‏سکوت بدترین نسخه از منه که می‌تونید داشته باشید، چون من اصلا آدم ساکتی نیستم.

ولی اگر بلد نیستید و عرضه‌شو ندارید آدمارو حیف نکنید؛
ذوقشونو، عشقشونو، احساسشونو.

اون بخش از من که داره از آدما فاصله می‌گیره و حوصله‌ی هیچکس و نداره، دیگه داره خیلی بزرگ می‌شه.

حواسم نیست کی لیوان آبم پر میشه، حواسم نیست چطوری از خیابون رد میشم، حواسم نیست کی از خونه میرسم کلاس، حواسم نیست آدم‌ها دارن چی بهم میگن، اصلا حواسم نیست زندگیم چطوری داره میگذره.

یه حقیقتی در مورد آدم‌ها هست که نباید فراموش کرد، هر آدمی یه ظرفیتی داره، وقتی از اون ظرفیت بگذره ممکنه کاملا یه آدم دیگه بشه، بعدش نباید متعجب رفتار متفاوتش بشید، این قضیه کاملا در ذات انسان‌ها طبیعیه.

📲 اپلیکشن رسمی سایت دربی بت

🌐 DerbyBet.com

💰 امکان شارژ ریالی ، ووچر ، کریپتو در کمترین زمان ممکن 🔥

🆔 @DerbyBet

هزار تا خوبی هم بکنی؛
همیشه حرف راجب همون یدونه بدیته...

یطوری هیچکس به دلم نمیشینه، انگار تو دوستم داری.

هم سن و سال‌هام رو که میبینم حس میکنم خیلی عجیب و منزوی‌ام، نه اکیپی دارم، نه هر روز کافه گردی میکنم، نه دوستی‌های بلند مدت دارم، نه کویر و طبیعت میرم، تنها شباهتم به هم سن‌هام فقط سنمه.

احساس میکردم اگر اوضاع همانطور بماند دق میکنم، اوضاع همانطور باقی ماند و دق نکردم، همه ما اینگونه‌ایم، لحظه‌های گندی داریم که تا مرز سکته پیش میرویم، اما میگذرند.

ولی من حضور آدما تو روزای سختمو،
با جزئیات یادم میمونه.

تا حالا برات پیش اومده با یه زخم زندگی کنی و روزهات رو بگذرونی؟ انگار یاد گرفتی با زخمی که داری زندگی کنی، تو روانشناسی اصطلاحی داریم به اسم اندوه بی پایان، اندوه بی پایان غمی نیست که با گذر زمان از بین بره، بلکه دردیه که تو یاد گرفتی باهاش کنار بیای و انگار جزیی از تو شده، این اندوه معمولا زمانی شکل میگیره که فرد نتونسته برای یه فقدان، یه رابطه، یه رویا یا حتی یه نسخه از خودش، سوگواری کنه.