Forwarded from مشقِ داستان‌نویسی
گُلگون
ننه گُلگون زن تنومندی بود. سالم و سرحال و خستگی‌ناپذیر. البته در زندگی کم سختی نکشیده بود. در کودکی ازدواج کرده و به همراه شوهر به روستای دیگری کوچ کرده بود. کسی به سن و سالش نگاه نمی‌کرد، از همان ابتدا مثل سایر زنان خانواده به امور خانه و کار کشاورزی رسیدگی می‌کرد. کار زیاد و سنگین بود، گُلگون اما بهانه‌گیر نبود و شکایتی نمی‌کرد. سخت کار می‌کرد و هیچ‌کس نفهمید که گُلگون چطور بعد از مدتی، امور را در دست گرفت. نه زور گفته بود، نه خودشیرینی کرده بود، نه حق کسی را خورده بود؛ اما انگار توافقی همگانی در خانواده و بعدترها در بین اهالی روستا وجود داشت که گلگون بهتر از پس امور برمی آید. نوجوان بود اما انگار عاقله زنی در او زندگی می‌کرد.
نوجوانی را که گذراند و اولین بچه‌اش که به دنیا آمد دیگر همه او را به چشم یک رکن اساسی در خانواده و روستا می‌دیدند. بزرگی می‌کرد؛ برای هر مساله‌ای فورا به فکر راه‌حل بود؛ رگ خواب اعضای خانواده را می‌دانست؛ بلد بود چطور مصالحه برقرار کند. تصمیم گیری می‌کرد؛ مسئولیتی اگر زمین می‌افتاد گلگون برش می‌داشت؛ مسئولیت بقیه را هم تعیین می‌کرد. شوهرش مرد خوب و بی آزاری بود اما ننه گلگون او را هم به چشم یکی از فرزندانش نگاه می‌کرد. البته شوهر هم از این وضعیت ناراضی نبود.
تا سی و پنج سالگی صاحب شش فرزند شده بود و یکی را هم در همان نوزادی از دست داده بود. یکی از زنان روستا به دیگران گفته بود که فرزندش را که به خاک سپردند، گلگون رفت توی طویله پیش ماده‌گاوی که تازگی گوساله‌اش مرده بود و او را در آغوش گرفته و حسابی گریه کرده بود.
جنگ آغاز شده بود وقتی پسر سومش به سربازی رفت. چندماهی گذشت و از گردان نامه آمد که پسر مفقود شده است. ننه گلگون نُه ماه منتظر ماند. انتظار نه این‌که زندگی‌اش را تعطیل کرده باشد. صبح‌ها قبل از شروع کارها و عصرها پس از اتمام کارها به بالای تپه‌ای می‌رفت و راه جاده را نگاه می‌کرد و در سکوت برمی‌گشت. وقتی آن بالا بود هیچ‌کس مزاحمش نمی‌شد.
نه ماه که تمام شد یک روز اهالی خانه بیدار که شدند دیدند ننه گلگون لباس عزا پوشیده و گیس‌هایش را مثل هر روز با سربند نبسته است. به یکی از زنان گفت برود از انباری آرد و روغن و شکر به اندازه کافی بیاورد. به بقیه زنان گفت خانه را برای مراسم آماده کنند. به مردان گفت پارچه سیاه از در خانه آویزان کنند و به متولی امام زاده‌ی روستا خبر بدهند که عزا داریم، هم به اهالی اطلاع دهد و هم یک قبر در جوار امام‌زاده آماده کنند. همه بی صدا اطاعت کردند. پسر بزرگش با احتیاط نزدیک آمد که حرفی بزند که ننه گلگون با جدیت گفت: یک بار برای پسرم عزاداری می‌کنم، نمی‌شود که تا پایان عمر در انتظار شادی یا عزا ماند.
چهل روز برای پسر مفقودش به عزا نشست و بعد از چهل روز گفت پارچه‌ها و رخت و لباس سیاه را جمع کنند.
پرستو امیری
ننه گُلگون زن تنومندی بود. سالم و سرحال و خستگی‌ناپذیر. البته در زندگی کم سختی نکشیده بود. در کودکی ازدواج کرده و به همراه شوهر به روستای دیگری کوچ کرده بود. کسی به سن و سالش نگاه نمی‌کرد، از همان ابتدا مثل سایر زنان خانواده به امور خانه و کار کشاورزی رسیدگی می‌کرد. کار زیاد و سنگین بود، گُلگون اما بهانه‌گیر نبود و شکایتی نمی‌کرد. سخت کار می‌کرد و هیچ‌کس نفهمید که گُلگون چطور بعد از مدتی، امور را در دست گرفت. نه زور گفته بود، نه خودشیرینی کرده بود، نه حق کسی را خورده بود؛ اما انگار توافقی همگانی در خانواده و بعدترها در بین اهالی روستا وجود داشت که گلگون بهتر از پس امور برمی آید. نوجوان بود اما انگار عاقله زنی در او زندگی می‌کرد.
نوجوانی را که گذراند و اولین بچه‌اش که به دنیا آمد دیگر همه او را به چشم یک رکن اساسی در خانواده و روستا می‌دیدند. بزرگی می‌کرد؛ برای هر مساله‌ای فورا به فکر راه‌حل بود؛ رگ خواب اعضای خانواده را می‌دانست؛ بلد بود چطور مصالحه برقرار کند. تصمیم گیری می‌کرد؛ مسئولیتی اگر زمین می‌افتاد گلگون برش می‌داشت؛ مسئولیت بقیه را هم تعیین می‌کرد. شوهرش مرد خوب و بی آزاری بود اما ننه گلگون او را هم به چشم یکی از فرزندانش نگاه می‌کرد. البته شوهر هم از این وضعیت ناراضی نبود.
تا سی و پنج سالگی صاحب شش فرزند شده بود و یکی را هم در همان نوزادی از دست داده بود. یکی از زنان روستا به دیگران گفته بود که فرزندش را که به خاک سپردند، گلگون رفت توی طویله پیش ماده‌گاوی که تازگی گوساله‌اش مرده بود و او را در آغوش گرفته و حسابی گریه کرده بود.
جنگ آغاز شده بود وقتی پسر سومش به سربازی رفت. چندماهی گذشت و از گردان نامه آمد که پسر مفقود شده است. ننه گلگون نُه ماه منتظر ماند. انتظار نه این‌که زندگی‌اش را تعطیل کرده باشد. صبح‌ها قبل از شروع کارها و عصرها پس از اتمام کارها به بالای تپه‌ای می‌رفت و راه جاده را نگاه می‌کرد و در سکوت برمی‌گشت. وقتی آن بالا بود هیچ‌کس مزاحمش نمی‌شد.
نه ماه که تمام شد یک روز اهالی خانه بیدار که شدند دیدند ننه گلگون لباس عزا پوشیده و گیس‌هایش را مثل هر روز با سربند نبسته است. به یکی از زنان گفت برود از انباری آرد و روغن و شکر به اندازه کافی بیاورد. به بقیه زنان گفت خانه را برای مراسم آماده کنند. به مردان گفت پارچه سیاه از در خانه آویزان کنند و به متولی امام زاده‌ی روستا خبر بدهند که عزا داریم، هم به اهالی اطلاع دهد و هم یک قبر در جوار امام‌زاده آماده کنند. همه بی صدا اطاعت کردند. پسر بزرگش با احتیاط نزدیک آمد که حرفی بزند که ننه گلگون با جدیت گفت: یک بار برای پسرم عزاداری می‌کنم، نمی‌شود که تا پایان عمر در انتظار شادی یا عزا ماند.
چهل روز برای پسر مفقودش به عزا نشست و بعد از چهل روز گفت پارچه‌ها و رخت و لباس سیاه را جمع کنند.
پرستو امیری
هنوز بعد از بیست سال اولین جمله‌ی کتاب #نامه_به_کودکی_که_هرگز_زاده_نشد از #اوریانا_فالاچی را در خاطرم دارم؛ هستی. به قطره‌ای از زندگی می‌مانی که از "هیچ" چکیده شده باشد.
نمی‌دانم با ذهن نوجوانم چه دریافتی از این جمله داشته‌ام که همچنان آن‌قدر، به قوت در روان من باقی مانده است. اولین استنباط‌های مبهم من از زندگی! نه که حالا به استنباط واضحی دست یافته باشم. نه؛ حالا در بزرگسالی، صرفا به‌جز آن جمله، هزاران جمله و تجربه‌ی متحیرکننده‌ی دیگر در ذهنم منتظرند به امید آن‌که روزی، تبدیل شوند به یک کل منسجم و معمای زندگی را برای من حل کنند.
این روزها، که پایان، قریب‌الوقوع است و مرگ، خودش را برداشته و آورده گذاشته درست جلوی چشم‌های ما، بیشتر به زندگی فکر می‌کنم -شاید فکر کردن به زندگی، نوعی از چسبیدن به آن باشد.-
مبادا پیش از رسیدن به ساحل مرگ، در این دمی که به نام زندگی فرصت عبور دارم، "هیچ" از دریای زندگی نفهمیده باشم!
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
این ویدیوی زیبا را حتما با صدا ببینید؛ لحظه‌ی تولد/ تقلای زندگی و ساحل مرگ.
👇
.https://www.instagram.com/p/CUHFdQ9lOPY/?utm_medium=copy_link
نمی‌دانم با ذهن نوجوانم چه دریافتی از این جمله داشته‌ام که همچنان آن‌قدر، به قوت در روان من باقی مانده است. اولین استنباط‌های مبهم من از زندگی! نه که حالا به استنباط واضحی دست یافته باشم. نه؛ حالا در بزرگسالی، صرفا به‌جز آن جمله، هزاران جمله و تجربه‌ی متحیرکننده‌ی دیگر در ذهنم منتظرند به امید آن‌که روزی، تبدیل شوند به یک کل منسجم و معمای زندگی را برای من حل کنند.
این روزها، که پایان، قریب‌الوقوع است و مرگ، خودش را برداشته و آورده گذاشته درست جلوی چشم‌های ما، بیشتر به زندگی فکر می‌کنم -شاید فکر کردن به زندگی، نوعی از چسبیدن به آن باشد.-
مبادا پیش از رسیدن به ساحل مرگ، در این دمی که به نام زندگی فرصت عبور دارم، "هیچ" از دریای زندگی نفهمیده باشم!
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
این ویدیوی زیبا را حتما با صدا ببینید؛ لحظه‌ی تولد/ تقلای زندگی و ساحل مرگ.
👇
.https://www.instagram.com/p/CUHFdQ9lOPY/?utm_medium=copy_link
وقتی در بزرگسالی، راجع‌به فلان اتفاق ناخوشایند دوران کودکی فکر می‌کنیم، عقل و منطق ما، عقل و منطق یک بزرگسال است اما احساس و عاطفه‌ی ما احساس همان کودک کوچک.
به همین دلیل مسائل و خاطرات ناخوشایند کودکی به این راحتی‌ها حل و فصل نمی‌شوند؛ احساسات و هیجان‌ها قوی هستند، بسیار قوی‌تر و قدیمی‌تر از منطق و شناخت.
برای حل و فصل خاطرات بد کودکی، تنها پردازش شناختی و منطقی کافی نیست، پردازش هیجانی لازم است برای تجربه و کنار آمدن با احساساتِ کودکی که هنوز درون ما زندگی می‌کند و هنوز هم گاهی رشته‌ی امور زندگیِ بزرگسالانه‌ی مارا به دست می‌گیرد.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
به همین دلیل مسائل و خاطرات ناخوشایند کودکی به این راحتی‌ها حل و فصل نمی‌شوند؛ احساسات و هیجان‌ها قوی هستند، بسیار قوی‌تر و قدیمی‌تر از منطق و شناخت.
برای حل و فصل خاطرات بد کودکی، تنها پردازش شناختی و منطقی کافی نیست، پردازش هیجانی لازم است برای تجربه و کنار آمدن با احساساتِ کودکی که هنوز درون ما زندگی می‌کند و هنوز هم گاهی رشته‌ی امور زندگیِ بزرگسالانه‌ی مارا به دست می‌گیرد.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
❤1
اِنگار
سلام و عرضِ خوش‌آمد 🌱 در "انگار" برآنیم که یاد بگیریم پیش از آن‌که دیر شود، کاری کنیم برای زندگی و حال‌مان و فکر می‌کنیم روانشناسی در این عبور به کمک‌مان می‌آید. سپاس که با من همراهید در "انگار" و سپاسِ بیشتر که دوستان‌تان را دعوت می‌کنید. دکتر پرستوامیری…
امروز یک‌سالگی "انگار" است.
داشتم متنی که برای شروع کار انگار نوشته بودم رو می‌خوندم و فکر می‌کردم آیا به اون هدفی که یک‌سال پیش برای خودم تعیین کرده بودم رسیدم؟
راستش رو بخواهید نمی‌تونم به خودم و شما بگم بله صددرصد رسیدم؛ البته توقع کمال هم نداشتم (این چیزی بود که تلاش کردم در این یک‌سال به شما هم ارائه کنم، پذیرش کامل نبودن!).
اما راضی‌ام از این‌که استمرار داشتم در انجام این کار کوچک و امید دارم که مستمرتر، منظم‌تر و البته پربارتر از قبل ادامه بدم.
دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی‌سلامت
سه‌شنبه ۶ مهر ۱۴۰۰
داشتم متنی که برای شروع کار انگار نوشته بودم رو می‌خوندم و فکر می‌کردم آیا به اون هدفی که یک‌سال پیش برای خودم تعیین کرده بودم رسیدم؟
راستش رو بخواهید نمی‌تونم به خودم و شما بگم بله صددرصد رسیدم؛ البته توقع کمال هم نداشتم (این چیزی بود که تلاش کردم در این یک‌سال به شما هم ارائه کنم، پذیرش کامل نبودن!).
اما راضی‌ام از این‌که استمرار داشتم در انجام این کار کوچک و امید دارم که مستمرتر، منظم‌تر و البته پربارتر از قبل ادامه بدم.
دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی‌سلامت
سه‌شنبه ۶ مهر ۱۴۰۰
برای درمان‌گران
درمان‌گرانی که خود دلبستگی ناایمن (به‌خصوص دوسوگرایانه) دارند، ممکن است در سطح هیجانی بیش از اندازه با مسائل بیمار درگیر و آمیخته شوند تا جایی که قدرت افتراق هیجانات خود و مراجع را از دست بدهند. مثلا در مورد موضوعی مراجع احساس خشم دارد اما درمان‌گر در مورد همان موضوع، مضطرب است و اگر در این موارد، درمان‌گر در فضای هیجانی خودش باقی بماند و نتواند هیجانات بیمار را به درستی پایش کند، مسیر درمان را اشتباه طی خواهد کرد. بنابراین ضروری‌است که درمان‌گران به حالات درونی خود در اتاق درمان آگاه باشند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
درمان‌گرانی که خود دلبستگی ناایمن (به‌خصوص دوسوگرایانه) دارند، ممکن است در سطح هیجانی بیش از اندازه با مسائل بیمار درگیر و آمیخته شوند تا جایی که قدرت افتراق هیجانات خود و مراجع را از دست بدهند. مثلا در مورد موضوعی مراجع احساس خشم دارد اما درمان‌گر در مورد همان موضوع، مضطرب است و اگر در این موارد، درمان‌گر در فضای هیجانی خودش باقی بماند و نتواند هیجانات بیمار را به درستی پایش کند، مسیر درمان را اشتباه طی خواهد کرد. بنابراین ضروری‌است که درمان‌گران به حالات درونی خود در اتاق درمان آگاه باشند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
ما بابت احساس‌ها، افکار و نیازهامان مستحق سرزنش نیستیم؛ سرزنشی هم اگر هست برای رفتارهای ماست.
خودتان را به‌خاطر غم‌ها، اضطراب‌ها، خشم‌ها، ترس‌ها، ناامیدی‌ها، نفرت‌ها، به‌خاطر افکار منفی، افکار شرم‌آور، افکار ضداخلاقی گاه‌به‌گاه، سرزنش نکنید.
انسان دیگِ جوشانی از تمام این‌هاست؛ کاری که باید کرد پذیرفتن این احساس‌ها و افکار ناخوشایند به عنوان بخشی از وجودِ انسانی‌مان، و عمل نکردن بر اساس آن‌هاست.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
خودتان را به‌خاطر غم‌ها، اضطراب‌ها، خشم‌ها، ترس‌ها، ناامیدی‌ها، نفرت‌ها، به‌خاطر افکار منفی، افکار شرم‌آور، افکار ضداخلاقی گاه‌به‌گاه، سرزنش نکنید.
انسان دیگِ جوشانی از تمام این‌هاست؛ کاری که باید کرد پذیرفتن این احساس‌ها و افکار ناخوشایند به عنوان بخشی از وجودِ انسانی‌مان، و عمل نکردن بر اساس آن‌هاست.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
ازدواج، صحنه‌ی ابدیِ پذیرش، فداکاری و تلاش دو طرفه و هماهنگه، نه میدان مبارزه و طناب‌کشی، نه جنگیدن برای دریافت امتیازهای بیشتر.
چیزی فراتر از تفاهم‌ها و شباهت‌ها و یا تفاوت‌ها می‌تونه آدم‌ها رو کنار هم نگه داره و اون پذیرفتن اینها و در یک مسیر حرکت کردنه، در یک تیم بودنه.
برای برخورداری از موهبت‌های رابطه، چاره‌ای جز این نیست.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
چیزی فراتر از تفاهم‌ها و شباهت‌ها و یا تفاوت‌ها می‌تونه آدم‌ها رو کنار هم نگه داره و اون پذیرفتن اینها و در یک مسیر حرکت کردنه، در یک تیم بودنه.
برای برخورداری از موهبت‌های رابطه، چاره‌ای جز این نیست.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
اگر انقدر جسور هستید که می‌خواهید مطابق ارزش‌ها و خواسته‌های خودتان زندگی کنید نه ضوابط اجتماع و نظر دیگران، باید همان‌قدر هم برای پذیرفتن پیامدهای احتمالا ناخوشایند این انتخاب (تمسخرها، تحقیرها، پذیرفته نشدن‌ها، سختی‌های مسیر، تلخی‌ها، موانع، خشم‌ها و غیره) جسور باشید؛ اگر نمی‌خواهید چنین بهایی بپردازید، شما صرفا یک کودک لجباز هستید که هوس نافرمانی به سرتان زده است!
شنا کردن خلاف جهت آب و زندگی بر اساس ارزش‌ها و چارچوب‌های خودتان، تصمیمی مهم، دشوار و البته بالغانه‌ست و قوت روانی زیادی لازم دارد. نمی‌توانید انتظار داشته باشید جهان و آدمیان با تصمیم شما هماهنگ شوند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
شنا کردن خلاف جهت آب و زندگی بر اساس ارزش‌ها و چارچوب‌های خودتان، تصمیمی مهم، دشوار و البته بالغانه‌ست و قوت روانی زیادی لازم دارد. نمی‌توانید انتظار داشته باشید جهان و آدمیان با تصمیم شما هماهنگ شوند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
دسترسی و مواجهه با اطلاعات کلی، سطحی یا ناقص درباره مشکلات روان‌شناختی و ریشه‌های آنها، باعث شده بعضی از مراجعان گمان کنند که کشف ریشه‌های کودکی مشکلات، به خودی‌خود و معجزه‌وار قرار است حال آنها را بهبود ببخشد؛ و بسیاری از مواقع در جلسات درمان به‌جای توجه به مشکلاتی که در حال حاضر گرفتار آن هستند، اصرار دارند که به کودکی برگردند و ریشه‌ها را پیدا کنند.
اجازه دهید با یک مثال توضیح دهم؛ فرض کنید خانه‌ی شما آتش گرفته‌ست؛ کدام کار عاقلانه‌ست:
خاموش کردن آتش و بعد پیدا کردن علت آتش‌سوزی برای پیش‌گیری از وقوع مجدد؟
یا رها کردن آتش و رفتن دنبال علت آتش‌سوزی؟
قطعا ریشه‌های مشکلات (که به آنها زمینه‌سازها و راه‌اندازها گفته می‌شود) مهم و قابل بررسی هستند؛ تاثیر گذشته قابل انکار نیست؛ اما آن‌چه در نهایت باید روی آن کار شود مسائل "اینجا و اکنونی" و عواملی‌است که موجب نفوذ آن ریشه‌ها و ادامه‌ی مشکلات گذشته تا زمان حال شده‌اند (که به آنها تداوم‌بخش‌ها گفته می‌شود).
قبلا هم گفته بودم، گاهی کنکاش وسواس‌گونه در گذشته و ریشه‌ها نوعی فرار از مسئولیت، فرار از درگیر شدن با مشکلات فعلی، و تلاش نکردن برای حل آن‌هاست.
گویی کنجکاوی و غرق شدن در گذشته و افسوس خوردن برای آن، به مراتب جذاب‌تر و آسان‌تر از تلاش برای تغییر مشکلات فعلی است.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
اجازه دهید با یک مثال توضیح دهم؛ فرض کنید خانه‌ی شما آتش گرفته‌ست؛ کدام کار عاقلانه‌ست:
خاموش کردن آتش و بعد پیدا کردن علت آتش‌سوزی برای پیش‌گیری از وقوع مجدد؟
یا رها کردن آتش و رفتن دنبال علت آتش‌سوزی؟
قطعا ریشه‌های مشکلات (که به آنها زمینه‌سازها و راه‌اندازها گفته می‌شود) مهم و قابل بررسی هستند؛ تاثیر گذشته قابل انکار نیست؛ اما آن‌چه در نهایت باید روی آن کار شود مسائل "اینجا و اکنونی" و عواملی‌است که موجب نفوذ آن ریشه‌ها و ادامه‌ی مشکلات گذشته تا زمان حال شده‌اند (که به آنها تداوم‌بخش‌ها گفته می‌شود).
قبلا هم گفته بودم، گاهی کنکاش وسواس‌گونه در گذشته و ریشه‌ها نوعی فرار از مسئولیت، فرار از درگیر شدن با مشکلات فعلی، و تلاش نکردن برای حل آن‌هاست.
گویی کنجکاوی و غرق شدن در گذشته و افسوس خوردن برای آن، به مراتب جذاب‌تر و آسان‌تر از تلاش برای تغییر مشکلات فعلی است.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
دوستی، فقط خوش گذروندن باهم، خندیدن و تفریح کردن نیست؛ آدم‌ها در سختی‌ها به دوست‌هاشون پناه می‌برند.
این موج مثبت بودن که تازگی‌ها مد شده، داره به این بُعد از دوستی‌ها آسیب می‌زنه.
با این حرف‌ها که: اگر کسی با من درددل کنه موج منفی می‌گیرم، آدمی که درد دل می‌کنه سَمیه، آدم باید همیشه مثبت و سرزنده باشه، یا نباید با کسی درد دل کنم، نباید هیچ‌وقت منفی باشم و غیره، دارید وجه مهمی از دوستی‌ها رو از بین می‌بَرید و دوستی‌های عمیق و جدی رو به روابط سطحی و صرفا برای خوش‌گذرونی تبدیل می‌کنید.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
این پست رو برای دوستانی که حتی وقت‌هایی که ابری و بی‌حوصله هستید هم در کنارتون هستند ارسال کنید.
این موج مثبت بودن که تازگی‌ها مد شده، داره به این بُعد از دوستی‌ها آسیب می‌زنه.
با این حرف‌ها که: اگر کسی با من درددل کنه موج منفی می‌گیرم، آدمی که درد دل می‌کنه سَمیه، آدم باید همیشه مثبت و سرزنده باشه، یا نباید با کسی درد دل کنم، نباید هیچ‌وقت منفی باشم و غیره، دارید وجه مهمی از دوستی‌ها رو از بین می‌بَرید و دوستی‌های عمیق و جدی رو به روابط سطحی و صرفا برای خوش‌گذرونی تبدیل می‌کنید.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
این پست رو برای دوستانی که حتی وقت‌هایی که ابری و بی‌حوصله هستید هم در کنارتون هستند ارسال کنید.
برای درمان‌گران
https://t.me/ravandarmani_dr_amiri
ما درمان‌گران باید تلاش عامدانه و آگاهانه‌ای داشته باشیم تا میل به دادن پاسخ و راه‌حل فوری به مراجع را کنترل کنیم.
اول به این دلیل که تمرینِ فرایندِ حلِ مساله مهم‌تر از پیدا کردن راه‌حل برای یک مشکل خاص است.
دوم این‌که با این کار خلاقیت را از مراجع می‌گیریم؛ در واقع با ارائه راه‌حل فوری، ما ناخواسته داریم روش‌های خودمان در حل‌مساله را به مراجع تحمیل می‌کنیم.
سوم این‌که انگیزه‌ی مراجع برای به‌کارگیری راه‌کاری که خودش به آن رسیده‌ست بسیار بیشتر از راه‌کاری‌‌ست که ما لقمه کرده و آماده به او داده‌ایم.
چهارم این‌که خیلی وقت‌ها، در فرآیند پیدا کردن راه‌حل، مراجع متوجه می‌شود که اصلا مشکل را اشتباه مطرح کرده و مشکل اصلی چیز دیگری بوده‌است.
و نهایتا پنجم این‌که مراجع باید یاد بگیرد همیشه یک ایگوی کمکی که خیلی سریع و فوری راه‌حل را ارائه کند، در دسترسش نیست؛ پاسخ و راه‌حل باید با سختی و با تلاش خود فرد به‌دست بیاد.
چراکه آن بیرون، خارج از اتاق درمان، زندگی واقعی، این شکلی‌ست.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
https://t.me/ravandarmani_dr_amiri
ما درمان‌گران باید تلاش عامدانه و آگاهانه‌ای داشته باشیم تا میل به دادن پاسخ و راه‌حل فوری به مراجع را کنترل کنیم.
اول به این دلیل که تمرینِ فرایندِ حلِ مساله مهم‌تر از پیدا کردن راه‌حل برای یک مشکل خاص است.
دوم این‌که با این کار خلاقیت را از مراجع می‌گیریم؛ در واقع با ارائه راه‌حل فوری، ما ناخواسته داریم روش‌های خودمان در حل‌مساله را به مراجع تحمیل می‌کنیم.
سوم این‌که انگیزه‌ی مراجع برای به‌کارگیری راه‌کاری که خودش به آن رسیده‌ست بسیار بیشتر از راه‌کاری‌‌ست که ما لقمه کرده و آماده به او داده‌ایم.
چهارم این‌که خیلی وقت‌ها، در فرآیند پیدا کردن راه‌حل، مراجع متوجه می‌شود که اصلا مشکل را اشتباه مطرح کرده و مشکل اصلی چیز دیگری بوده‌است.
و نهایتا پنجم این‌که مراجع باید یاد بگیرد همیشه یک ایگوی کمکی که خیلی سریع و فوری راه‌حل را ارائه کند، در دسترسش نیست؛ پاسخ و راه‌حل باید با سختی و با تلاش خود فرد به‌دست بیاد.
چراکه آن بیرون، خارج از اتاق درمان، زندگی واقعی، این شکلی‌ست.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
در روابط، به‌اندازه‌ی قد و قامت رابطه، سرمایه‌گذاری عاطفی/ روانی/ مالی/ زمانی کنید تا بعدا از خودتان و دیگران شاکی نشوید. یکی از مهم‌ترین تعیین‌کننده‌های قد و قواره‌ی رابطه، گذر زمان است. مثلا کارهایی که برای یک دوستیِ دوساله می‌کنید معمولا برای رابطه‌ی دوهفته‌ای نباید انجام دهید.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
چه کنیم با ملال و دلشوره‌ی پاییز؟
دکتر پرستوامیری
پاییز فصل عجیبی است؛ هزار رنگ و هزار چهره دارد؛ برای بعضی آدم‌ها پاییز پادشاه فصل‌هاست، فصل عاشقی و قدم زدن زیر باران و شنیدن صدای خش‌خش برگ‌ها و لذت بردن از نارنجی‌ها و نارنگی‌ها. اما برای بعضی آدم‌ها اوضاع کاملا متقاوت است؛ بعضی افراد نه تنها از دیدن این زرد و نارنجی‌ها حال‌شان جا نمی‌آید، بلکه پاییز برای‌شان همراه است با ملال و دلشوره و بی‌حوصلگی و افسردگی.
روز اول پاییز در صفحه‌ی اینستاگرامم از دوستان و مخاطبانم خواستم تجربه‌ی خودشان را از پاییز با من درمیان بگذارند و بگویند با ملال و دلشوره پاییز چه می‌کنند؟ پاسخ‌ها جالب و متنوع بودند. برخی راه‌کارها بیشتر منفعلانه بودند، مانند گوش دادن به موسیقی، تماشای فیلم و خواندن کتاب؛ و برخی راه کارها فعالانه تر بودند، مانند پیاده روی و ورزش، معاشرت با عزیزان و سفر کردن؛ و برخی هم گفته بودند چاره‌ای نیست جز تحمل کردن.
اما چرا واکنش افراد به پاییز متفاوت است؟ چه کسانی در پاییز دچار ملال و افسردگی می‌شوند؟ چه راه‌کارهایی برای مقابله با افسردگی و دل‌گیری پاییزی وجود دارد؟
در ادامه به این سوالات پاسخ خواهیم داد.
متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها
http://dourha.ir/?p=58
دکتر پرستوامیری
پاییز فصل عجیبی است؛ هزار رنگ و هزار چهره دارد؛ برای بعضی آدم‌ها پاییز پادشاه فصل‌هاست، فصل عاشقی و قدم زدن زیر باران و شنیدن صدای خش‌خش برگ‌ها و لذت بردن از نارنجی‌ها و نارنگی‌ها. اما برای بعضی آدم‌ها اوضاع کاملا متقاوت است؛ بعضی افراد نه تنها از دیدن این زرد و نارنجی‌ها حال‌شان جا نمی‌آید، بلکه پاییز برای‌شان همراه است با ملال و دلشوره و بی‌حوصلگی و افسردگی.
روز اول پاییز در صفحه‌ی اینستاگرامم از دوستان و مخاطبانم خواستم تجربه‌ی خودشان را از پاییز با من درمیان بگذارند و بگویند با ملال و دلشوره پاییز چه می‌کنند؟ پاسخ‌ها جالب و متنوع بودند. برخی راه‌کارها بیشتر منفعلانه بودند، مانند گوش دادن به موسیقی، تماشای فیلم و خواندن کتاب؛ و برخی راه کارها فعالانه تر بودند، مانند پیاده روی و ورزش، معاشرت با عزیزان و سفر کردن؛ و برخی هم گفته بودند چاره‌ای نیست جز تحمل کردن.
اما چرا واکنش افراد به پاییز متفاوت است؟ چه کسانی در پاییز دچار ملال و افسردگی می‌شوند؟ چه راه‌کارهایی برای مقابله با افسردگی و دل‌گیری پاییزی وجود دارد؟
در ادامه به این سوالات پاسخ خواهیم داد.
متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها
http://dourha.ir/?p=58
Forwarded from دورها | علوم انسانی
@dourha_ensani
و عشق، تنها عشق
تو را به گرمی یک سیب می‌کند مانوس!
دکتر علی‌رضا فرنام
استاد روانپزشکی دانشگاه علوم‌پزشکی تبریز
عشق چطور موجب رشد آدم‌ها می‌شود؟ آیا شور عشق برای تداوم رابطه کافی است؟ آیا می‌توان شور اولیه در روابط عاشقانه را حفظ کرد؟ چرا پرشورترین عاشقان هم در خطر دل زدگی هستند؟ آیا رابطه‌ی عاشقانه غیر از شور و اشتیاق، موهبت دیگری ندارد؟ چه کنیم با رابطه‌ای که اشتیاق اولیه در آن خاموش شده است؟
عشق” یکی از قدرتمندترین احساسات بشری است. بروز عشق باعث تغییرات قدرتمندی در رفتار، نگرش و وضعیت بیولوژیک فرد می‌شود. شور و هیجانی که دیدار یار به فرد می دهد، تجربه‌ای عمیقا تکان‌دهنده است. از طرف دیگر زمان این شور و هیجان (برخلاف عواطف دیگر) بسیار طولانی و مداوم است. عواطفی همچون “ترس” و “خشم” نیز می‌توانند بسیار تند و شدید باشند اما (برخلاف عشق) آنها زیاد طول نمی‌کشند و با همان سرعتی که پدیدار می‌شوند، ناپدید می‌گردند. اما عشق با خود، “برانگیختگی” شدید و طول کشنده‌ای می‌آورد. برانگیختگی که عمیقاً سیستم عصبی خودکار (اتونوم) فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد. (به‌شخصه همیشه به دوستان رزیدنت روانپزشکی توصیه می‌کنم که در صورت مواجهه با “عشق‌های دیرهنگام” و بالاتر از دهه پنجاه و شصت زندگی، مواظب وضعیت قلبی عروقی فرد باشند، چراکه میزان فشار بر سیستم قلبی عروقی آنها واقعا سنگین است.)
متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:
http://dourha.ir/?p=504
و عشق، تنها عشق
تو را به گرمی یک سیب می‌کند مانوس!
دکتر علی‌رضا فرنام
استاد روانپزشکی دانشگاه علوم‌پزشکی تبریز
عشق چطور موجب رشد آدم‌ها می‌شود؟ آیا شور عشق برای تداوم رابطه کافی است؟ آیا می‌توان شور اولیه در روابط عاشقانه را حفظ کرد؟ چرا پرشورترین عاشقان هم در خطر دل زدگی هستند؟ آیا رابطه‌ی عاشقانه غیر از شور و اشتیاق، موهبت دیگری ندارد؟ چه کنیم با رابطه‌ای که اشتیاق اولیه در آن خاموش شده است؟
عشق” یکی از قدرتمندترین احساسات بشری است. بروز عشق باعث تغییرات قدرتمندی در رفتار، نگرش و وضعیت بیولوژیک فرد می‌شود. شور و هیجانی که دیدار یار به فرد می دهد، تجربه‌ای عمیقا تکان‌دهنده است. از طرف دیگر زمان این شور و هیجان (برخلاف عواطف دیگر) بسیار طولانی و مداوم است. عواطفی همچون “ترس” و “خشم” نیز می‌توانند بسیار تند و شدید باشند اما (برخلاف عشق) آنها زیاد طول نمی‌کشند و با همان سرعتی که پدیدار می‌شوند، ناپدید می‌گردند. اما عشق با خود، “برانگیختگی” شدید و طول کشنده‌ای می‌آورد. برانگیختگی که عمیقاً سیستم عصبی خودکار (اتونوم) فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد. (به‌شخصه همیشه به دوستان رزیدنت روانپزشکی توصیه می‌کنم که در صورت مواجهه با “عشق‌های دیرهنگام” و بالاتر از دهه پنجاه و شصت زندگی، مواظب وضعیت قلبی عروقی فرد باشند، چراکه میزان فشار بر سیستم قلبی عروقی آنها واقعا سنگین است.)
متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:
http://dourha.ir/?p=504
Forwarded from دورها | علوم انسانی
@dourha_ensani
آیا واقعا افکار ما بر جهان خارج از ما و وقایع آن تاثیر می گذارند؟
(منبع: روزنامه خراسان)
دکتر پرستوامیری
دکترای تخصصی روانشناسی سلامت
افکار شما به واقعیت تبدیل می شود.
با هرآن چه تصور کنید، روبه رو می شوید.
آن چه احساس می کنید جذب می کنید.
در این دنیا هیچ چیزی نیست که نتوانید داشته باشید.
هیچ محدودیتی برای شما وجود ندارد.
احساس های منفی ترمزهای شما هستند؛ از احساس های منفی دوری کنید.
شاید شما هم در سمینارهایی با عناوینی مثل موفقیت، فکر مثبت، قانون جذب، قانون منتالیسم و غیره شرکت کرده یا ویدیوهایی از سخنرانان اصطلاحا انگیزشی در شبکه های اجتماعی دیده باشید. تفکر محوری و مشترک این رویکردها به طور کلی این است که افکار ما بر جهان اثر می گذارد و انسان با اندیشه و اراده هرآنچه می خواهد به دست می آورد. اغلب آدم ها بعد از شنیدن این گونه سخنرانی ها می گویند سرشار از انرژی و انگیزه هستند؛ سرشار از حال خوب و امید. اما چه می شود که اثر این سخنرانی ها کوتاه مدت است؟ چرا حال خوب و انگیزه ی حاصل از این سخنان تداوم ندارند؟ و آدم ها مدام از این سمینار به آن سمینار، از این کلاس به آن کلاس می روند؟ آیا این قبیل باورها و سخنان ریشه های علمی دارند؟
در این مقاله سعی می کنیم با نگاهی موشکافانه تر به چند باور کلیدی و مشترک در این قبیل رویکردها بپردازیم.
متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:
http://dourha.ir/?p=512
آیا واقعا افکار ما بر جهان خارج از ما و وقایع آن تاثیر می گذارند؟
(منبع: روزنامه خراسان)
دکتر پرستوامیری
دکترای تخصصی روانشناسی سلامت
افکار شما به واقعیت تبدیل می شود.
با هرآن چه تصور کنید، روبه رو می شوید.
آن چه احساس می کنید جذب می کنید.
در این دنیا هیچ چیزی نیست که نتوانید داشته باشید.
هیچ محدودیتی برای شما وجود ندارد.
احساس های منفی ترمزهای شما هستند؛ از احساس های منفی دوری کنید.
شاید شما هم در سمینارهایی با عناوینی مثل موفقیت، فکر مثبت، قانون جذب، قانون منتالیسم و غیره شرکت کرده یا ویدیوهایی از سخنرانان اصطلاحا انگیزشی در شبکه های اجتماعی دیده باشید. تفکر محوری و مشترک این رویکردها به طور کلی این است که افکار ما بر جهان اثر می گذارد و انسان با اندیشه و اراده هرآنچه می خواهد به دست می آورد. اغلب آدم ها بعد از شنیدن این گونه سخنرانی ها می گویند سرشار از انرژی و انگیزه هستند؛ سرشار از حال خوب و امید. اما چه می شود که اثر این سخنرانی ها کوتاه مدت است؟ چرا حال خوب و انگیزه ی حاصل از این سخنان تداوم ندارند؟ و آدم ها مدام از این سمینار به آن سمینار، از این کلاس به آن کلاس می روند؟ آیا این قبیل باورها و سخنان ریشه های علمی دارند؟
در این مقاله سعی می کنیم با نگاهی موشکافانه تر به چند باور کلیدی و مشترک در این قبیل رویکردها بپردازیم.
متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:
http://dourha.ir/?p=512
ما در کودکی، در تجربه‌ی ارتباط‌مان با مراقبین اولیه (پدر، مادر، ...) به "احکام قطعی" درباره‌ی آدم‌ها، دنیا و خودمان می‌رسیم. این احکام کلی و قطعی‌ست زیرا در آن سن، منبع شناخت ما از کل دنیا، همین آدم‌های نزدیک ما هستند. بعدترها در بزرگسالی، دنیای ما آن‌قدر بزرگ می‌شود که رسیدن به یک حکم قطعی در مورد همه‌چیز و همه‌کس، خیلی سخت خواهد بود.
اگر احکام قطعی مانند:
آدم‌ها قابل اعتماد نیستند؛
من دوست‌داشتنی نیستم؛
من ارزش‌مند نیستم؛
دیگران مرا رها خواهند کرد؛
دنیا جای ناامنی‌ست؛
و غیره دارید، در روابط دور گذشته، در دنیای کوچکِ کودکی‌تان، دنبال داستانش بگردید.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
اگر احکام قطعی مانند:
آدم‌ها قابل اعتماد نیستند؛
من دوست‌داشتنی نیستم؛
من ارزش‌مند نیستم؛
دیگران مرا رها خواهند کرد؛
دنیا جای ناامنی‌ست؛
و غیره دارید، در روابط دور گذشته، در دنیای کوچکِ کودکی‌تان، دنبال داستانش بگردید.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
در شرایط سهمگین زندگی دو مشکل دارید که باید حل کنید؛
مساله‌ای که پیش آمده و نیازمند حل شدن است.
و هیجانات آشفته‌کننده‌ی همراه آن.
برای حل مساله‌ی کارامد نیاز دارید ابتدا هیجانات شدید خود را مدیریت کنید:
برای شروع، هیجانات خود را بشناسید و تجربه کنید، از آنها نترسید و فرار نکنید. هیچ اشکالی ندارد که در شرایط سخت شما احساس غم، اضطراب، خشم، وحشت‌زدگی و غیره داشته باشید.
بعد با افراد قابل اعتماد، ایمن و همدل اطراف‌تان راجع به هیجانات‌تان صحبت کنید. انسان‌ها هیجانات ناخوشایند را به صورت جمعی راحت‌تر تحمل می‌کنند. درد دل کردن، کمک و مراقبت دریافت کردن از مهارت‌های انسان‌های رشدیافته‌است. در کنار این آدم‌های امن، هیجانات‌تان را برون‌ریزی کنید و اجازه دهید آنها به شما حمایت عاطفی، روانی و فکری بدهند.
شلوغ‌کاری نکنید؛ چند آدم نزدیک و امن کافی‌است. از افرادی که خودشان به سرعت آشفته می‌شوند، یا ایمن، قابل اعتماد و همدل نیستند در این شرایط دوری کنید.
از نوشتن غافل نشوید، هم در مورد هیجانات‌تان، هم در مورد مساله‌ای که باید حل شود. نوشتن ذهن شما را نظم می‌بخشد و باعث تخلیه هیجانی می‌شود.
از روش‌های آرام‌بخشی خاص خودتان استفاده کنید. قدم زدن، دعا خواندن، بازی کردن، شعر خواندن، گوش دادن به موسیقی، نواختن ساز، نقاشی، دوخت و دوز، درد دل و ...
سعی نکنید تمام امور را خودتان کنترل و مدیریت کنید. بخشی از کارها را به دیگران بسپارید و به آنها اعتماد کنید. فقط کافی است به قدر کافی درایت داشته باشید که چه کاری را به چه کسی بسپارید.
به‌طور موقت وظایف دیگرتان را کاهش دهید و تمرکز‌تان را بگذارید روی مساله‌ی بزرگ و مهم فعلی. کمال‌گرایی و خودسرزنشی را کنار بگذارید. قرار نیست در هر شرایط تمام وظایف‌تان را به بهترین نحو انجام دهید.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
مساله‌ای که پیش آمده و نیازمند حل شدن است.
و هیجانات آشفته‌کننده‌ی همراه آن.
برای حل مساله‌ی کارامد نیاز دارید ابتدا هیجانات شدید خود را مدیریت کنید:
برای شروع، هیجانات خود را بشناسید و تجربه کنید، از آنها نترسید و فرار نکنید. هیچ اشکالی ندارد که در شرایط سخت شما احساس غم، اضطراب، خشم، وحشت‌زدگی و غیره داشته باشید.
بعد با افراد قابل اعتماد، ایمن و همدل اطراف‌تان راجع به هیجانات‌تان صحبت کنید. انسان‌ها هیجانات ناخوشایند را به صورت جمعی راحت‌تر تحمل می‌کنند. درد دل کردن، کمک و مراقبت دریافت کردن از مهارت‌های انسان‌های رشدیافته‌است. در کنار این آدم‌های امن، هیجانات‌تان را برون‌ریزی کنید و اجازه دهید آنها به شما حمایت عاطفی، روانی و فکری بدهند.
شلوغ‌کاری نکنید؛ چند آدم نزدیک و امن کافی‌است. از افرادی که خودشان به سرعت آشفته می‌شوند، یا ایمن، قابل اعتماد و همدل نیستند در این شرایط دوری کنید.
از نوشتن غافل نشوید، هم در مورد هیجانات‌تان، هم در مورد مساله‌ای که باید حل شود. نوشتن ذهن شما را نظم می‌بخشد و باعث تخلیه هیجانی می‌شود.
از روش‌های آرام‌بخشی خاص خودتان استفاده کنید. قدم زدن، دعا خواندن، بازی کردن، شعر خواندن، گوش دادن به موسیقی، نواختن ساز، نقاشی، دوخت و دوز، درد دل و ...
سعی نکنید تمام امور را خودتان کنترل و مدیریت کنید. بخشی از کارها را به دیگران بسپارید و به آنها اعتماد کنید. فقط کافی است به قدر کافی درایت داشته باشید که چه کاری را به چه کسی بسپارید.
به‌طور موقت وظایف دیگرتان را کاهش دهید و تمرکز‌تان را بگذارید روی مساله‌ی بزرگ و مهم فعلی. کمال‌گرایی و خودسرزنشی را کنار بگذارید. قرار نیست در هر شرایط تمام وظایف‌تان را به بهترین نحو انجام دهید.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
می‌گوید: اگر می‌دانستم می‌میرد، آن حرف‌ها را بهش نمی‌گفتم؛ آن رفتارها را نمی‌کردم ...
واقعا نمی‌دانید آدم‌ها می‌میرند؟!
فکر می‌کنید عمر جاودانه دارند؟!
ما به مرگ خودمان و دیگران آگاهیم، اما برای زندگی کردن، با هزار و یک ترفند و دفاع روانی، این آگاهی را سرکوب می‌کنیم، تا لحظه‌ای که مرگ، بی‌توجه به خودفریبی و خوش‌خیالی ما، خودش را در برابر ما عریان می‌کند و ما ناگزیر از مواجهه با آن هستیم.
به گمان من، بَرَنده‌های واقعیِ زندگی، آن‌هایی هستند که آگاهی از مرگ را در گوشه‌ای از ذهن‌شان بیدار، نگه می‌دارند؛ اینها شانس این را دارند که غلیظ‌تر و غنی‌تر زندگی کنند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
واقعا نمی‌دانید آدم‌ها می‌میرند؟!
فکر می‌کنید عمر جاودانه دارند؟!
ما به مرگ خودمان و دیگران آگاهیم، اما برای زندگی کردن، با هزار و یک ترفند و دفاع روانی، این آگاهی را سرکوب می‌کنیم، تا لحظه‌ای که مرگ، بی‌توجه به خودفریبی و خوش‌خیالی ما، خودش را در برابر ما عریان می‌کند و ما ناگزیر از مواجهه با آن هستیم.
به گمان من، بَرَنده‌های واقعیِ زندگی، آن‌هایی هستند که آگاهی از مرگ را در گوشه‌ای از ذهن‌شان بیدار، نگه می‌دارند؛ اینها شانس این را دارند که غلیظ‌تر و غنی‌تر زندگی کنند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
Forwarded from دورها | علوم انسانی
@dourha_ensani
چرا در رابطه با آدم‌های غریبه، دست به پیش‌داوری می‌زنیم؟
دکتر پرستوامیری
شاید برای شما هم پیش آمده باشد که یک نفر را دورادور می‌شناسید و یا برای اولین بار که می‌بینید حس خوبی نسبت به او ندارید، اما هنگامی که فرصت آشنایی برای شما ایجاد می‌شود متوجه می‌شوید که قضاوت‌تان اشتباه بوده و گاهی اوقات حتی تبدیل به دوستان خوبی هم می‌شوید. اما چرا این اتفاق برای ما پیش می‌آید؟ چرا گاهی ما در برخورد اول، در مورد دیگران برداشت نادرستی داریم؟ چرا بعضی از ما بیش از دیگران دچار این اشتباه می‌شویم؟
خطاهای شناختی، ذهن، رفتار و تکامل در این میان چه نقشی دارند؟
متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:
http://dourha.ir/?p=518
چرا در رابطه با آدم‌های غریبه، دست به پیش‌داوری می‌زنیم؟
دکتر پرستوامیری
شاید برای شما هم پیش آمده باشد که یک نفر را دورادور می‌شناسید و یا برای اولین بار که می‌بینید حس خوبی نسبت به او ندارید، اما هنگامی که فرصت آشنایی برای شما ایجاد می‌شود متوجه می‌شوید که قضاوت‌تان اشتباه بوده و گاهی اوقات حتی تبدیل به دوستان خوبی هم می‌شوید. اما چرا این اتفاق برای ما پیش می‌آید؟ چرا گاهی ما در برخورد اول، در مورد دیگران برداشت نادرستی داریم؟ چرا بعضی از ما بیش از دیگران دچار این اشتباه می‌شویم؟
خطاهای شناختی، ذهن، رفتار و تکامل در این میان چه نقشی دارند؟
متن کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید؛ در سایت دورها:
http://dourha.ir/?p=518