، برای اجداد چندهزار و چند میلیون سال پیش ما بسیار مفید و کارکردی بوده است. اما امروز دردسرساز و منشا انواع بیماری‌هاست.
.
دکتر پرستوامیری

.

#قتل_ناموسی
#قتل_های_ناموسی
#غیرت
#حسادت
#ناموس
https://www.instagram.com/p/CBiojGHAUkH/?utm_medium=share_sheet

"اخبار" بیش از هر ورودیِ روزمره‌ی دیگری می‌تواند تمرکز شما را به هم بریزد.

خاصیتِ تازه، ناگهانی، مهم و خاص بودنِ خبر، مغزِ ذاتا حساس به خطرِ انسان را گوش‌به‌زنگ کرده و باعث می‌شود تمام قوایِ توجه و تمرکزی خود را به معطوف به آن منبع کرده و توجه‌اش را از هر کاری که مشغول آن بود، بازگرداند.

بنابراین دنبال کردن مدام اخبار و همیشه در معرض خبرها بودن، می‌تواند منجر به اختلال در توجه و تمرکز شود.

اگر شما هم این مشکل را دارید، سعی کنید ساعت‌های محدودی را به مطالعه‌ی اخبار بپردازید و در حین انجام تکالیف روزمره، حتی از برخورد تصادفی با پیج‌های خبری اجتناب کنید.





دکتر پرستوامیری

@engaarr
@engaarr
@engaarr

در زندگیِ بشر، بی‌شمار امور و سوالاتی وجود دارند که بلاتکلیف و بی‌پاسخ‌اند.
اموری که برای هزاران سال، منطق، فلسفه، استدلال، علم و غیره نتوانستند پاسخی قطعی برای آن‌ها دست و پا کنند.
خیر و شر؛ مرگ؛ زندگی؛ راستی و کژی؛ معنای زندگی؛ انواع فضائل و رذایل؛ و غیره.

نکته‌ی دردناک ماجرا این است که ما برای زندگی کردن -چگونه زیستن- به پاسخ این‌ها نیاز داریم؛ اما به هر دری که بشر تا کنون گشوده، می‌زنیم، به انواعی از پاسخ‌ها -حتی ضد و نقیض- در موردشان می‌رسیم و نمی‌دانیم به کدام تکیه کنیم برای معنا دادن به خود، جهان و امورمان؛ برای پیدا کردن راه‌مان در زندگی.

اما ... چاره‌ای نیست جز انتخاب.
ما ناچاریم از بین پاسخ‌های ممکن، به یکی دل ببندیم و فلسفه و معنای زندگی‌مان را بر اساس آن پیش ببریم.

این‌که برچه اساس انتخاب کنیم خودش راه دشواری‌ست؛ با مطالعه، استدلال یا احساس خودمان؟ با تکیه بر علم؟ اگر دین‌باوریم بنابه آموزه‌های دینی‌مان؟ متناسب با فرهنگ‌ یا سخن آبا و بزرگان‌مان؟ ...

هرچه هست، نمی‌توانیم تا پایان عمر سرگردان و بلاتکلیف بین پاسخ‌های موجود بمانیم و زندگی را معطل کنیم.

دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

از شما تقاضا دارم؛
اگر هنرمند هستید، زمان‌هایی که حال‌تان بد است، بی‌حوصله، مضطرب، خشم‌گین، غم‌گین و ناامید هستید، تولید را تعطیل نکنید. به‌عکس، در آن حال و هوا کار کنید، و حتی نام حال‌تان را روی آن اثر بگذارید؛
و با این کار به ما هم این شانس را بدهید تا اضطراب، خشم، غم، ناامیدی و حال بدمان را با آثار برآمده از عمیق‌ترین حالات روانی/عاطفیِ شما تسکین دهیم.
بعدترها تماشا کنید، غم، رنج، بی‌حوصلگی، اضطراب، خشم و ناامیدی شما چه تجلی و تجسمی در این جهان داشت.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

@dourha_ensani

انسان، نیازمند معنا/ پدر، مرجع معنابخش

(دکتر پرستو امیری / متخصص روانشناسی سلامت
علی اشکان نژاد/ دانشجوی دکتری فلسفه غرب)



اروین یالوم در کتاب روانشناسی اگزیستانسیالیسم نوشته است: ما موجوداتی در جستجوی معنا هستیم که باید با دردسر پرتاب شدن به درون دنیایی که خود ذاتا بی معناست کنار بیاییم.
انسان برای زیستن در جهان نیازمند درک پدیدارها و معنابخشی به آن هاست. از هزاران سال پیش بشر در مورد چیستی و چرایی هستی و اجزای آن کنجکاو بوده است. وضعیت های ناشناخته و مبهم برای انسان، اضطراب آوربوده و در نتیجه همواره برای شناخت و معنابخشی به دورترین پدیدارها یعنی ستارگان تا نزدیک ترین آن ها یعنی خودش تلاش کرده است. بنابراین جعل معنا و معنابخشی به جهانی ذاتا بی معنا، از ویژگی های بشر است. اما بشر در مواجهه با پدیدارها، از کجا این معنا را دست و پا می کند؟ آن منبع رجوع چیست؟


انسان در پیش روی خود، دو منبع معرفت بیشتر نداشت (و ندارد): "مواجهه ی حسی با جهان هستی و پدری که به عنوان مرجع معنابخش، پدیدارهای این جهان را تفسیر کند".
پدران، در جوامع کهن فقط مهیا کننده خوراک و امنیت نبوده اند. مهم تر از آن، باید بر هر پدیداری که انسان ها با آن روبه رو می شدند معنایی در راستای خیر و صلاح اجتماع می بخشیدند.




متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:
http://dourha.ir/?p=556

.
در این مقاله تلاش کرده‌ایم به بی‌تابیِ انسان برای معنابخشی به جهان، شناخت سرد و گرم از پدیدارهای جهان، نقش سنتیِ پدران در جوامع کهن و فقدان مرجعی امن برای معنا در جهان مدرن بپردازیم؛ مسیری که در نهایت "معنا" را در جهان معاصر به یک "کالا" تبدیل کرده‌است.
@engaarr

نقصِ توجه و تمرکز در بزرگسالانِ مبتلا به اختلال بیش‌فعالی و نقص توجه، منجر به رفتارهایی می‌شود (مانند فراموشی و اهمال‌کاری در کارها، نصفه رها کردن فعالیت‌ها، تصمیم‌گیری‌های تکانشی و ناگهانی) که ممکن است از سمت اطرافیان، به اشتباه، عدمِ مسئولیت‌پذیری، بی‌خیالی، سربه‌هوایی یا لج‌بازی تلقی شود.
هرچند که دانستن این موضوع، نباید موجبِ توجیه همه جانبه‌ی این رفتارها شود؛ به هر حال مسئولیتِ جستجوی درمان و تلاش برای تغییر در بزرگسالان مبتلا به نقص‌توجه و بیش‌فعالی، بر عهده خود این افراد است.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr