ازدواج، صحنه‌ی ابدیِ پذیرش، فداکاری و تلاش دو طرفه و هماهنگه، نه میدان مبارزه و طناب‌کشی، نه جنگیدن برای دریافت امتیازهای بیشتر.
چیزی فراتر از تفاهم‌ها و شباهت‌ها و یا تفاوت‌ها می‌تونه آدم‌ها رو کنار هم نگه داره و اون پذیرفتن این‌ها و در یک مسیر حرکت کردنه، در یک تیم بودنه.
برای برخورداری از موهبت‌های رابطه، چاره‌ای جز این نیست.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

اگر انقدر جسور هستید که می‌خواهید مطابق ارزش‌ها و خواسته‌های خودتان زندگی کنید نه ضوابط اجتماع و نظر دیگران، باید همان‌قدر هم برای پذیرفتن پیامدهای احتمالا ناخوشایند این انتخاب (تمسخرها، تحقیرها، پذیرفته نشدن‌ها، سختی‌های مسیر، تلخی‌ها، موانع، خشم‌ها و غیره) جسور باشید؛ اگر نمی‌خواهید چنین بهایی بپردازید، شما صرفا یک کودک لجباز هستید که هوس نافرمانی به سرتان زده است!
شنا کردن خلاف جهت آب و زندگی بر اساس ارزش‌ها و چارچوب‌های خودتان، تصمیمی مهم، دشوار و البته بالغانه‌ست و قوت روانی زیادی لازم دارد. نمی‌توانید انتظار داشته باشید جهان و آدمیان با تصمیم شما هماهنگ شوند.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

دسترسی و مواجهه با اطلاعات کلی، سطحی یا ناقص درباره مشکلات روان‌شناختی و ریشه‌های آن‌ها، باعث شده بعضی از مراجعان گمان کنند که کشف ریشه‌های کودکی مشکلات، به خودی‌خود و معجزه‌وار قرار است حال آن‌ها را بهبود ببخشد؛ و بسیاری از مواقع در جلسات درمان به‌جای توجه به مشکلاتی که در حال حاضر گرفتار آن هستند، اصرار دارند که به کودکی برگردند و ریشه‌ها را پیدا کنند.

اجازه دهید با یک مثال توضیح دهم؛ فرض کنید خانه‌ی شما آتش گرفته‌ست؛ کدام کار عاقلانه‌ست:
خاموش کردن آتش و بعد پیدا کردن علت آتش‌سوزی برای پیش‌گیری از وقوع مجدد؟
یا رها کردن آتش و رفتن دنبال علت آتش‌سوزی؟

قطعا ریشه‌های مشکلات (که به آن‌ها زمینه‌سازها و راه‌اندازها گفته می‌شود) مهم و قابل بررسی هستند؛ تاثیر گذشته قابل انکار نیست؛ اما آن‌چه در نهایت باید روی آن کار شود مسائل "اینجا و اکنونی" و عواملی‌است که موجب نفوذ آن ریشه‌ها و ادامه‌ی مشکلات گذشته تا زمان حال شده‌اند (که به آن‌ها تداوم‌بخش‌ها گفته می‌شود).

قبلا هم گفته بودم، گاهی کنکاش وسواس‌گونه در گذشته و ریشه‌ها نوعی فرار از مسئولیت، فرار از درگیر شدن با مشکلات فعلی، و تلاش نکردن برای حل آن‌هاست.

گویی کنجکاوی و غرق شدن در گذشته و افسوس خوردن برای آن، به مراتب جذاب‌تر و آسان‌تر از تلاش برای تغییر مشکلات فعلی است.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

دوستی، فقط خوش گذروندن باهم، خندیدن و تفریح کردن نیست؛ آدم‌ها در سختی‌ها به دوست‌هاشون پناه می‌برند.
این موج مثبت بودن که تازگی‌ها مد شده، داره به این بُعد از دوستی‌ها آسیب می‌زنه.
با این حرف‌ها که: اگر کسی با من درددل کنه موج منفی می‌گیرم، آدمی که درد دل می‌کنه سَمیه، آدم باید همیشه مثبت و سرزنده باشه، یا نباید با کسی درد دل کنم، نباید هیچ‌وقت منفی باشم و غیره، دارید وجه مهمی از دوستی‌ها رو از بین می‌بَرید و دوستی‌های عمیق و جدی رو به روابط سطحی و صرفا برای خوش‌گذرونی تبدیل می‌کنید.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

این پست رو برای دوستانی که حتی وقت‌هایی که ابری و بی‌حوصله هستید هم در کنارتون هستند ارسال کنید.

برای درمان‌گران

https://t.me/ravandarmani_dr_amiri

ما درمان‌گران باید تلاش عامدانه و آگاهانه‌ای داشته باشیم تا میل به دادن پاسخ و راه‌حل فوری به مراجع را کنترل کنیم.

اول به این دلیل که تمرینِ فرایندِ حلِ مساله مهم‌تر از پیدا کردن راه‌حل برای یک مشکل خاص است.

دوم این‌که با این کار خلاقیت را از مراجع می‌گیریم؛ در واقع با ارائه راه‌حل فوری، ما ناخواسته داریم روش‌های خودمان در حل‌مساله را به مراجع تحمیل می‌کنیم.

سوم این‌که انگیزه‌ی مراجع برای به‌کارگیری راه‌کاری که خودش به آن رسیده‌ست بسیار بیشتر از راه‌کاری‌‌ست که ما لقمه کرده و آماده به او داده‌ایم.

چهارم این‌که خیلی وقت‌ها، در فرآیند پیدا کردن راه‌حل، مراجع متوجه می‌شود که اصلا مشکل را اشتباه مطرح کرده و مشکل اصلی چیز دیگری بوده‌است.

و نهایتا پنجم این‌که مراجع باید یاد بگیرد همیشه یک ایگوی کمکی که خیلی سریع و فوری راه‌حل را ارائه کند، در دسترسش نیست؛ پاسخ و راه‌حل باید با سختی و با تلاش خود فرد به‌دست بیاد.

چراکه آن بیرون، خارج از اتاق درمان، زندگی واقعی، این شکلی‌ست.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

‏در روابط، به‌اندازه‌ی قد و قامت رابطه، سرمایه‌گذاری عاطفی/ روانی/ مالی/ زمانی کنید تا بعدا از خودتان و دیگران شاکی نشوید. یکی از مهم‌ترین تعیین‌کننده‌های قد و قواره‌ی رابطه، گذر زمان است. مثلا کارهایی که برای یک دوستیِ دوساله می‌کنید معمولا برای رابطه‌ی دوهفته‌ای نباید انجام دهید.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

چه کنیم با ملال و دلشوره‌ی پاییز؟

دکتر پرستوامیری


پاییز فصل عجیبی است؛ هزار رنگ و هزار چهره دارد؛ برای بعضی آدم‌ها پاییز پادشاه فصل‌هاست، فصل عاشقی و قدم زدن زیر باران و شنیدن صدای خش‌خش برگ‌ها و لذت بردن از نارنجی‌ها و نارنگی‌ها. اما برای بعضی آدم‌ها اوضاع کاملا متقاوت است؛ بعضی افراد نه تنها از دیدن این زرد و نارنجی‌ها حال‌شان جا نمی‌آید، بلکه پاییز برای‌شان همراه است با ملال و دلشوره و بی‌حوصلگی و افسردگی.

روز اول پاییز در صفحه‌ی اینستاگرامم از دوستان و مخاطبانم خواستم تجربه‌ی خودشان را از پاییز با من درمیان بگذارند و بگویند با ملال و دلشوره پاییز چه می‌کنند؟ پاسخ‌ها جالب و متنوع بودند. برخی راه‌کارها بیشتر منفعلانه بودند، مانند گوش دادن به موسیقی، تماشای فیلم و خواندن کتاب؛ و برخی راه کارها فعالانه تر بودند، مانند پیاده روی و ورزش، معاشرت با عزیزان و سفر کردن؛ و برخی هم گفته بودند چاره‌ای نیست جز تحمل کردن.

اما چرا واکنش افراد به پاییز متفاوت است؟ چه کسانی در پاییز دچار ملال و افسردگی می‌شوند؟ چه راه‌کارهایی برای مقابله با افسردگی و دل‌گیری پاییزی وجود دارد؟
در ادامه به این سوالات پاسخ خواهیم داد.

متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها

http://dourha.ir/?p=58

چند نفر از ما از صمیمی شدن و نزدیکی عاطفی به دیگران وحشت داریم چون گمان می‌کنیم این نزدیکی سرانجام به طرد شدن، غمگین و شرمگین شدن می‌انجامد؟
چه تجارب عاطفیِ باارزش و باشکوهی را برای روبه‌رو نشدن با این ترس‌ها در زندگی از دست داده‌ایم؟




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

@dourha_ensani

و عشق، تنها عشق
تو را به گرمی یک سیب می‌کند مانوس!



دکتر علی‌رضا فرنام
استاد روانپزشکی دانشگاه علوم‌پزشکی تبریز


عشق چطور موجب رشد آدم‌ها می‌شود؟ آیا شور عشق برای تداوم رابطه کافی است؟ آیا می‌توان شور اولیه در روابط عاشقانه را حفظ کرد؟ چرا پرشورترین عاشقان هم در خطر دل زدگی هستند؟ آیا رابطه‌ی عاشقانه غیر از شور و اشتیاق، موهبت دیگری ندارد؟ چه کنیم با رابطه‌ای که اشتیاق اولیه در آن خاموش شده است؟

عشق” یکی از قدرتمندترین احساسات بشری است. بروز عشق باعث تغییرات قدرتمندی در رفتار، نگرش و وضعیت بیولوژیک فرد می‌شود. شور و هیجانی که دیدار یار به فرد می دهد، تجربه‌ای عمیقا تکان‌دهنده است. از طرف دیگر زمان این شور و هیجان (برخلاف عواطف دیگر) بسیار طولانی و مداوم است. عواطفی همچون “ترس” و “خشم” نیز می‌توانند بسیار تند و شدید باشند اما (برخلاف عشق) آنها زیاد طول نمی‌کشند و با همان سرعتی که پدیدار می‌شوند، ناپدید می‌گردند. اما عشق با خود، “برانگیختگی” شدید و طول کشنده‌ای می‌آورد. برانگیختگی که عمیقاً سیستم عصبی خودکار (اتونوم) فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد. (به‌شخصه همیشه به دوستان رزیدنت روانپزشکی توصیه می‌کنم که در صورت مواجهه با “عشق‌های دیرهنگام” و بالاتر از دهه پنجاه و شصت زندگی، مواظب وضعیت قلبی عروقی فرد باشند، چراکه میزان فشار بر سیستم قلبی عروقی آن‌ها واقعا سنگین است.)



متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:

http://dourha.ir/?p=504

@dourha_ensani

آیا واقعا افکار ما بر جهان خارج از ما و وقایع آن تاثیر می گذارند؟

(منبع: روزنامه خراسان)

دکتر پرستوامیری
دکترای تخصصی روانشناسی سلامت

افکار شما به واقعیت تبدیل می شود.
با هرآن چه تصور کنید، روبه رو می شوید.
آن چه احساس می کنید جذب می کنید.
در این دنیا هیچ چیزی نیست که نتوانید داشته باشید.
هیچ محدودیتی برای شما وجود ندارد.
احساس های منفی ترمزهای شما هستند؛ از احساس های منفی دوری کنید.


شاید شما هم در سمینارهایی با عناوینی مثل موفقیت، فکر مثبت، قانون جذب، قانون منتالیسم و غیره شرکت کرده یا ویدیوهایی از سخنرانان اصطلاحا انگیزشی در شبکه های اجتماعی دیده باشید. تفکر محوری و مشترک این رویکردها به طور کلی این است که افکار ما بر جهان اثر می گذارد و انسان با اندیشه و اراده هرآنچه می خواهد به دست می آورد. اغلب آدم ها بعد از شنیدن این گونه سخنرانی ها می گویند سرشار از انرژی و انگیزه هستند؛ سرشار از حال خوب و امید. اما چه می شود که اثر این سخنرانی ها کوتاه مدت است؟ چرا حال خوب و انگیزه ی حاصل از این سخنان تداوم ندارند؟ و آدم ها مدام از این سمینار به آن سمینار، از این کلاس به آن کلاس می روند؟ آیا این قبیل باورها و سخنان ریشه های علمی دارند؟
در این مقاله سعی می کنیم با نگاهی موشکافانه تر به چند باور کلیدی و مشترک در این قبیل رویکردها بپردازیم.


متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:

http://dourha.ir/?p=512

ما در کودکی، در تجربه‌ی ارتباط‌مان با مراقبین اولیه (پدر، مادر، ...) به "احکام قطعی" درباره‌ی آدم‌ها، دنیا و خودمان می‌رسیم. این احکام کلی و قطعی‌ست زیرا در آن سن، منبع شناخت ما از کل دنیا، همین آدم‌های نزدیک ما هستند. بعدترها در بزرگ‌سالی، دنیای ما آن‌قدر بزرگ می‌شود که رسیدن به یک حکم قطعی در مورد همه‌چیز و همه‌کس، خیلی سخت خواهد بود.
اگر احکام قطعی مانند:
آدم‌ها قابل اعتماد نیستند؛
من دوست‌داشتنی نیستم؛
من ارزش‌مند نیستم؛
دیگران مرا رها خواهند کرد؛
دنیا جای ناامنی‌ست؛
و غیره دارید، در روابط دور گذشته، در دنیای کوچکِ کودکی‌تان، دنبال داستانش بگردید.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

در شرایط سهمگین زندگی دو مشکل دارید که باید حل کنید؛
مساله‌ای که پیش آمده و نیازمند حل شدن است.
و هیجانات آشفته‌کننده‌ی همراه آن.

برای حل مساله‌ی کارامد نیاز دارید ابتدا هیجانات شدید خود را مدیریت کنید:

برای شروع، هیجانات خود را بشناسید و تجربه کنید، از آن‌ها نترسید و فرار نکنید. هیچ اشکالی ندارد که در شرایط سخت شما احساس غم، اضطراب، خشم، وحشت‌زدگی و غیره داشته باشید.

بعد با افراد قابل اعتماد، ایمن و همدل اطراف‌تان راجع به هیجانات‌تان صحبت کنید. انسان‌ها هیجانات ناخوشایند را به صورت جمعی راحت‌تر تحمل می‌کنند. درد دل کردن، کمک و مراقبت دریافت کردن از مهارت‌های انسان‌های رشدیافته‌است. در کنار این آدم‌های امن، هیجانات‌تان را برون‌ریزی کنید و اجازه دهید آن‌ها به شما حمایت عاطفی، روانی و فکری بدهند.

شلوغ‌کاری نکنید؛ چند آدم نزدیک و امن کافی‌است. از افرادی که خودشان به سرعت آشفته می‌شوند، یا ایمن، قابل اعتماد و هم‌دل نیستند در این شرایط دوری کنید.

از نوشتن غافل نشوید، هم در مورد هیجانات‌تان، هم در مورد مساله‌ای که باید حل شود. نوشتن ذهن شما را نظم می‌بخشد و باعث تخلیه هیجانی می‌شود.

از روش‌های آرام‌بخشی خاص خودتان استفاده کنید. قدم زدن، دعا خواندن، بازی کردن، شعر خواندن، گوش دادن به موسیقی، نواختن ساز، نقاشی، دوخت و دوز، درد دل و ...

سعی نکنید تمام امور را خودتان کنترل و مدیریت کنید. بخشی از کارها را به دیگران بسپارید و به آن‌ها اعتماد کنید. فقط کافی است به قدر کافی درایت داشته باشید که چه کاری را به چه کسی بسپارید.

به‌طور موقت وظایف دیگرتان را کاهش دهید و تمرکز‌تان را بگذارید روی مساله‌ی بزرگ و مهم فعلی. کمال‌گرایی و خودسرزنشی را کنار بگذارید. قرار نیست در هر شرایط تمام وظایف‌تان را به بهترین نحو انجام دهید.





دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

می‌گوید: اگر می‌دانستم می‌میرد، آن حرف‌ها را بهش نمی‌گفتم؛ آن رفتارها را نمی‌کردم ...

واقعا نمی‌دانید آدم‌ها می‌میرند؟!
فکر می‌کنید عمر جاودانه دارند؟!
ما به مرگ خودمان و دیگران آگاهیم، اما برای زندگی کردن، با هزار و یک ترفند و دفاع روانی، این آگاهی را سرکوب می‌کنیم، تا لحظه‌ای که مرگ، بی‌توجه به خودفریبی و خوش‌خیالی ما، خودش را در برابر ما عریان می‌کند و ما ناگزیر از مواجهه با آن هستیم.
به گمان من، بَرَنده‌های واقعیِ زندگی، آن‌هایی هستند که آگاهی از مرگ را در گوشه‌ای از ذهن‌شان بیدار، نگه می‌دارند؛ این‌‌ها شانس این را دارند که غلیظ‌تر و غنی‌تر زندگی کنند.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

@dourha_ensani

چرا در رابطه با آدم‌های غریبه، دست به پیش‌داوری می‌زنیم؟

دکتر پرستوامیری

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که یک نفر را دورادور می­‌شناسید و یا برای اولین بار که می­‌بینید حس خوبی نسبت به او ندارید، اما هنگامی که فرصت آشنایی برای شما ایجاد می­‌شود متوجه می­‌شوید که قضاوت­‌تان اشتباه بوده و گاهی اوقات حتی تبدیل به دوستان خوبی هم می­‌شوید. اما چرا این اتفاق برای ما پیش می­‌آید؟ چرا گاهی ما در برخورد اول، در مورد دیگران برداشت نادرستی داریم؟ چرا بعضی از ما بیش از دیگران دچار این اشتباه می­‌شویم؟

خطاهای شناختی، ذهن، رفتار و تکامل در این میان چه نقشی دارند؟


متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:

http://dourha.ir/?p=518

اگر شما آدم مضطربی باشید احتمالا از خواندن کتاب‌ها، دیدن فیلم‌ها و سریال‌ها، شنیدن موسیقی‌ها، غذا خوردن در رستوران‌ها و سفر به مکان‌های "تکراری" بیشتر لذت می‌برید.
وضعیت‌های آشنا و قابل‌ پیش‌بینی از احساس اضطراب شما کم کرده و باعث می‌شود احساس امنیت و آرامش کنید.





دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

https://t.me/mashgh_dastannevisi


گرگِ هار
(برداشتی از یک داستان واقعی)
پرستو امیری

چند روزی بود که اهالی آبادی خواب آرامی نداشتند. از آن شبی که زوزه‌ی گرگی به گوش رسیده بود و عمو قربان هشتاد و پنج ساله گفته بود این زوزه‌ی گرگِ معمولی نیست، زوزه‌ی هاری است.
از فردای آن روز حملات گرگ شروع شده بود. شب و روز نمی‌شناخت. به گله‌ها حمله می‌کرد، بی پروا وارد آبادی می‌شد. مردم از ترس، حتی گله‌های‌شان را به چرا نمی‌بردند. کسی هم جرات نزدیک شدن و شکار کردن گرگ هار را نداشت. همه می‌دانستند هاری به جان هرکس بیفتد اول دیوانه‌ و بعد عین چوب، خشک و فلجش می‌کند و در آخر جانش را می‌گیرد.
همه منتظر بودند که گرگ، خودش کم‌کم از هاری بمیرد، حالا این وسط چند گاو و گوسفند هم تلف می‌شدند یا هاری به گله‌ای می‌افتاد، یا گرگ به کسی از اهالی حمله می‌کرد هم چاره‌ای نبود.
همه در یک توافق ناگفته منتظر بودند و فقط دعا می‌کردند که کمتر خسارت ببینند؛ همه، جز یک نفر، جانعلی.

جانعلی، پسر ننه محبوبه، جوانی بیست ساله‌ بود؛ رشید و شجاع، راست‌قامت و نیک‌رفتار. می‌دانست پُرزور است، غرور جوانی داشت اما در عین حال محجوب هم بود. متواضع بود، اما گه‌گاه خواسته و ناخواسته رفتارهای قهرمانانه‌ای می‌کرد تا تحسین و هورایی بشنود. می گفتند تا هفت آبادی آن طرف تر، مردی نبوده که در کشتی، جانعلی را ببرد. ننه محبوبه اش همیشه می گفت زورش به پدر خدابیامرزش رفته است که گاو بالغ را بالای سر می چرخاند. جانعلی کشاورزی می‌کرد و در کنار کشاورزی‌اش، گله‌ی کوچک مادرش را هم، داری می‌کرد. کمک‌حالِ هرکسی بود که جایی، در می‌ماند. از تعمیر سقف طویله تا جابه‌جایی بارها، حتی کول کردن پیرمردها و پیرزن‌ها و رساندن‌شان به مینی‌بوس سر جاده برای رفتن به شهر.
از وقتی که سروکله‌ی گرگِ هار پیدا شده بود، جانعلی شب‌ها می‌رفت به پشت‌بام خانه و در تاریکی به صدای زوزه‌ی گرگ گوش می‌کرد. فکری بود و ساکت. نه که قبلا پرحرف بوده باشد. کلا جانعلی بیشتر کار می‌کرد تا حرف بزند. حالا اما ساکت‌تر از همیشه بود.
آن روز صبح پیرمردان آبادی کمی دورتر از کانی که زن‌ها داشتند در آن رخت و لباس می‌شستند، در سایه‌ی درختی، روی سنگ‌های سکومانندی نشسته بودند و مطابق چند روز اخیر در مورد خسارات گرگ هار، حرف می‌زدند. نگران شیوع هاری بین گله‌ها و حتی آدم‌هاشان بودند.
جانعلی کمی با فاصله، دست به سینه و سر به زیر ایستاده بود و با نوک کفش‌هایش با سنگ ریزه‌های جلوی پایش به آرامی بازی می‌کرد. اولین سکوتی که بین مردان ایجاد شد، یک جمله از دهان جانعلی بیرون آمد: من می‌گیرمش.
صدایش نه آرام بود، نه بلند. بلوف و خودنمایی در لحنش نبود، بیشتر نوعی رخصت خواستن و اطلاع رساندن، به گوش می‌رسید.
سکوت یک دقیقه‌ای ادامه‌دار شد تا این‌که کدخدا مراد به حرف آمد که پسر جان، می‌دانی هاری چیست؟
در صدای کدخدا هم اثری از خشم یا تمسخر نبود، بیشتر نوعی تعجب به گوش می‌رسید.
خانعلی گفت: می‌دانم.
کدخدا پرسید: می‌دانی اگر دندانش به گوشت تنت بگیرد تو هم هار می‌شوی؟
خانعلی سر بلند کرد و صاف به چشم‌های کدخدا نگاه کرد و گفت: می‌دانم.
این‌بار میرزا احمد پرسید: می‌دانی هاری یعنی مرگِ با عذاب؟
خانعلی دست‌هایش را از زیر بغلش بیرون کشید و گفت: می‌دانم، فکرش را کرده‌ام نمد به دستانم می‌بندم و با گرگ کشتی می‌گیرم، نمی‌گذارم دندانش به گوشت تنم برسد. کمی مکث کرد و گفت: انشالله نمی‌رسد.
میرزا نگاهی به سایر مردان کرد. صدا از کسی درنیامد. گفت: تو کشتی‌گیر ماهری هستی جانعلی، پرزوری، شجاعی اما روزگارندیده‌ای؛ حالی‌ات نیست که کشتی با گرگِ هار، یعنی چه.
جانعلی این بار با صدای کمی مغرورتر گفت: حالی‌ام. نمی‌توانم منتظر بمانم تک به تک گله‌ها و بچه‌های‌مان را گیر بیندازد. از سر کم‌عقلی نمی‌گویم. می‌دانم چه کار باید بکنم. امشب کارش را می‌سازم.
چند نفر از پسربچه‌هایی که اطراف مردان مشغول بازی بودند و حرف‌ها را شنیدند به دو رفتند سمت زن‌ها و داد می‌زدند که: جانعلی می‌خواهد با گرگ هار کشتی بگیرد، جانعلی می‌خواهد با گرگ هار کشتی بگیرد، گفته امشب جنازه‌اش را برای‌تان می‌آوردم.
تشت مسیِ پر از رختِ شسته‌ی خیس، از دست ننه محبوبه افتاد. چند زن دیگر رفتند سمتش تا از افتادن خودش جلوگیری کنند.
جانعلی از دور، زیرچشمی نگاه‌شان می‌کرد.
کسی نفهمید آن روز سر ناهار بین جانعلی و ننه محبوبه‌اش چه گذشت، اما عصر که شد ننه محبوبه داشت از زیر رخت‌خواب‌ها پارچه‌های نمدی را بیرون می‌کشید.
قبل از غروب همه اهالی آبادی جلوی کانی، کنار سنگ‌های سکو‌مانند، منتظر بودند.

جانعلی نمدپوش با ننه‌محبوبه‌اش آمد. ساق هردو پا و دست چپش را تماما با نمد پوشانده بود.
همه ساکت بودند. صدای زوزه‌ی گرگ هار از دور، از بالای تپه می‌آمد. سرانجام کدخدا سرفه‌ای کرد و گفت: جانعلی مُط ... جانعلی اجازه نداد کدخدا جمله‌اش را تمام کند، گفت: به ننه‌ام گفته‌ام اگر برگشتنی خونی، زخمی، چیزی بر تنم دیدید، در انبار آرد حبسم کنید تا وقتی که ... سکوت ...
با دست راست، چاقویی که با آن گاو سر می‌بریدند را از ننه محبوبه‌اش گرفت و فرو کرد لای نمد دور ساق پای راستش.
موقع گرفتن چاقو از ننه محبوبه، چند ثانیه‌ای دست‌ چاقوبه‌دستِ ننه محبوبه را در دست‌ش گرفت.
بی هیچ کلامی پشت کرد به جمعیت و رفت.
زنان شروع کردند به خواندن یک آواز محلی؛ آوازی که معلوم نمی‌کرد لالایی است یا آوازی جنگی.
جانعلی دورتر و دورتر می‌شد. با گام‌های بلند و گشاد، تپه را بالا می‌رفت.
صدای زوزه‌ی گرگ نزدیک‌تر می‌شد.
بچه‌ها از درخت‌ها بالا رفته بودند تا بهتر کشتی جانعلی با گرگ هار را ببینند.
مردان ساکت بودند. صدای زوزه‌های گرگ لای آواز زنان به گم می شد و دوباره گوش می‌رسید.
در میانه‌ی دامنه‌ی تپه، گرگ هار و جانعلی به هم رسیدند. هیچ مهلت و ارزیابی بین دو هم‌آورد در کار نبود. با اولین حمله‌ی گرگ، جانعلی دست نمدپوشش را فرو کرد در دهان گرگ و با دست دیگرش چاقو را در پهلوی گرگ فرو کرد. گرگ هار سرش را به شدت تکان می‌داد، تکان‌ها آن‌قدر شدید بود که دست نمدپوش و تمام هیکل تن‌ومند جانعلی را هم با خودش تکان می‌داد.
کسی نفهمید چقدر طول کشید تا گرگ از پا درآمد، یک دقیقه یا یک ساعت؟! زمان را گم کرده بودند.
دست آخر، گرگ هار بی‌جان افتاد روی زمین، جانعلی هم نفس نفس زنان، جلوی گرگ زانو زد. چند دقیقه‌ای در همان حال ماند.
صدای آواز زنان و زوزه‌ی گرگ قطع شده بود.
چند دقیقه بعد، جانعلی با دست چپ، فک بالای گرگ را کشید و دست نمدپوشش را از لای دندان های به هم فشرده ی گرگ، آزاد کرد. بلند شد، خسته، و خیس از عرق، با گام‌های آرام و گیج روبه پایین تپه آمد.
هیچ‌کس پلک نمی‌زد. حتی بچه‌ها بالای درخت، مثل برگ درختان خشک‌شان زده بود.
جانعلی نزدیک و نزدیک‌تر شد. ننه محبوبه به زحمت چند قدم جلو رفت.
چند پیرمردی که نشسته بودند بلند شدند، سرپا ایستادند.
جانعلی رسید. سرش پایین بود، شانه‌هایش خمیده و با دست چپش، ساعد دست راستِ نمدپوشش را نگه داشته بود. به اندازه‌ی ‌کافی نزدیک شده بود تا همه، جاری شدن خون از لای نمد را ببینند.
گرگ هار، دست جانعلی را گاز گرفته بود.
ننه محبوبه نشست روی زمین، بی‌صدا، خاک‌های اطرافش را با دست جمع می‌کرد و می‌ریخت روی سرش. چند زن دورش را گرفتند. چندنفری از ترس رفتند عقب‌تر ایستادند.
جانعلی هیچ‌کس را نگاه نکرد. حتی ناایستاد. از کنار جمعیت عبور کرد. تنها هنگامی که از کنار ننه محبوبه‌اش می‌گذشت برای لحظه‌ای مکث کرد، اما فورا راهش را به سمت خانه، به سمت انبار آرد ادامه داد.
چهار نفر از مردان جوان، همراه با کدخدا و میرزا، با فاصله و بی صدا پشت سرش راه افتادند.
صدای شیون زنان بلند شد.
مادران بچه‌های کوچک‌شان را محکم گرفته بودند که مبادا از سر کنجکاوی عقب جانعلی بروند.
جانعلی قامت رشیدش را خم کرد تا از در انبار آرد تو برود. رفت ته انبار تاریک روی سکوی سیمانی نشست. مردان بیرون منتظر بودند.
جانعلی به حرف آمد: در را ببندید و پشتش را با سیمان بپوشانید، تا چند روز از سوراخ روی سقف انبار، برایم آب و غذا بفرستید، تا وقتی که ... سکوت ... ننه محبوبه را از خانه ببرید، ببرید به دورترین خانه ی آبادی، مبادا نعره‌های مرا بشنود، تا وقتی که ... سکوت ... مالی ندارم، اما وصیت‌نامه‌ای داده‌ام به دست میرزا تا بعد از ...
زمان متوقف شد. کسی یادش نیست چند دقیقه یا چند ساعت، جانعلی درون انبار و مردان بیرون در ایستاده بودند. سرانجان جانعلی پشتش را کرد به در، روی همان سکوی سیمانی دراز کشید و زانوهایش را بغل کرد.
مردان در را بستند و پشت آن را با سیمان تا بالا پوشاندند، انگار که از اول دری نبوده است.
جانعلی دو هفته ای در انبار آرد ماند. از سوراخ سقف با یک سبد برایش آب و غذا می فرستادند. می فهمید غذاهای دستپخت ننه محبوبه است. کم کم صدای نعره های جانعلی مانند صدای زوزه های گرگ هار به گوش اهالی می رسید. با هر نعره ننه محبوبه شروع می کرد به لالایی خواندن. روزهای آخر سبد غذا دست نخورده بالا کشیده می شد. نعره ها به ناله تبدیل شده بود و بعد سکوت بود و سکوت ...
کسانی که در مراسم غسل و کفن و دفن جانعلی بودند هرگز نگفتند چه بر سر تن آن جوان رشید و راست قامت آمده بود. همه فقط از افسانه ی جوانمردی می گفتند که با گرگ هار کشتی گرفت و او را کشت. مردی که همچون قویی تنها، هنگامی که فهمید مرگی دردناک به انتظارش نشسته، خودش را در زندانی خودخواسته، حبس کرد تا این بار در تنهایی و بی هیچ تماشاچی، با مرگ کشتی بگیرد.

پایان

@dourha_ensani

در انتظار معنا
(کافکا، کامو، بکت و بحران معنا)

دکتر آرش نراقی


پرسش اصلی من در این گفتار این است:  تجربه‌ی وجودی خداناباوری چه پیامدهایی برای بشر مدرن داشته است و چگونه و در چه سطحی بشر مدرن را به جستجوی معنویتی این جهانی واداشته است؟
به نظرم رمان مدرن را می توان یکی از بهترین منابع برای یافتن پاسخی به این پرسشها دانست.  تجربه وجودی انسانی که خدای خود را از کف داده و نومیدانه در جستجوی روزنه امیدی در تاریکای جهان بی خداست، از جمله مضامین مهم رمان مدرن است.  از این رو می کوشم در اینجا روایت پاره ای از رمان نویسان برجسته دوران مدرن را درباره تجربه وجودی جهانی بی خدا بررسی کنم و نشان دهم که چگونه این دغدغه وجودی ایشان را به جستجوی نوع جدیدی از معنا و معنویت برانگیخت.
جهان‌نگری غرب در دوران پیشا-مدرن عمدتا از دو سرچشمه‌ی اصلی بر می‌آمد: نخست، آیین مسیحیت که عمدتا مبتنی بر آموزه‌ّ‌های کتاب مقدس و تفسیر کلیسا از آن بود، و دیگری، فلسفه‌ی یونان باستان خصوصاً آرای ارسطو. توماس آکویناس اصلی‌ترین چهره فکری در قرون وسطی بود که این دو جریان را در هم آمیخت و به جهان نگری دوران خویش شکل بخشید. این جهان نگری بر مبنای فرض وجود یک خدای خیر و حکیم بنا شده بود که حضوری جاری در تمام اجزای جهان داشت.  حکمت او به ساختار جهان نظمی معقول و فهم پذیر می بخشید، و خیریت او وحشت زیستن در یک جهان وحشی و نامهربان را تحمل پذیر می کرد.  به بیان دیگر، حضور و حاکمیت این موجود نیکخواه و خردمند جهان بیگانه را با وجود رمیده و ترسیده انسان یگانه و آشنا می کرد، و به این ترتیب جهان از وحشت کده ای تهدیدگر به خانه یا پناهگاهی امن و آرامش آفرین بدل می شد.   بنابراین، کلان روایت دینی جهان را از جنس ما می کرد، یعنی نوعی جان در رگ و پی اجزای جهان جاری می کرد، و ساختار آن را چنان می نمود که گویی به کنش های انسان حساس است و نسبت به آنها واکنش های متناسب و غالباً پیش بینی پذیر نشان می دهد.  بنابراین، در چارچوب این کلان روایت، انسانها می توانستند از طریق بر سرمهر آوردن خدای حکیم و مهربان، نیروهای سرکش و ویرانگر جهان، مانند مرگ، بلایای طبیعی، و بی عدالتی ها و خشونت های اجتماعی، را دست کم تاحدّی رام خود کنند.

اما رفته رفته تصویر انسان از جهان به مثابه خانه یا پناهگاهی امن تغییر کرد ...


متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:

http://dourha.ir/?p=523

خودشیفته، جایی برای ابرازِ وجودِ طرف مقابل باقی نمی‌گذارد. اصلا او وارد رابطه می‌شود تا فضایی امن و اختصاصی برای ابرازِ خودش داشته باشد.
در جهانِ خودشیفته، هیچ جایی برای احساسات، نیازها، خواسته‌ها، مسائل و مشکلاتِ "دیگری" وجود ندارد؛ این‌جا فقط "من" مهم و معتبر است - یک منِ متورم-.
"تو" فقط و فقط مخاطبِ منفعلِ "من" هستی. تا زمانی که من شانس و فرصت ابراز خودم و شنیده شدن را دارم، هستم، و اگر مساله‌ای مهم‌تر از "من" وجود داشته باشد، نیستم.
در واقع شما تا زمانی که در فضای مورد علاقه‌ی خودشیفته قرار دارید، همه چیز عالی به نظر می‌رسد، اما کافی‌ست شروع کنید به ابراز خود و مسائل مربوط به خودتان، آن‌گاه با کم‌ترین میزانِ همدلی و صمیمیت مواجه می‌شوید. انگار کارکردهای شناختی/عاطفیِ خودشیفته، در فضای خارج از "من" از کار می‌افتند.
مساله در خودشیفتگی، شیفته‌ی خود بودن نیست، مساله نادیده گرفتنِ کاملِ دیگری است.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

ترس از رها شدن و تنها ماندن، هم‌واره پیچیده و تنیده در مشکلات و ترس‌های دیگر است:

من رها خواهم شد چون بی‌ارزش و دوست‌نداشتنی هستم، و هر رهایی تاییدی‌است بر بی‌ارزشی و دوست‌داشتنی نبودن من.

من رها خواهم شد و تمام نیازهای عاطفی/روانی من بی‌پاسخ باقی خواهد ماند و برای همیشه در تنهایی، از عشق و نوازش و توجه محروم خواهم ماند.

من رها خواهم شد و چون ناتوان، وابسته و بی‌کفایتم، به تنهایی از پس زندگی و مشکلاتم برنخواهم آمد.

هر یک از این صُوَر، مسیرهای درمانی خاص خود را دارند. ترس‌های عمیق این‌چنینی، مانند کلاف‌های درهم و با گره‌های کور هستند و برای حل و فصل‌شان، درمان‌گران باید این پیچیدگی‌ها را کشف و گره‌ها را تک‌به‌تک باز کنند.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

اولین و بزرگ‌ترین فریب را از مادرم خوردم.
زمانی که نوزاد بودم، تا گرسنه شدم مرا تغذیه کرد، تا گریه کردم مرا به آغوش گرفت، تا دردی داشتم تسکین من شد، هربار خندیدم به روی من لبخند زد و مرا بوسید و باعث شد من گمان کنم جهان هم همین‌گونه با من رفتار خواهد کرد.

اما جهان، طور دیگری بود؛ راه و رسم مادرانه نداشت.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr