اتچ بات
داستانِ تلخِ هم‌وابستگی دکتر پرستوامیری دکترای تخصصی روانشناسی‌سلامت @engaarr مرد جوان با مادرش با تشخیص اختلال #اوتیسم مراجعه کرده بودند. در تمام جلسه مرد جوان، آرام و بی صدا و ناشیانه لبخند می‌زد و چشم به دهان مادرش دوخته بود؛ #مادر صحبت می‌کرد و طوری…
.
این ویدیو را حتما ببینید؛ به حقیقت و ظرافت داستان هم‌وابستگی و بندناف عاطفی را نشان داده‌است.
این ویدیو را حتما ببینید؛ به حقیقت و ظرافت داستان هم‌وابستگی و بندناف عاطفی را نشان داده‌است.
اتچ بات
داستانِ تلخِ هم‌وابستگی دکتر پرستوامیری دکترای تخصصی روانشناسی‌سلامت @engaarr مرد جوان با مادرش با تشخیص اختلال #اوتیسم مراجعه کرده بودند. در تمام جلسه مرد جوان، آرام و بی صدا و ناشیانه لبخند می‌زد و چشم به دهان مادرش دوخته بود؛ #مادر صحبت می‌کرد و طوری…
.
این آدم‌ها اگر ازدواج کنند، معمولا همسران‌شان چنین شکایت‌هایی دارند:
تمام مسائل زندگی مشترک‌مون رو به مادرش میگه.
هرجا بخوایم بریم مادرش خبر داره یا باید با ما بیاد.
روزی چندبار تلفنی با مادرش حرف می‌زنه.
برای هرکاری مادرش رو در جریان می‌ذاره.
...
یک الگوی نسبتا شایع این است که مادر با شکایت‌های جسمانی و روانی و القا احساس گناه در فرزند، تلاش می‌کند این هم‌وابستگی را، حتی در قالب مراقبت و بیماری، حفظ و به هرنحوی فرزند را در کنار خود نگه دارد؛ هر تلاشی برای جدا شدن از خانواده‌ی مادری و استقلال خانواده‌ی زناشویی با رفتارهای افراطی و سرزنش از سمت مادر و احساس گناه از سمت فرزند مواجه می‌شود.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
این آدم‌ها اگر ازدواج کنند، معمولا همسران‌شان چنین شکایت‌هایی دارند:
تمام مسائل زندگی مشترک‌مون رو به مادرش میگه.
هرجا بخوایم بریم مادرش خبر داره یا باید با ما بیاد.
روزی چندبار تلفنی با مادرش حرف می‌زنه.
برای هرکاری مادرش رو در جریان می‌ذاره.
...
یک الگوی نسبتا شایع این است که مادر با شکایت‌های جسمانی و روانی و القا احساس گناه در فرزند، تلاش می‌کند این هم‌وابستگی را، حتی در قالب مراقبت و بیماری، حفظ و به هرنحوی فرزند را در کنار خود نگه دارد؛ هر تلاشی برای جدا شدن از خانواده‌ی مادری و استقلال خانواده‌ی زناشویی با رفتارهای افراطی و سرزنش از سمت مادر و احساس گناه از سمت فرزند مواجه می‌شود.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
یکی از چیزهایی که باید یاد بگیریم این است که نیازی نیست در پاسخ به هر هیجان، رفتارِ غریزی آن هیجان را انجام دهیم.
نیازی نیست هرزمان که اضطراب داریم، فرار کنیم.
نیازی نیست هرزمان که غمگین هستیم، فعالیت‌های خودمان را متوقف کنیم.
نیازی نیست هرزمان که خشمگین هستیم، پرخاشگری کنیم.
می‌توان هیجان را تجربه کرد، بدون انجام رفتارِ غریزی ناکارآمد آن.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
نیازی نیست هرزمان که اضطراب داریم، فرار کنیم.
نیازی نیست هرزمان که غمگین هستیم، فعالیت‌های خودمان را متوقف کنیم.
نیازی نیست هرزمان که خشمگین هستیم، پرخاشگری کنیم.
می‌توان هیجان را تجربه کرد، بدون انجام رفتارِ غریزی ناکارآمد آن.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
Forwarded from رو به درون
https://www.instagram.com/p/CN4TeFWAjL8/?igshid=1ls9frmo0lrxb
@towardinside
تشکیل زندگی مشترک،
پریدن در باغ آرزوهای خام و بچه‌گانه،
و بهره‌مندیِ فوری نیست!
تازه، ابتدای راه، و شروعی برای «ساختنِ» آجر به آجرِ
یک بنای مستحکم است.
یک زندگیِ روی‌هم‌رفته خوب، رنج و زحمت دارد. ارزان به چنگ نمی‌آید.
در روزگار ما، راحت‌طلبی، به اوج رسیده است.
اگر ساختن بلد نیستند، اگر می‌خواهند با نق‌نق منتفع شوند، اگر مبنای‌شان، تنبلی و توهّم است،
به سمت ازدواج نروند.
علی اشکان نژاد
@towardinside
تشکیل زندگی مشترک،
پریدن در باغ آرزوهای خام و بچه‌گانه،
و بهره‌مندیِ فوری نیست!
تازه، ابتدای راه، و شروعی برای «ساختنِ» آجر به آجرِ
یک بنای مستحکم است.
یک زندگیِ روی‌هم‌رفته خوب، رنج و زحمت دارد. ارزان به چنگ نمی‌آید.
در روزگار ما، راحت‌طلبی، به اوج رسیده است.
اگر ساختن بلد نیستند، اگر می‌خواهند با نق‌نق منتفع شوند، اگر مبنای‌شان، تنبلی و توهّم است،
به سمت ازدواج نروند.
علی اشکان نژاد
رو به درون
https://www.instagram.com/p/CN4TeFWAjL8/?igshid=1ls9frmo0lrxb @towardinside تشکیل زندگی مشترک، پریدن در باغ آرزوهای خام و بچه‌گانه، و بهره‌مندیِ فوری نیست! تازه، ابتدای راه، و شروعی برای «ساختنِ» آجر به آجرِ یک بنای مستحکم است. یک زندگیِ روی‌هم‌رفته…
.
.
قدیم‌ترها، دسترسی و حق انتخاب کم‌تر بود و آدم‌ها در تمام امور زندگی، از جمله روابط و ازدواج، دیدگاه‌شان بیشتر روی تعمیر و ساختن و اصلاح کردن بود تا تعویض و دور انداختن؛ در روزگار ما اما، آن‌قدر دسترسی و حق انتخاب زیاد شده است و آن‌قدر فرهنگِ مصرف و تعویض، جهان‌بینی ما را تحت تسلط خود درآورده است که آدم‌های امروزی ترجیح می‌دهند تنبل‌وار و مصرف‌کننده‌وار، رابطه را هم مانند یک کالای مصرفی نگاه کرده و هر زمان که دچار نقص و خرابی و اشکال شد، به‌جای اصلاح، تعمیر و ساختن، آن‌را دور انداخته و به راحتی جایگزین کنند.
دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی‌سلامت
@engaarr
@engaarr
@engaarr
.
قدیم‌ترها، دسترسی و حق انتخاب کم‌تر بود و آدم‌ها در تمام امور زندگی، از جمله روابط و ازدواج، دیدگاه‌شان بیشتر روی تعمیر و ساختن و اصلاح کردن بود تا تعویض و دور انداختن؛ در روزگار ما اما، آن‌قدر دسترسی و حق انتخاب زیاد شده است و آن‌قدر فرهنگِ مصرف و تعویض، جهان‌بینی ما را تحت تسلط خود درآورده است که آدم‌های امروزی ترجیح می‌دهند تنبل‌وار و مصرف‌کننده‌وار، رابطه را هم مانند یک کالای مصرفی نگاه کرده و هر زمان که دچار نقص و خرابی و اشکال شد، به‌جای اصلاح، تعمیر و ساختن، آن‌را دور انداخته و به راحتی جایگزین کنند.
دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی‌سلامت
@engaarr
@engaarr
@engaarr
بعضی از ما عمیقا باور داریم که ما مستحقِ موفقیت، تحسین، احترام و دوست‌داشته شدن نیستیم؛ و اگر کسی هم مارا دوست داشته باشد یا تحسین کند، گمان می‌کنیم دوست داشتنش واقعی نیست، از سر دلسوزی‌است، یا می‌خواهد از ما سواستفاده کند، یا تحسین و تعریفش صرفا یک تعارف است.
در واقع ما تجارب زندگی و اطلاعات محیطی را طوری تغییر می‌دهیم و تحریف می‌کنیم که با آن باور بنیادین اولیه مبنی بر این‌که من دوست‌داشتنی و ارزشمند نیستم، هم‌خوان شود و با این کار، اجازه ترمیم به روان‌مان را نداده و روزبه‌روز بر حس بی ارزشی خود می‌افزاییم.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
در واقع ما تجارب زندگی و اطلاعات محیطی را طوری تغییر می‌دهیم و تحریف می‌کنیم که با آن باور بنیادین اولیه مبنی بر این‌که من دوست‌داشتنی و ارزشمند نیستم، هم‌خوان شود و با این کار، اجازه ترمیم به روان‌مان را نداده و روزبه‌روز بر حس بی ارزشی خود می‌افزاییم.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
خیلی وقت‌ها که ذهن ما به شدت درگیر یک ماجرا و مساله‌ست، علتش اینه که در واقع داریم از یک مساله بزرگ‌تر، مهم‌تر و البته اضطراب‌آورتر دیگه، اجتناب می‌کنیم.
روان ما، انواع بازی‌ها رو راه می‌ندازه تا با مسائل و اضطراب‌های اصلی و ضروری زندگی‌مون مواجه نشیم.
این‌بار که متوجه شدید در مورد موضوعی، دچار مشغله‌ی ذهنی، نشخوار، نگرانی یا وسواس فکری هستید، از خودتون بپرسید آیا مساله‌ی مهم‌تری در زندگی ندارم که باید بهش بپردازم و حلش کنم؟
دکتر پرستو امیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
روان ما، انواع بازی‌ها رو راه می‌ندازه تا با مسائل و اضطراب‌های اصلی و ضروری زندگی‌مون مواجه نشیم.
این‌بار که متوجه شدید در مورد موضوعی، دچار مشغله‌ی ذهنی، نشخوار، نگرانی یا وسواس فکری هستید، از خودتون بپرسید آیا مساله‌ی مهم‌تری در زندگی ندارم که باید بهش بپردازم و حلش کنم؟
دکتر پرستو امیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
گره خوردن هویت به برندها و سلبریتی‌ها
دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی سلامت
چاپ شده در روزنامه خراسان/۱۴۰۰/۲/۶
@engaarr
چند روز پیش در #اینستاگرام گفتگویی بین چند #نوجوان می‌خواندم که درمورد تعریف هویت‌شان به عنوان #گیمیر، #فیلم_باز، #انیمه_باز و غیره بحث می‌کردند و اختلافی بین‌شان پیش آمده بود درباره این‌که چه کسانی می‌توانند خودشان را با این نام‌ها بخوانند و کدام یک از این گروه‌ها جایگاه بالاتری دارند. پیش تر، من شاهد این بحث‌های داغ و متعصبانه بین طرفداران برندهای مختلف لباس، گوشی تلفن و غیره هم بوده‌ام.
هویت‌یابی یکی از تکالیف رشدی است که هر انسانی در دوره‌ای از زندگی آن را طی می‌کند. افراد معیارهای مختلفی برای ساخت هویت‌شان دارند. #هویت ساخته شده توسط فرد، با سلامت روان، معنای زندگی و بسیاری متغیرهای روانشناختی دیگر در ارتباط است.
تا همین چند دهه پیش معیار و نحوه‌ی تعریف آدم‌ها از هویت‌شان طور دیگری بود. افراد خودشان را بر اساس #ملیت ، #جهان_بینی ، #مذهب ، #خانواده ، #ایدئولوژی ، #گرایش سیاسی-اجتماعی، #شغل ، ویژگی‌های روانشناختی و غیره تعریف و گروه‌بندی می‌کردند و این معیارها بسیار برای‌شان گرامی بود. هویت فردی، که معمولا بخشی از آن در ارتباط با هویت جمعی است، احساس انسجام درونی، #معنای_زندگی، احساس تعلق به یک گروه انسانی و تعهد به خود و دیگران را شکل می داد.
اما در دهه‌ها اخیر با نوع دیگری از هویت‌یابی، به‌خصوص در نوجوانان مواجه هستیم. امروز نوجوانان در تعریف هویت‌شان، خودشان را فن یا طرفدار فلان #هنرپیشه ، #خواننده ، شخصیت #فیلم یا فلان #برند تجاری معرفی می‌کنند. آدم‌ها از اصطلاحاتی مثل گیمر، فیلم‌باز، انیمه‌باز و غیره برای تعریف خودشان استفاده می‌کنند. حتی طرفداران یک خواننده، هنرپیشه یا برند تجاری برای خودشان اسم خاصی انتخاب کرده و مثلا در حساب‌های خود در شبکه‌های مجازی در بخش اطلاعات شخصی‌شان این نام را ذکر می کنند، گویی بخش مهمی از هویت‌شان است.
آن‌چه در این تغییر و تحول به چشم می‌آید نقش تعیین کننده‌ی دنیای #بازار و #تجارت ، #رسانه ها و برندهاست.
سیستمی که می‌تواند هرلحظه محصول و معیار جدیدی برای هویت‌یابی افراد ارائه کند؛ دنیای تجاری مدرن، معنا و هویت را نیز مانند یک #کالا عرضه می‌کند. #تولید انبوه معانی، با کیفیتی پایین و تاریخ مصرفی کوتاه؛ و یحتمل این بی‌ثباتی، منجر به بی‌ثباتی در هسته‌ی هویتی و معنایابی پیروان‌شان می‌شود.
انسان‌ها در دهه‌ها و سده‌های گذشته، معیارهایی باثبات برای تعریف هویت خود و معنابخشی به جهان داشتند. معیارهایی که نه تنها "من" را تعریف می‌کرد، بلکه معنای زندگی و جهان‌بینی افراد را شکل می‌داد و این جهان‌بینیِ معنادار و باثبات، در مسیر زندگی، به انتخاب‌های فردی نظم، انسجام و معنا می‌بخشید و در طوفان‌ها، لنگری بود بود که از غرق شدن فرد جلوگیری و ریسمانی بود که فرد را به زندگی متصل می‌کرد.
حالا با توجه به آن چه گفته شد این نگرانی وجود دارد که انسان در عصر حاضر، با معیارهای اخیر هویت‌یابی و معنادهی به زندگی، قرار است چه مسیری را طی کند؟ آیا انسان مصرف‌کننده‌ی امروز، مانند مواجهه‌اش با هر کالای دیگری، صرفا مصرف‌کننده‌ی معنا و هویتی است که رسانه‌ها و برندها برایش تولید می‌کنند؟ اهداف، ارزش‌ها و معانی‌ای که قرار است بر اساس این هویت‌های جدید ساخته شوند، انسان را به کجا خواهند برد؟ آیا افراد با این نوع اخیر هویت، در طوفان‌ها لنگری دارند که آن‌ها را استوار نگه دارد و ریسمانی که آن‌ها را به زندگی ارزشمند متصل کند؟
@engaarr
@engaarr
@engaarr
دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی سلامت
چاپ شده در روزنامه خراسان/۱۴۰۰/۲/۶
@engaarr
چند روز پیش در #اینستاگرام گفتگویی بین چند #نوجوان می‌خواندم که درمورد تعریف هویت‌شان به عنوان #گیمیر، #فیلم_باز، #انیمه_باز و غیره بحث می‌کردند و اختلافی بین‌شان پیش آمده بود درباره این‌که چه کسانی می‌توانند خودشان را با این نام‌ها بخوانند و کدام یک از این گروه‌ها جایگاه بالاتری دارند. پیش تر، من شاهد این بحث‌های داغ و متعصبانه بین طرفداران برندهای مختلف لباس، گوشی تلفن و غیره هم بوده‌ام.
هویت‌یابی یکی از تکالیف رشدی است که هر انسانی در دوره‌ای از زندگی آن را طی می‌کند. افراد معیارهای مختلفی برای ساخت هویت‌شان دارند. #هویت ساخته شده توسط فرد، با سلامت روان، معنای زندگی و بسیاری متغیرهای روانشناختی دیگر در ارتباط است.
تا همین چند دهه پیش معیار و نحوه‌ی تعریف آدم‌ها از هویت‌شان طور دیگری بود. افراد خودشان را بر اساس #ملیت ، #جهان_بینی ، #مذهب ، #خانواده ، #ایدئولوژی ، #گرایش سیاسی-اجتماعی، #شغل ، ویژگی‌های روانشناختی و غیره تعریف و گروه‌بندی می‌کردند و این معیارها بسیار برای‌شان گرامی بود. هویت فردی، که معمولا بخشی از آن در ارتباط با هویت جمعی است، احساس انسجام درونی، #معنای_زندگی، احساس تعلق به یک گروه انسانی و تعهد به خود و دیگران را شکل می داد.
اما در دهه‌ها اخیر با نوع دیگری از هویت‌یابی، به‌خصوص در نوجوانان مواجه هستیم. امروز نوجوانان در تعریف هویت‌شان، خودشان را فن یا طرفدار فلان #هنرپیشه ، #خواننده ، شخصیت #فیلم یا فلان #برند تجاری معرفی می‌کنند. آدم‌ها از اصطلاحاتی مثل گیمر، فیلم‌باز، انیمه‌باز و غیره برای تعریف خودشان استفاده می‌کنند. حتی طرفداران یک خواننده، هنرپیشه یا برند تجاری برای خودشان اسم خاصی انتخاب کرده و مثلا در حساب‌های خود در شبکه‌های مجازی در بخش اطلاعات شخصی‌شان این نام را ذکر می کنند، گویی بخش مهمی از هویت‌شان است.
آن‌چه در این تغییر و تحول به چشم می‌آید نقش تعیین کننده‌ی دنیای #بازار و #تجارت ، #رسانه ها و برندهاست.
سیستمی که می‌تواند هرلحظه محصول و معیار جدیدی برای هویت‌یابی افراد ارائه کند؛ دنیای تجاری مدرن، معنا و هویت را نیز مانند یک #کالا عرضه می‌کند. #تولید انبوه معانی، با کیفیتی پایین و تاریخ مصرفی کوتاه؛ و یحتمل این بی‌ثباتی، منجر به بی‌ثباتی در هسته‌ی هویتی و معنایابی پیروان‌شان می‌شود.
انسان‌ها در دهه‌ها و سده‌های گذشته، معیارهایی باثبات برای تعریف هویت خود و معنابخشی به جهان داشتند. معیارهایی که نه تنها "من" را تعریف می‌کرد، بلکه معنای زندگی و جهان‌بینی افراد را شکل می‌داد و این جهان‌بینیِ معنادار و باثبات، در مسیر زندگی، به انتخاب‌های فردی نظم، انسجام و معنا می‌بخشید و در طوفان‌ها، لنگری بود بود که از غرق شدن فرد جلوگیری و ریسمانی بود که فرد را به زندگی متصل می‌کرد.
حالا با توجه به آن چه گفته شد این نگرانی وجود دارد که انسان در عصر حاضر، با معیارهای اخیر هویت‌یابی و معنادهی به زندگی، قرار است چه مسیری را طی کند؟ آیا انسان مصرف‌کننده‌ی امروز، مانند مواجهه‌اش با هر کالای دیگری، صرفا مصرف‌کننده‌ی معنا و هویتی است که رسانه‌ها و برندها برایش تولید می‌کنند؟ اهداف، ارزش‌ها و معانی‌ای که قرار است بر اساس این هویت‌های جدید ساخته شوند، انسان را به کجا خواهند برد؟ آیا افراد با این نوع اخیر هویت، در طوفان‌ها لنگری دارند که آن‌ها را استوار نگه دارد و ریسمانی که آن‌ها را به زندگی ارزشمند متصل کند؟
@engaarr
@engaarr
@engaarr
Forwarded from مشقِ داستان‌نویسی
خرمن آتش‌گرفته
در روستای کَلَکان، کشاورزان یک باور قدیمی داشتند مبنی بر این‌که موجودی به نام "موز"* که لاغر و قددراز و ترسناک است و داسی در دست دارد، هر ساله می‌آید و خرمن هرکسی که گندمش را دیرتر از بقیه درو کرده باشد را آتش می‌زند.
البته هیچ‌کس تا به‌حال ندیده بود که "موز" خرمن کسی را آتش بزند؛ خودشان می‌گفتند علت آن این است که سال‌ها پیش بزرگ روستا راه‌حلی پیش روی‌شان گذاشته بود؛ در درو کردن تعجیل کنند و کسانی که زودتر کارشان تمام می‌شد، یک تکه از زمین‌شان را درو نشده نگه دارند و بعد درروزی مشخص، همگی با هم کار درو را تمام کنند و بدین شکل "موز" سال‌ها بود که نتوانسته بود هیچ خرمنی را آتش بزند.
عباس خان، پسر سیف‌علی خانِ مرحوم، خان روستا بود. جوان بود، متجدد، شهر دیده و با سواد. بعد از مرگ پدرش، در شهر زندگی می کرد و گاهی برای سرکشی به روستا می‌آمد. خیلی با باور پدرش که گفته بود باید در روستا و بین روستاییان زندگی کنی تا بتوانی مسائل‌شان را حل کنی موافق نبود. لزومی نمی‌دید؛ هر چندماهی می‌آمد بارِ عامی می‌گذاشت و با مهربانی مشکلات روستاییان را می‌پرسید و راه حل‌هایی می‌داد و زحمت می‌کشید به زبان علمی هم توضیحاتی درباره امور به روستاییان می‌داد و برمی گشت به شهر. مرد خوبی بود. یعنی کاری به کار کسی نداشت؛ مساله ایجاد نمی‌کرد و مساله‌ای را هم حل نمی‌کرد. اهالی دوستش داشتند و برایش احترام قائل بودند، به هرحال یادگار مرحوم سیف‌علی خان بود، اما چندان هم رویش حساب باز نکرده بودند. خودشان هرطور بود امور را رتق و فتق می‌کردند؛ هرجا هم با مشکل بغرنجی روبه‌رو می‌شدند و کم می‌آورند از خودشان می‌پرسیدند اگر سیف‌علی خان بودند چه تصمیمی می‌گرفتند و چه دستوری می‌دادند و ازین طریق، به جوابی برای مساله‌شان می‌رسیدند.
یک بار که موقع درو خرمن، عباس خان برای سرکشی آمده بود، متوجه شده بود که برخی مزارع تماما درو شده‌اند به‌جز یک قطعه کوچک که درو نشده باقی مانده بود. از کشاورزان سوال پرسیده بود و آن‌ها هم ماجرای "موز" و قرار دیرینه‌ی کشاورزان را برایش تعریف کرده بودند. عباس خان هم کلی خندیده بود و گفته بود این‌ها همه‌اش خرافات است و همچین موجودی وجود ندارد و دستور داده بود این رسم برچیده شود و برای محکم کاری همان‌جا ایستاده بود تا آن چند مزرعه، قطعات کوچک درو نشده‌شان را درو کنند و گفته بود بقیه هم هروقت خواستند کار درو رو تمام کنند.
آن شب در روستا همه با دلهره و اضطراب خوابیدند. مردان روستا نیمه شب برخواسته و از پنجره نگاه می‌کردند ببینید اثری از آتش هست یا نه. زنان گندم نذر می‌کردند و به پر لباس شان می‌بستند تا فردا ببرند بریزند برای کبوتران امام‌زاده.
صبح شد و هیچ مزرعه ای آتش نگرفت.
به مرور اهالی روستا فهمیدند که واقعا "موزی" در کار نیست و هیچ خرمنی قرار نیست آتش بگیرد. دیگر با اضطراب کم‌تری درو می‌کردند. بعضی‌ها تنبل‌تر بودند و عجله‌ای نداشتند؛ بعضی‌ها حریص‌تر یا نیازمندتر بودند و می‌خواستند زودتر گندم‌های‌شان را درو کنند تا زودتر از بقیه به فروش برسانند. گندم بعضی، در مزارع درو نشده باقی می‌ماند و خراب می‌شد، و بعضی‌ها هم گندم را نرسیده درو می‌کردند و می‌فروختند.
کم کم اختلاف افتاد بین اهالی. تنبل‌ها شکایت داشتند از تعجیل دیگران، حریص‌ها گندم‌های نارسیده‌شان خریدار نداشت. عده‌ی کمی هم موفق شده بودند گندم‌ها را به موقع درو و به موقع بفروشند. اهالی یک جورهایی کینه یکدیگر را به دل گرفته بودند. آشفتگی در روستا بود. کشاورزان دل‌شان نمی آمد یک خسته نباشید به یکدیگر بگوید. رقابت دشمن‌مآبانه‌ای بین‌شان بود بر سر دروی گندم و فروش محصول. کار از دست‌شان در رفته بود. عباس خان هم از طرفی فشار می‌آورد برای سهم اربابی و شکایات کشاورزان را بهانه‌تراشی می‌خواند.
تا این‌که یک روز صبح خروس‌خوان صدای فریاد یکی از پسرکان روستا آمد که داد می‌زد: یکی از مزارع آتش گرفته است.
"موز" برگشته بود.
پرستو امیری
____________
*mooz
در روستای کَلَکان، کشاورزان یک باور قدیمی داشتند مبنی بر این‌که موجودی به نام "موز"* که لاغر و قددراز و ترسناک است و داسی در دست دارد، هر ساله می‌آید و خرمن هرکسی که گندمش را دیرتر از بقیه درو کرده باشد را آتش می‌زند.
البته هیچ‌کس تا به‌حال ندیده بود که "موز" خرمن کسی را آتش بزند؛ خودشان می‌گفتند علت آن این است که سال‌ها پیش بزرگ روستا راه‌حلی پیش روی‌شان گذاشته بود؛ در درو کردن تعجیل کنند و کسانی که زودتر کارشان تمام می‌شد، یک تکه از زمین‌شان را درو نشده نگه دارند و بعد درروزی مشخص، همگی با هم کار درو را تمام کنند و بدین شکل "موز" سال‌ها بود که نتوانسته بود هیچ خرمنی را آتش بزند.
عباس خان، پسر سیف‌علی خانِ مرحوم، خان روستا بود. جوان بود، متجدد، شهر دیده و با سواد. بعد از مرگ پدرش، در شهر زندگی می کرد و گاهی برای سرکشی به روستا می‌آمد. خیلی با باور پدرش که گفته بود باید در روستا و بین روستاییان زندگی کنی تا بتوانی مسائل‌شان را حل کنی موافق نبود. لزومی نمی‌دید؛ هر چندماهی می‌آمد بارِ عامی می‌گذاشت و با مهربانی مشکلات روستاییان را می‌پرسید و راه حل‌هایی می‌داد و زحمت می‌کشید به زبان علمی هم توضیحاتی درباره امور به روستاییان می‌داد و برمی گشت به شهر. مرد خوبی بود. یعنی کاری به کار کسی نداشت؛ مساله ایجاد نمی‌کرد و مساله‌ای را هم حل نمی‌کرد. اهالی دوستش داشتند و برایش احترام قائل بودند، به هرحال یادگار مرحوم سیف‌علی خان بود، اما چندان هم رویش حساب باز نکرده بودند. خودشان هرطور بود امور را رتق و فتق می‌کردند؛ هرجا هم با مشکل بغرنجی روبه‌رو می‌شدند و کم می‌آورند از خودشان می‌پرسیدند اگر سیف‌علی خان بودند چه تصمیمی می‌گرفتند و چه دستوری می‌دادند و ازین طریق، به جوابی برای مساله‌شان می‌رسیدند.
یک بار که موقع درو خرمن، عباس خان برای سرکشی آمده بود، متوجه شده بود که برخی مزارع تماما درو شده‌اند به‌جز یک قطعه کوچک که درو نشده باقی مانده بود. از کشاورزان سوال پرسیده بود و آن‌ها هم ماجرای "موز" و قرار دیرینه‌ی کشاورزان را برایش تعریف کرده بودند. عباس خان هم کلی خندیده بود و گفته بود این‌ها همه‌اش خرافات است و همچین موجودی وجود ندارد و دستور داده بود این رسم برچیده شود و برای محکم کاری همان‌جا ایستاده بود تا آن چند مزرعه، قطعات کوچک درو نشده‌شان را درو کنند و گفته بود بقیه هم هروقت خواستند کار درو رو تمام کنند.
آن شب در روستا همه با دلهره و اضطراب خوابیدند. مردان روستا نیمه شب برخواسته و از پنجره نگاه می‌کردند ببینید اثری از آتش هست یا نه. زنان گندم نذر می‌کردند و به پر لباس شان می‌بستند تا فردا ببرند بریزند برای کبوتران امام‌زاده.
صبح شد و هیچ مزرعه ای آتش نگرفت.
به مرور اهالی روستا فهمیدند که واقعا "موزی" در کار نیست و هیچ خرمنی قرار نیست آتش بگیرد. دیگر با اضطراب کم‌تری درو می‌کردند. بعضی‌ها تنبل‌تر بودند و عجله‌ای نداشتند؛ بعضی‌ها حریص‌تر یا نیازمندتر بودند و می‌خواستند زودتر گندم‌های‌شان را درو کنند تا زودتر از بقیه به فروش برسانند. گندم بعضی، در مزارع درو نشده باقی می‌ماند و خراب می‌شد، و بعضی‌ها هم گندم را نرسیده درو می‌کردند و می‌فروختند.
کم کم اختلاف افتاد بین اهالی. تنبل‌ها شکایت داشتند از تعجیل دیگران، حریص‌ها گندم‌های نارسیده‌شان خریدار نداشت. عده‌ی کمی هم موفق شده بودند گندم‌ها را به موقع درو و به موقع بفروشند. اهالی یک جورهایی کینه یکدیگر را به دل گرفته بودند. آشفتگی در روستا بود. کشاورزان دل‌شان نمی آمد یک خسته نباشید به یکدیگر بگوید. رقابت دشمن‌مآبانه‌ای بین‌شان بود بر سر دروی گندم و فروش محصول. کار از دست‌شان در رفته بود. عباس خان هم از طرفی فشار می‌آورد برای سهم اربابی و شکایات کشاورزان را بهانه‌تراشی می‌خواند.
تا این‌که یک روز صبح خروس‌خوان صدای فریاد یکی از پسرکان روستا آمد که داد می‌زد: یکی از مزارع آتش گرفته است.
"موز" برگشته بود.
پرستو امیری
____________
*mooz
هرچه زودتر این واقعیت‌ها را قبول کنیم، زندگی برای‌مان کم‌تر سخت و بیشتر مطلوب پیش می‌رود:
قرار نیست همه ما را دوست داشته باشند.
قرار نیست همه همیشه مطابق قوانین و باید/نبایدهای ما زندگی کنند.
قرار نیست همه همیشه قدرشناس باشند.
قرار نیست همه همیشه همکاری کننده باشند.
قرار نیست همه حواس‌شان به حساسیت‌های ما باشد.
قرار نیست همه همیشه صادق باشند.
قرار نیست همه همیشه درست‌ترین تصمیم را بگیرند.
قرار نیست همه همیشه به خواسته‌ها و نیازهای ما پاسخ بدهند.
و از این‌ها مهم‌تر این‌که، قبول کنیم، این "همه" ممکن‌است نزدیک‌ترین افراد به ما باشند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
قرار نیست همه ما را دوست داشته باشند.
قرار نیست همه همیشه مطابق قوانین و باید/نبایدهای ما زندگی کنند.
قرار نیست همه همیشه قدرشناس باشند.
قرار نیست همه همیشه همکاری کننده باشند.
قرار نیست همه حواس‌شان به حساسیت‌های ما باشد.
قرار نیست همه همیشه صادق باشند.
قرار نیست همه همیشه درست‌ترین تصمیم را بگیرند.
قرار نیست همه همیشه به خواسته‌ها و نیازهای ما پاسخ بدهند.
و از این‌ها مهم‌تر این‌که، قبول کنیم، این "همه" ممکن‌است نزدیک‌ترین افراد به ما باشند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
به‌جای تعیین صفات عالی و نامعلومی، مثلِ "موفق" ، "پولدار" ، "سخت‌کوش" ، "معروف" و ... که معلوم نیست چطور، از چه طریق و چه زمان قرار است به آن‌ها برسید؛ اهداف مشخص و واضح، واقعی، قابل تعریف، دسترس‌پذیر و قابل اندازه‌گیری برای خودتان تعیین کنید.
تعیین صفات کلی و مبهم، انگیزه‌ی حرکت به شما نمی‌دهد؛ اما تعیین اهداف مشخص در شما انگیزه‌ی حرکت و تلاش ایجاد می‌کند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
تعیین صفات کلی و مبهم، انگیزه‌ی حرکت به شما نمی‌دهد؛ اما تعیین اهداف مشخص در شما انگیزه‌ی حرکت و تلاش ایجاد می‌کند.
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
هرچقدر فرد تصویر غیرواقع‌بینانه‌ای از خود (شخصیت خود، ظاهر خود، توانایی‌ها و ضعف‌ها و غیره) داشته باشد، بیشتر محتاج تایید و تحسین دیگران خواهد بود.
خودِ غیرواقعی، بسیار متزلزل و کاملا متکی بر نظرات دیگران است. به همین دلیل، کوچک‌ترین نظری از سمت دیگری، ممکن است مخالفت، تحقیر، بی‌احترامی و توهین، تلقی شود، و فرد را به شدت آشفته کند.
این آشفتگی ممکن است به شکل خشم، دلخوری، وحشت، بی‌قراری، اضطراب، یا حتی غم و افسردگی ابراز شود.
دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی سلامت
@engaarr
@engaarr
@engaarr
خودِ غیرواقعی، بسیار متزلزل و کاملا متکی بر نظرات دیگران است. به همین دلیل، کوچک‌ترین نظری از سمت دیگری، ممکن است مخالفت، تحقیر، بی‌احترامی و توهین، تلقی شود، و فرد را به شدت آشفته کند.
این آشفتگی ممکن است به شکل خشم، دلخوری، وحشت، بی‌قراری، اضطراب، یا حتی غم و افسردگی ابراز شود.
دکتر پرستوامیری
متخصص روانشناسی سلامت
@engaarr
@engaarr
@engaarr
ما به خودمان اجازه‌ی بداخلاقی، قهر، پنهان‌کاری، دروغ‌گویی، رها کردن، پرخاشگری کردن و انواع بدرفتاری‌ها را می‌دهیم، چون از نیت، نیازها، احساسات و امیالِ پشت رفتارمان باخبریم و به خودمان حق می‌دهیم.
اما همین بدرفتاری‌ها را در دیگران نمی‌پذیریم، چون از نیت و امیال و نیازهای دیگران آگاه نیستیم.
در واقع ما خودمان را با نیات و احساسات درونی‌مان قضاوت می‌کنیم، دیگران را با رفتارِ بیرونی‌شان.
توانایی مِنتالایز کردن یا ذهنی‌سازی، یعنی ما بتوانیم، تا حدی، ذهنیت، احساسات و امیالِ درونی دیگران را از پسِ رفتارِ بیرونی‌شان بفهمیم.
این توانایی کمک می‌کند کم‌تر از رفتار دیگران، آزرده شده و ارتباط بهتری با آن‌ها برقرار کنیم.
اما نباید در تله‌ی استاندارد دوگانه بیفتیم؛ یعنی حواس‌مان باشد، نیات خودمان را مثبت و نیات دیگران را منفی ارزیابی نکنیم!
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
اما همین بدرفتاری‌ها را در دیگران نمی‌پذیریم، چون از نیت و امیال و نیازهای دیگران آگاه نیستیم.
در واقع ما خودمان را با نیات و احساسات درونی‌مان قضاوت می‌کنیم، دیگران را با رفتارِ بیرونی‌شان.
توانایی مِنتالایز کردن یا ذهنی‌سازی، یعنی ما بتوانیم، تا حدی، ذهنیت، احساسات و امیالِ درونی دیگران را از پسِ رفتارِ بیرونی‌شان بفهمیم.
این توانایی کمک می‌کند کم‌تر از رفتار دیگران، آزرده شده و ارتباط بهتری با آن‌ها برقرار کنیم.
اما نباید در تله‌ی استاندارد دوگانه بیفتیم؛ یعنی حواس‌مان باشد، نیات خودمان را مثبت و نیات دیگران را منفی ارزیابی نکنیم!
دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr