زندگی تو ایران اینطوریه که یا داری پات رو تکون میدی، یا پوست لبت رو میکنی، یا ناخنت رو میجویی یا با خودت حرف میزنی.

بالاخره به حالت خودخواهیم برگشتم، بدون احساسات، بدون عذرخواهی.

‏نحوه‌ی رفتار یک شخص با شما، خیلی مهم تر از احساسیه که بهتون داره.

یه حرف قشنگی خونده بودم میگفت: اگه كسى براى نگهداشتن تو نمیجنگه هیچوقت براى موندن كنارش، باخودت
نجنگ.

اگه یه روز حس کردی کنارم اذیتی، از پیشم برو، به حرف‌هام گوش نکن چون قطعا تمام تلاشم رو میکنم که نری، اگه قرار باشه بین خودت و آرامشت یکی رو انتخاب کنم آرامشت برام مهم‌تره، حتی اگه کنار من نباشه.

من واقعا آدم قهر کردن نیستم، من آدم رفتنم، درود بر رها کردن، درود بر پشت سر گذاشتن، درود بر خداحافظی.

زیادی حرف زدن یه جور التماس کردنه، زیادی توضیح دادن یه جور دفاع از خودته، زیادی از خودت گفتن هم یه جور راضی نگه داشتن بقیه هست، لازم نیست تاییدشون رو بگیری، مدام مراقب احساساتشون باشی یا حواست باشه که چه برداشتی ازت میکنن، با آدم‌هایی باش که کنارشون میتونی خود واقعیه خودت باشی.

‏من متنفر بودن از آدما رو بلد نیستم؛
فقط یهویی برام بی‌اهمیت میشن،
دیگه برام مهم نیستن،
دیگه پیگیر کاراشون نیستم،
دیگه نگران‌شون نمی‌شم، همین!
من متنفر شدن رو بلد نیستم ولی بیخیال شدن رو خوب بلدم…

نمیدونم، اما از یجایی به بعد دیگه کلا آدم قهر کردن و بحث کردن نیستی، کمتر چیزی ناراحتت میکنه و صرفا تبدیل میشی به آدم رفتن، بدون هدر دادن زمان.

تنها چیزی كه عميقاً بهش باور دارم اينكه هیچوقت هیچکسی رو واقعا نميشه شناخت.

تو آخرین ذوق من برای دوست داشتن یه آدم بودی و الان نه تنها تو رو بلکه همراه با تو اعتمادم نسبت به هر نوع علاقه‌ای رو از دست دادم.

‏به جز گلبول‌‌های سفیدت، کسی به خاطرت نمیجنگه.

⚽️مسابقات ورزشی را با بری بت پیشبینی کنید⚽️

چرا به خودم افتخار نكنم!؟ ذاتم خوبه، براى كسى بد نميخوام سرم به زندگی خودم گرمه، حسود هم نيستم پس معلومه كه به خودم افتخار ميكنم.

پرسيدند از خودت چه چیزی را بيشتر دوست دارى؟ گفتم اينكه هنوز، با تمام چیز هايى كه ديدم
دلم نيامده شبيه آدم هايى شوم كه از آن ها زخم خورده ام.

آدم‌ها به تو وفادار نیستند، به نیاز هاشون از تو وفادارن؛ وقتی نیاز هاشون تغییر کنه
وفاداریشون هم تغییر میکنه.