رنج انسان جهان‌شمول است؛ اما تجربه‌ی این رنج و شیوه‌ی پاسخ‌دهی به آن کاملا منحصربه‌فرد و یک داستان شخصی است؛ به همین دلیل نمی‌توان یک نسخه‌ی واحد برای افراد پیچید.
اضطراب، غم، طردشدن، ترس از شکست، ترس از خواسته نشدن، خشم، خشونت، سرگشتگی، بی‌معنایی، تنهایی، و ... را تمام انسان‌ها تجربه می‌کنند اما هر انسانی تجربه و روایت خودش را از این رنج‌ها دارد؛ رنجِ هر انسان به پیچیدگی و منحصربه‌فردیِ تمام لحظاتِ زندگی‌اش است.
هرجا نسخه‌های چندخطی و همگانی برای این رنج‌ها دیدید، بدانید که با یک کلاهبرداری مواجه هستید.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

ما یک قالبِ فنتزیِ آماده از معشوق در ذهن داریم و تلاش می‌کنیم معشوقِ واقعی را در آن قالب بگنجانیم؛
اگر نشد او را می‌تراشیم؛
حتی می‌خراشیم ...




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

طرحواره‌ها معمولا در کودکی و نوجوانی ساخته می‌شوند.
کودک در تجاربِ منفیِ مکررِ اولیه و ارتباطش با آدم‌های مهم زندگی‌اش، احکام و باورهایی کلی درباره خود، دیگران و جهان می‌سازد و چون جهان بیرونی را تجربه نکرده‌است گمان می‌کند، بر تمام جهان همین قوانین حاکم است.
مثلا به این نتیجه می‌رسد که دیگران خطرناک و غیرقابل‌اعتمادند، من آسیب‌پذیرم و جهان ناامن است.

در بزرگسالی چون فرد تجارب مثبت و منفیِ متعددی دارد، کم‌تر به حکمی کلی و طرحواره‌ای می‌رسد.
اما گاهی طرحواره‌ها در بزرگسالی هم ساخته می‌شوند.

در جامعه‌ای که بزرگسالان مکررا تجاربی از دروغ، فریب، بی‌اعتمادی، ناامنی و خیانت دارند، با انباشت این تجارب، افراد آن جامعه‌ کم‌کم به حکمی کلی و طرحواره‌ای درباره‌ی دیگران و جهان می‌رسند؛
دیگران دزد و دروغ‌گو و خائن و غیرقابل اعتمادند و جهان هم جای ناامن و بی‌ثباتی است.
امروز ما در جامعه‌ی ایران، با چنین طرحواره‌های جمعی‌ای روبه‌روییم.
فکر می‌کنید مردمانی با چنین طرحواره‌ای بتوانند در قبال یکدیگر رفتار سالمی داشته باشند؟



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

وسواس می‌تواند پاسخی باشد به تجربه‌ی حوادث تهدیدکننده‌ی زندگی و احساس ناامنی. گویی فرد به مدد آیین‌های وسواسی تلاش می‌کند جهانش را کنترل و پیش‌بینی‌پذیر کرده و از بروز اتفاقات غیرمنتظره‌ی دیگر جلوگیری کند. آیین‌های وسواسی جهان و اتفاقات آن را از پیش طراحی و برنامه‌ریزی می‌کنند‌.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

کامل و بی‌نقص بودن یک توهمه؛ تمام زندگی‌تون رو نذارید به پای یک توهم.
از توهمِ کمال برای خودتون جهنم نسازید.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

امروز سه نفر از مراجعانم می‌گفتند که اون‌چه که در درون دارند رو دیگران نمی‌بینند.
یکی می‌گفت درون من زنی سرکش و عاصی است و بیرونم زنی عاقل و منطقی.
یکی می‌گفت درون من آدمی غمگین و تنهاست و بیرونم آدمی شاد و مهربان و راضی.
و دیگری می‌گفت درون من پر از احساس بی‌اعتمادی و سواستفاده نسبت به دیگران‌ است و بیرونم یک دوست خوب و صمیمی.

و من ... مدام این بیت در ذهنم می‌چرخید:

در اندرون منِ خسته دل ندانم کیست
که من خموشم و او، در فغان و در غوغاست!




دکتر پرستوامیری
از میان یادداشت‌های قدیمی
@engaarr
@engaarr
@engaarr

هر زمان که خودسرزنشی می‌کنید از خودتان بپرسید بعد از خودسرزنشی چه کار کردم یا می‌کنم؟
آیا دست به کار شدم؟
آیا رفتارم را اصلاح کردم؟
مساله را حل کردم؟
یا نه بدتر خودم را در چرخه‌ی رفتارِ ناخوشایند <-> خودسرنشی گیر انداختم؟
می‌بینید کارکرد خودسرزنشی در اغلب مواقع ایجاد انگیزه و محرک برای تغییر نیست؛ درست برعکس کارکردش معمولا ادامه‌ی رفتارِ ناسالم و هیچ کار موثری نکردن است.





دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

حاصلِ حفاظت و حمایتِ بیش از اندازه، عدم رشد و پژمردگی‌ست.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

برسانید به دست پدرومادرهای بیش‌ازحد حمایت‌گر.

بعضی وقت‌ها آدم نمی‌تونه یا بلد نیست احساسش رو بیان کنه، اما بعضی وقت‌ها حتی خودشم نمی‌دونه احساسش چیه که بیانش کنه. دردِ احساسِ ناشناخته و غریبه حتی بیشتر از درد احساس‌های بیان نشده‌است.




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

تحلیل روانشناختی فیلم سه چهره‌ی ایو
(اختلال چندشخصیتی)
دکتر پرستوامیری

https://www.instagram.com/p/CTY-WZbFtFN/?utm_medium=copy_link

.
تحلیل روانشناختی فیلم سه چهره ایو (اختلال چندشخصیتی)
دکتر پرستوامیری



فیلم سه چهره‌ی ایو (حوا) روایتی است واقعی از یک بیمار مبتلا به اختلال هویت تجزیه‌ای (یا چندشخصیتی) که در دهه پنجاه میلادی توسط دو روانپزشک گزارش شده و بر اساس آن فیلم ساخته شده‌است؛ گفته شده که حتی بسیاری از دیالوگ‌ها عینا از روی جلسات درمانی ضبط شده، نوشته شده‌اند.

"اوا وایت" زنی‌ست خانه‌دار، عصبی و مطیع که به دلیل سردردهای مکرر به پزشک مراجعه می‌کند. اوا در مراجعه‌اش به روانپزشک (درمانگری که این بیمار را گزارش کرده است) از حالت‌های فراموشی و صدای زنی که به او دستوراتی می‌دهد صحبت می‌کند.

همسرش نیز گزارش‌هایی از رفتارهای عجیب او می‌دهد که اوا آنها را انکار می‌کند؛ مثلا تلاش برای کشتن دخترشان، یا خرید لباس‌های گران قیمت و نامناسب، رفتن به آتلانتا و غیره.

پس از چند جلسه روانکاوی، در یکی از جلسات "اوا وایت" ناگهان تغییر رفتار می‌دهد؛ "اوا وایت" خجالتی و عصبی و منفعل، جای خود را به "اوا بلک" می‌دهد؛ زنی اغواگر، هوس باز، فعال و پرحرف. تمام رفتارها، لحن صدا و حالت‌های چهره اوا بلک با اوا وایت متفاوت است؛ او حتی به جوراب‌های ابریشمی که اوا وایت می‌پوشد هم حساسیت پوستی دارد (جووان وودوارد برای ایفای این نقش (درواقع این چند نقش!) جایزه اسکار را برنده شده است).

در اختلال هویت تجزیه‌ای یا اختلال چندشخصیتی یا اختلال شخصیت چندگانه، دو یا چند هویت یا شخصیت متمایز و متفاوت، متناوبا رفتار فرد را کنترل می‌کنند. این شخصیت‌ها به‌غیر از تفاوت در رفتار و احساس‌شان، اسامی، سن، جنسیت، خاطرات، دستخط، مهارت و استعداد، تسلط به زبانی خاص و حتی ویژگی‌های فیزیولوژیکی (مثلا فشارخون یا حساسیت پوستی) متفاوتی دارند.

شخصیت اصلی معمولا فردی است منفعل، وابسته، افسرده و مضطرب که تجارب تروماتیکی (بهره‌کشی‌های جسمی و جنسی) در دوره‌ای از زندگی (اغلب پیش از 6 سالگی) داشته است و هویت‌های دیگر که به مرور ساخته شده‌اند به نوعی متعارض و پوشش دهنده‌ی ضعف‌های شخصیت اصلی هستند. مثلا هویت‌های پرخاشگر، اغواگر، هوس‌ران، کودک، مادربزرگ مهربان، خودخواه، هنرمند، اجتماعی، کنترل‌گر، یا خودآسیب‌رسان، سخت‌گیر و غیره.

گفته می‌شود هویت‌های بعدی، برای دفاع از ناتوانی هویت اصلی در برابر تجارب تروماتیک ساخته شده‌اند. در واقع تجربه آنقدر هول‌ناک بوده که هویت اصلی اغلب خاطره‌ای از آن ندارد (خاطرات وحشت‌آور به ناهشیار رانده شده‌اند) اما معمولا یکی دوتا دیگر از هویت‌ها آن خاطره را به یاد دارند و در واقع برای کنار آمدن با آن آسیب ایجاد شده‌اند؛ ممکن است بعدترها فرد از این مکانیسم دفاعی تجزیه‌ای دربرابر آسیب‌های دیگری نیز استفاده کند و در هر تجربه‌ی ناخوشایند، یک شخصیت جدید و متناسب با آن ساخته شود و گاه شخصیت‌ها تا ده‌ها برسد! هم‌چنین ممکن است هویت‌های دیگر از وجود یک‌دیگر و هویت اصلی باخبر باشند (معمولا یک هویت فرعی از هویت اصلی و تمام هویت‌های فرعی باخبر است) اما شخصیت اصلی از وجود هویت‌های دیگر آگاه نیست و بیرون آمدن هویت‌های دیگر را، به دوره‌های فراموشی نسبت می‌دهد. بنابراین یکی از سرنخ‌های تشخیص این اختلال، دوره‌های فراموشی است که از چند دقیقه تا چندروز (حتی بیشتر) گزارش می‌شود.

در کیس اوا وایت، اوا وایت از دو شخصیت دیگر اطلاعی ندارد. اوا بلک شخصیتی کاملا متضاد اوا وایت است و همه چیز را درباره اوا وایت میداند و شخصیت سومی که بعدا شکل گرفته به نام جین از دو شخصیت قبلی سالم‌تر است.
@engaarr
@engaarr
@engaarr
برای دیدن یک قسمت از فیلم روی لینک اینستاگرام کلیک کنید.

هرکس راجع به خودکشی حرف می‌زند، دست به خودکشی نمی‌زند.
فقط کسانی که خیلی بیمار یا افسرده‌اند خودکشی می‌کنند.
با تهدید به خودکشی می‌خواهد از دیگران باج بگیرد.
نباید راجع به خودکشی حرف زد.

این‌ها از رایج‌ترین باورهای اشتباه درباره‌ی خودکشی هستند.

امروز روز جهانی پیش‌گیری از خودکشی‌است؛ به همین مناسبت مقاله‌ای در روزنامه خراسان نوشته‌ام که به شما کمک می‌کند نشانه‌های تمایل به خودکشی را در اطرافیان‌تان بشناسید.
برای خواندن متن کامل به لینک زیر مراجعه کنید.

دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی سلامت


https://www.instagram.com/p/CTpHFENMYsV/?utm_medium=copy_link

اگر از دست خودمان عصبانی باشیم، فکر می‌کنیم دیگران هم از دست ما عصبانی هستند.
اگر در خودمان احساس نقص و حقارت داشته باشیم، فکر می‌کنیم دیگران هم مارا ناقص و حقیر می‌بینند.
اگر در خودمان احساس گناه داشته باشیم، فکر می‌کنیم دیگران هم مارا گناه‌کار می‌بینند.
اگر خودمان را دوست‌نداشتنی ببینیم، فکر می‌کنیم دیگران هم مارا دوست‌نداشتنی می‌بینند.

ما به‌اشتباه فکر می‌کنیم افکار و حالت‌های درونی ما لزوما در خارج از ما هم واقعیت دارند.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

سهم من از لذت و آسایش و بهره‌مندیِ کلِ بشر چقدر است؟
از رنج و آشوبش چقدر؟
آیا حاضرم منصفانه سهمِ خودم را از میانگینِ رنج و لذت زندگی بپذیرم؟




دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

گُلگون


ننه گُلگون زن تنومندی بود. سالم و سرحال و خستگی‌ناپذیر. البته در زندگی کم سختی نکشیده بود. در کودکی ازدواج کرده و به همراه شوهر به روستای دیگری کوچ کرده بود. کسی به سن و سالش نگاه نمی‌کرد، از همان ابتدا مثل سایر زنان خانواده به امور خانه و کار کشاورزی رسیدگی می‌کرد. کار زیاد و سنگین بود، گُلگون اما بهانه‌گیر نبود و شکایتی نمی‌کرد. سخت کار می‌کرد و هیچ‌کس نفهمید که گُلگون چطور بعد از مدتی، امور را در دست گرفت. نه زور گفته بود، نه خودشیرینی کرده بود، نه حق کسی را خورده بود؛ اما انگار توافقی همگانی در خانواده و بعدترها در بین اهالی روستا وجود داشت که گلگون بهتر از پس امور برمی آید. نوجوان بود اما انگار عاقله زنی در او زندگی می‌کرد.

نوجوانی را که گذراند و اولین بچه‌اش که به دنیا آمد دیگر همه او را به چشم یک رکن اساسی در خانواده و روستا می‌دیدند. بزرگی می‌کرد؛ برای هر مساله‌ای فورا به فکر راه‌حل بود؛ رگ خواب اعضای خانواده را می‌دانست؛ بلد بود چطور مصالحه برقرار کند. تصمیم گیری می‌کرد؛ مسئولیتی اگر زمین می‌افتاد گلگون برش می‌داشت؛ مسئولیت بقیه را هم تعیین می‌کرد. شوهرش مرد خوب و بی آزاری بود اما ننه گلگون او را هم به چشم یکی از فرزندانش نگاه می‌کرد. البته شوهر هم از این وضعیت ناراضی نبود.

تا سی و پنج سالگی صاحب شش فرزند شده بود و یکی را هم در همان نوزادی از دست داده بود. یکی از زنان روستا به دیگران گفته بود که فرزندش را که به خاک سپردند، گلگون رفت توی طویله پیش ماده‌گاوی که تازگی گوساله‌اش مرده بود و او را در آغوش گرفته و حسابی گریه کرده بود.

جنگ آغاز شده بود وقتی پسر سومش به سربازی رفت. چندماهی گذشت و از گردان نامه آمد که پسر مفقود شده است. ننه گلگون نُه ماه منتظر ماند. انتظار نه این‌که زندگی‌اش را تعطیل کرده باشد. صبح‌ها قبل از شروع کارها و عصرها پس از اتمام کارها به بالای تپه‌ای می‌رفت و راه جاده را نگاه می‌کرد و در سکوت برمی‌گشت. وقتی آن بالا بود هیچ‌کس مزاحمش نمی‌شد.

نه ماه که تمام شد یک روز اهالی خانه بیدار که شدند دیدند ننه گلگون لباس عزا پوشیده و گیس‌هایش را مثل هر روز با سربند نبسته است. به یکی از زنان گفت برود از انباری آرد و روغن و شکر به اندازه کافی بیاورد. به بقیه زنان گفت خانه را برای مراسم آماده کنند. به مردان گفت پارچه سیاه از در خانه آویزان کنند و به متولی امام زاده‌ی روستا خبر بدهند که عزا داریم، هم به اهالی اطلاع دهد و هم یک قبر در جوار امام‌زاده آماده کنند. همه بی صدا اطاعت کردند. پسر بزرگش با احتیاط نزدیک آمد که حرفی بزند که ننه گلگون با جدیت گفت: یک بار برای پسرم عزاداری می‌کنم، نمی‌شود که تا پایان عمر در انتظار شادی یا عزا ماند.

چهل روز برای پسر مفقودش به عزا نشست و بعد از چهل روز گفت پارچه‌ها و رخت و لباس سیاه را جمع کنند.


پرستو امیری

هنوز بعد از بیست سال اولین جمله‌ی کتاب #نامه_به_کودکی_که_هرگز_زاده_نشد از #اوریانا_فالاچی را در خاطرم دارم؛ هستی. به قطره‌ای از زندگی می‌مانی که از "هیچ" چکیده شده باشد.
نمی‌دانم با ذهن نوجوانم چه دریافتی از این جمله داشته‌ام که همچنان آن‌قدر، به قوت در روان من باقی مانده است. اولین استنباط‌های مبهم من از زندگی! نه که حالا به استنباط واضحی دست یافته باشم. نه؛ حالا در بزرگسالی، صرفا به‌جز آن جمله، هزاران جمله‌ و تجربه‌ی متحیرکننده‌ی دیگر در ذهنم منتظرند به امید آن‌که روزی، تبدیل شوند به یک کل منسجم و معمای زندگی را برای من حل کنند.
این روزها، که پایان، قریب‌الوقوع است و مرگ، خودش را برداشته و آورده گذاشته درست جلوی چشم‌های ما، بیشتر به زندگی فکر می‌کنم -شاید فکر کردن به زندگی، نوعی از چسبیدن به آن باشد.-

مبادا پیش از رسیدن به ساحل مرگ، در این دمی که به نام زندگی فرصت عبور دارم، "هیچ" از دریای زندگی نفهمیده باشم!


دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr

این ویدیوی زیبا را حتما با صدا ببینید؛ لحظه‌ی تولد/ تقلای زندگی و ساحل مرگ.
👇

.https://www.instagram.com/p/CUHFdQ9lOPY/?utm_medium=copy_link

وقتی در بزرگسالی، راجع‌به فلان اتفاق ناخوشایند دوران کودکی فکر می‌کنیم، عقل و منطق ما، عقل و منطق یک بزرگسال است اما احساس و عاطفه‌ی ما احساس همان کودک کوچک.
به همین دلیل مسائل و خاطرات ناخوشایند کودکی به این راحتی‌ها حل و فصل نمی‌شوند؛ احساسات و هیجان‌ها قوی هستند، بسیار قوی‌تر و قدیمی‌تر از منطق و شناخت.
برای حل و فصل خاطرات بد کودکی، تنها پردازش شناختی و منطقی کافی نیست، پردازش هیجانی لازم است برای تجربه و کنار آمدن با احساساتِ کودکی که هنوز درون ما زندگی می‌کند و هنوز هم گاهی رشته‌ی امور زندگیِ بزرگسالانه‌ی مارا به دست می‌گیرد.





دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

امروز یک‌سالگی "انگار" است.

داشتم متنی که برای شروع کار انگار نوشته بودم رو می‌خوندم و فکر می‌کردم آیا به اون هدفی که یک‌سال پیش برای خودم تعیین کرده بودم رسیدم؟
راستش رو بخواهید نمی‌تونم به خودم و شما بگم بله صددرصد رسیدم؛ البته توقع کمال هم نداشتم (این چیزی بود که تلاش کردم در این یک‌سال به شما هم ارائه کنم، پذیرش کامل نبودن!).
اما راضی‌ام از این‌که استمرار داشتم در انجام این کار کوچک و امید دارم که مستمرتر، منظم‌تر و البته پربارتر از قبل ادامه بدم.


دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی‌سلامت
سه‌شنبه ۶ مهر ۱۴۰۰

برای درمان‌گران



درمان‌گرانی که خود دلبستگی ناایمن (به‌خصوص دوسوگرایانه) دارند، ممکن است در سطح هیجانی بیش از اندازه با مسائل بیمار درگیر و آمیخته شوند تا جایی که قدرت افتراق هیجانات خود و مراجع را از دست بدهند. مثلا در مورد موضوعی مراجع احساس خشم دارد اما درمان‌گر در مورد همان موضوع، مضطرب است و اگر در این موارد، درمان‌گر در فضای هیجانی خودش باقی بماند و نتواند هیجانات بیمار را به درستی پایش کند، مسیر درمان را اشتباه طی خواهد کرد. بنابراین ضروری‌است که درمان‌گران به حالات درونی خود در اتاق درمان آگاه باشند.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr

ما بابت احساس‌ها، افکار و نیازهامان مستحق سرزنش نیستیم؛ سرزنشی هم اگر هست برای رفتارهای ماست.
خودتان را به‌خاطر غم‌ها، اضطراب‌ها، خشم‌ها، ترس‌ها، ناامیدی‌ها، نفرت‌ها، به‌خاطر افکار منفی، افکار شرم‌آور، افکار ضداخلاقی گاه‌به‌گاه، سرزنش نکنید.
انسان دیگِ جوشانی از تمام این‌هاست؛ کاری که باید کرد پذیرفتن این‌ احساس‌ها و افکار ناخوشایند به عنوان بخشی از وجودِ انسانی‌مان، و عمل نکردن بر اساس آن‌هاست.





دکتر پرستوامیری

@engaarr
@engaarr
@engaarr

ازدواج، صحنه‌ی ابدیِ پذیرش، فداکاری و تلاش دو طرفه و هماهنگه، نه میدان مبارزه و طناب‌کشی، نه جنگیدن برای دریافت امتیازهای بیشتر.
چیزی فراتر از تفاهم‌ها و شباهت‌ها و یا تفاوت‌ها می‌تونه آدم‌ها رو کنار هم نگه داره و اون پذیرفتن این‌ها و در یک مسیر حرکت کردنه، در یک تیم بودنه.
برای برخورداری از موهبت‌های رابطه، چاره‌ای جز این نیست.



دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr