یطوری هیچکس به دلم نمیشینه، انگار تو دوستم داری.

هم سن و سال‌هام رو که میبینم حس میکنم خیلی عجیب و منزوی‌ام، نه اکیپی دارم، نه هر روز کافه گردی میکنم، نه دوستی‌های بلند مدت دارم، نه کویر و طبیعت میرم، تنها شباهتم به هم سن‌هام فقط سنمه.

احساس میکردم اگر اوضاع همانطور بماند دق میکنم، اوضاع همانطور باقی ماند و دق نکردم، همه ما اینگونه‌ایم، لحظه‌های گندی داریم که تا مرز سکته پیش میرویم، اما میگذرند.

ولی من حضور آدما تو روزای سختمو،
با جزئیات یادم میمونه.

تا حالا برات پیش اومده با یه زخم زندگی کنی و روزهات رو بگذرونی؟ انگار یاد گرفتی با زخمی که داری زندگی کنی، تو روانشناسی اصطلاحی داریم به اسم اندوه بی پایان، اندوه بی پایان غمی نیست که با گذر زمان از بین بره، بلکه دردیه که تو یاد گرفتی باهاش کنار بیای و انگار جزیی از تو شده، این اندوه معمولا زمانی شکل میگیره که فرد نتونسته برای یه فقدان، یه رابطه، یه رویا یا حتی یه نسخه از خودش، سوگواری کنه.

به همدیگر بیشتر بگویید دوستت دارم اینجا سرزمین بی ثباتی و بلاتکلیفی هاست شاید فردا نباشیم.

قطع ارتباط با من به معنی دشمنی نیست، من هنوز هم دوست دارم شکوفایی تو رو ببینم ولی دیگه نه تو باغچه خودم.

هر وقت از حرف یا رفتار من ناراحت شدی، مطمعن باش من قبلش از دستت ناراحت شده بودم که ناراحتت کردم.

میدونم پیام دادن نوبتی نیست ولی خب باید مطمئن شم تو هم دلت میخواد باهام حرف بزنی یا نه.

معلومه که قلبم شکست و ناراحت شدم،چون اگه من بودم هیچوقت اینکارو باهات نمیکردم.

آدم گدا میلیاردر هم بشه
دو دقیقه حرف بزنه، میفهمی هنوز گداست!
یه جمله قدیمی هست که میگه:
خر را تا بغداد بتازونی، اسب نمیشه...

آدما دقیقاً اونجایی منو از دست می‌دن که فکر می‌کنن اگه اهمیت ندن، من قراره اهمیت بدم.

تا نوبت ما شد
زندگی رو اینقدر سختش کردن که
تووی جوونی، پیر شدیم...

غم انگیزترین چیزی که آدم میتونه از خودش بپرسه اینه که چرا انقدری که من حواسم به همه هست، هیچکس حواسش به من نیست.

میدونی از چی میسوزم؟ من از همه لحاظ ازش سر بودم، آخرش رفت با کسی بهم خیانت کرد که از همه نظر از من پایین‌تر بود، یکی از ریشه‌های پنهون خیانت اینه که مرد توی رابطه احساس قدرت روانی نکنه، وقتی کنار زنی قرار میگیره که از نظر ثبات، رشد یا توانمندی از خودش بالاتره، بدنش وارد حالت نابسندگی میشه و بعضی از مردها برای فرار از این حس کوچیک بودن، نه به سمت عشق بلکه به جایی میرن که دوباره بزرگ دیده بشن، جایی که تحسین بیشتره، توقع کمتره، قدرت روانییشون برمیگرده.