کنار آدم هایی که واسه یک ساعتم که شده میتونن از تاریکی های دنیا نجاتت بدن؛ زندگی، زندگی تره.

حرفات، توجیه‌هات، بهونه‌هات همه‌ رو قبول کردم و پذیرفتم و ساکت شدم، نه چون قانع کننده بود، نه چون به حرف‌هات باور داشتم، فقط برای اینکه بفهمی دقیقا همین‌ جایی که دیگه بابت کارهات باهات بحث نمیکنم همین‌جا نقطه‌‌ایه که تموم شدی‌.

اینکه بخوام نشون بدم که حالم خوبه به مراتب خیلی برام راحت‌تره تا اینکه بخوام توضیح بدم چرا خوب نیستم.

صبرم رو دیدی؟ حالا بشین زیر میز زدنم رو نگاه کن، نخواستنم رو نگاه کن، اهمیت ندادنم رو نگاه کن.

من همینطوریش هم سرشار از فکر و خیال و استرسم لطفا با ذهن من بازی نکنید، همين الانش هم از شدت فکر و خیال شب‌ها به زور خوابم میبره من رو وارد هیچ حاشیه و بحثی نکنید، اصلا من با کسی کاری ندارم کسی هم با من کاری نداشته باشه من نه جون جنگ و دعوا برام مونده و نه اعصابش رو دارم، من همینطوریش پر از تنش و استرسم اگه نمیتونید آرومم کنید حداقل بدترم نکنید به احساسم آسیب نزنید اگه نمیتونید مرهم باشید تنهام بزارید.

کم کم دارم یاد میگیرم که حتی اگه واکنش نشان دهم چیزی تغییر نخواهد کرد، نه باعث میشود آدم‌ها ناگهان دوستم داشته باشند و به من احترام بگذارند و نه ذهنشان به طور معجزه آسا عوض میشود، گاهی بهترین کار این است که بعضی چیزها را همان گونه که هستند بپذیری و رهایشان کنیم.

‏مسئله‌ اینجاست که اگه کسی از چشم بیوفته هر‌ کاری کنه رنگ و بوی گذشته برنمیگرده، قلبش‌ رو هم بگذاره کف دستاش بگه خدمت شما، فایده‌ای نداره، ناراحت کننده‌ست اما فایده‌ای نداره.

و در آخر مردان ترسو محکومن که شکوفه دادن دختری رو تماشا کنن که خودشون از دست دادن.

ناگهان میل شدیدی به خزیدن توی تخت‌ خواب، پنهان شدن از همه‌ کس و همه‌ چیز، و تا ابد خوابیدن، بر من غلبه کرد.

‌بعضی فاصله‌ها از روی غرور نیست، از روی شناختن آدم‌هاست.

‏من عاشق زندگی کردن بودم، هر بار اتفاقی می‌افتاد بعد از مدتی دوباره بلند میشدم و ادامه میدادم، به اهدافم فکر میکردم به آینده‌ای که منتظرمه، این اولین باره تو زندگیم که مدت زیادیه از ته دل غمگینم، هیچ چیزی خوشحالم نمیکنه و مطلقا امیدی به آینده و تلاش و اتفاق مثبتی ندارم.

یه فکت روانشناسی میگه اگه یکی گریه نمیکنه یا زیاد احساساتی نمیشه بخاطر اینه که زیاد سختی کشیده و ناخودآگاهش برای محافظت ازش بی حسش کرده و چقدر من.

نمیخواستم اعتراف کنم اما من، بدجوری از زندگی میترسیدم، زمان میدوید، و من که رویای پرواز داشتم، هنوز حتی سینه‌ خیز رفتن را هم یاد نگرفته بودم.