آخرش به ما خانوم‌های خوشگل چی رسید؟ فقط کم خونی، مردان بی‌لیاقت، قلب‌های شکسته، لاو بامب‌های منطقی اما گذرا.

بعضی وقت‌ها مرورم کن، یادت بیار که چقدر واست جنگیدم، چقدر واست دوییدم، چقدر واست ذوق داشتم، چقدر دوستت داشتم، چقدر واقعی بودم، و تو همه‌اش رو نابود کردی.

به نظر میرسه تو ظرفیت دوست داشتن من رو اونطوری که میخوام و نیاز دارم رو نداری، پس بیا این رو ادامه ندیم و همینطور رهاش کنیم.

من اون پیام ساعت یک شب که بگی دلم برات تنگ شده رو نمیخوام، من اون پیام چهار عصر رو میخوام که خسته و بیحوصله بهم بگی وسط این همه کلافگی الان تنها چیزی که حوصله‌اش رو دارم تویی.

هر چقدر بیشتر دوستش داشته باشی بیشتر ازش ناراحت میشی، بیشتر حسودی میکنی، بیشتر روش حساس میشی، همش دلتنگشی، بهونه گیرتر میشی، همه‌اش بهش فکر میکنی و دلیل تمام این‌ها دوست داشتن زیاده.

رابطه زمانی آرام آرام میمیرد که یک نفر با قلبی خسته هنوز میبخشد و میماند، دیگری بی‌توجه به عمق این بخشش، دوباره و دوباره با همان رفتارهای تکراری زخم میزند و زخم میزند.

اونی که بخواد راهش رو پیدا میکنه، اونی هم که نمیخواد بهانه‌اش رو.

مشکلات بزرگن!
ولی خدا از همشون بزرگ تره.

گفت:
حقیقت این است که تو مرا برای تمام ِ
دوست داشتن‌های دنیا، خسته کرده‌ای.

ممنونم ازت بخاطر؛
رفیق بودنت، امن بودنت، واقعی بودنت، وجود تو شکر...

یه بزرگی می‌گفت:
آدمارو وقتی هیچ سودی از تو نمی‌برن
بشناس!
اونجاست که میشن؛ خود واقعیشون...

ما دخترا یه لباس رو دوبار نمیپوشیما ولی به یه دلقک هزار بار فرصت میدیم.

بزرگ‌ترین ایرادم اینه که به‌ محض اینکه از چیزی دلخور بشم، دیگه توضیح نمیدم فقط ساکت میشم و دور میشم.

باید برنامه خوابمون رو درست کنیم آدم از خواب بیدار شه مستقیم بره برنج و خورشت بخوره.

تا ابد رو این عقیده هستم که رابطه موفق و پایدار هشتاد درصدش بخاطر رفتار مرده، چون خانم‌ها علنا آینه رفتار آقایونند.

مثل آقای خرچنگ بودی همیشه پول رو به من ترجیح میدادی، مثل آقای اختاپوس بودی همیشه باهام بداخلاقی میکردی، مثل سالیوان بودی امیدورام کردی و به بدترین شکل ممکن رفتی، مثل ببری بودی هیچوقت دوست داشتنت رو نشونم ندادی، مثل انگری بودی همیشه باهام عصبی و بیحوصله رفتار میکردی، مثل ویکتور بودی هیچوقت سهم من نشدی.